Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 7:50

Κεφάλαιο ε΄. ΙΩΑΝΝΗΣ, Λέγει ο Νικόδημος, ο οποίος είχε έλθει προς αυτόν τη νύκτα, όντας ένας από αυτούς: Μήπως ο νόμος μας δικάζει τον άνθρωπο, εάν δεν ακούσει πρώτα από αυτόν, και γνωρίσει τι πράττει; ΠΡΑΞΕΙΣ. Καθώς δε παρέμεναν εκεί πολλές ημέρες, ο Φήστος εξέθεσε στον βασιλέα την υπόθεση του Παύλου, λέγοντας: Υπάρχει κάποιος άνδρας που αφέθηκε δέσμιος από τον Φήλικα, για τον οποίο, όταν μετέβην στα Ιεροσόλυμα, εμφανίστηκαν οι αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι των Ιουδαίων ζητώντας την καταδίκη του· προς τους οποίους αποκρίθηκα: Ότι δεν είναι έθιμο στους Ρωμαίους να παραχωρούν ως χάρη κανέναν άνθρωπο, προτού ο κατηγορούμενος βρεθεί πρόσωπο με πρόσωπο με τους κατηγόρους του, και λάβει την ευκαιρία να απολογηθεί για την κατηγορία.

Επομένως, αφού ομολόγησαν ότι γνωρίζουν τον νόμο, οι ίδιοι αποφάσισαν να γίνουν κατήγοροι της δικής τους απείθειας, και περιγελούν το πλήθος ως αμαθές και γι' αυτόν τον λόγο σαγηνευμένο από τα θαύματα του Σωτήρος μας. Έπειτα, μη μπορώντας να τους μεταπείσουν με επιχειρήματα από τον νόμο, τους υβρίζουν αλαζονικά, ονομάζοντας απαίδευτους εκείνους που είναι έτοιμοι για σύνεση. Διότι αυτή είναι πάντοτε η συνήθεια των πιο αμαθών από τους δασκάλους, οι οποίοι, μη έχοντας τίποτε να πουν για τα ζητούμενα, αποκρούουν με οργή την ακρίβεια εκείνων που επιζητούν να μάθουν. Και λένε ότι είναι καταραμένοι όσοι πιστεύουν, ενώ θα έπρεπε να έχουν πειστεί ότι θα ήταν δικαιότερο να το λένε αυτό εναντίον των εαυτών τους. Διότι το να είναι καταραμένος ο απειθής είναι πιο ταιριαστό, αφού ο νομοθέτης είπε σαφώς, αναφερόμενος στον Σωτήρα μας Χριστό ως προφήτη: «Και όποιος δεν ακούσει όσα θα πει εκείνος ο προφήτης στο όνομά μου, η ψυχή εκείνη θα εξολοθρευτεί από τον λαό της». <Λέει προς αυτούς ο Νικόδημος, ο οποίος είχε έλθει σε αυτόν προηγουμένως και ήταν ένας από αυτούς: «Μήπως ο νόμος μας κρίνει τον άνθρωπο, εάν πρώτα δεν τον ακούσει και δεν γνωρίσει τι κάνει;»> Ο Νικόδημος είναι βέβαια ένας από τους ηγέτες και συγκαταλέγεται στους άρχοντες, όμως δεν είναι ολοκληρωτικά απειθής, ούτε συναγωνίζεται εξ ολοκλήρου την παραφροσύνη εκείνων, αλλά έχει ήδη νιώσει κατάνυξη, και μολονότι δεν έχει ακόμη ελεύθερη την αγάπη προς τον Χριστό, εντούτοις σιγά-σιγά δυσωπείται από τους ελέγχους της συνειδήσεώς του.

Λέει ο Νικόδημος προς αυτούς, ο οποίος είχε έλθει τη νύχτα προς αυτόν, όντας ένας από αυτούς: «Μήπως ο νόμος μας δικάζει τον άνθρωπο, εάν πρώτα δεν τον ακούσει και δεν μάθει τι κάνει;» Για ποιο λόγο οι Φαρισαίοι δεν συμπεριφέρονται προς τους υπηρέτες με οργή, αλλά με πραότητα, λέγοντας τόσο ήπια: «Μήπως πλανηθήκατε και εσείς;» Διότι φοβούνταν μήπως και αυτοί αποσχιστούν εντελώς και προσχωρήσουν στον Χριστό. Γι' αυτό τους μιλούν πιο ήμερα και πιο κολακευτικά: «Μήπως και εσείς,» που είστε δήθεν σοφότεροι από τους άλλους και παραμένετε μαζί με εμάς τους νομομαθείς, «πλανηθήκατε;» Προσπαθούν δε να τους πείσουν με ένα τεκμήριο εντελώς ανόητο: «Μήπως, λένε, πίστεψε σε αυτόν κανείς από τους άρχοντες;» Και όμως, ποιανού είναι το σφάλμα; Του Χριστού, ή αυτών που δεν πίστεψαν;