Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 7:52

Διότι, πάσχοντας ακόμη από επιζήμια συστολή, και μη έχοντας ακόμη συγκεράσει την παρρησία με τον ζήλο, δεν επέτρεπε να φανεί καθαρά η πίστη που υπήρχε μέσα του, αλλά καλύπτοντάς την με την υποκρισία σαν με σκοτεινό ένδυμα, υπερασπίζεται κάπως τον Χριστό στα κρυφά· πάσχει όμως παρόλα αυτά από βαριά νόσο. Γιατί πρέπει κανείς να πιστεύει χωρίς δισταγμούς, καυχώμενος μάλλον παρά ντρεπόμενος, και να επιδιώκει τη διάφανη παρρησία, αποφεύγοντας τη δουλοπρεπή υποκρισία. Γι' αυτόν τον λόγο άλλωστε και ο σοφός Παύλος καθόρισε ότι πρέπει να είναι ανεπαισχυντος εργάτης αυτός που ορθοτομεί τον λόγο της αλήθειας· και ο ίδιος κάπου λέει, επιδεικνύοντας την αρετή που έλαμπε μέσα του: «Διότι δεν επαισχύνομαι το ευαγγέλιο, επειδή είναι δύναμη Θεού προς σωτηρία για κάθε πιστεύοντα». Έγινε λοιπόν –διότι θα το ξαναπώ επαναλαμβάνοντας– πικρός ο λόγος του Νικοδήμου. Για ποιον λόγο, αλήθεια, εναντιωνόταν αυτός μόνος του στις φωνές των Φαρισαίων, αν και το μιαιφόνο σύστημα είχε και πολλούς άλλους; Είναι πλέον φανερό στον καθένα ότι, επειδή ακριβώς συγκαταλεγόταν μεταξύ εκείνων που θαύμαζαν τον Χριστό, αποδεικνύει καταραμένους αυτούς οι οποίοι, ενώ δεν έπρεπε καθόλου, επέβαλλαν ανόσια την κατάρα. <Αποκρίθηκαν και του είπαν· Μήπως και εσύ από τη Γαλιλαία είσαι;> Όντας Ιουδαίος, λέει, και γηγενής, γιατί υιοθέτησες την αμάθεια των Γαλιλαίων και συμμερίζεσαι παραλόγως την άγνοια αυτών που αγνοούν παντελώς τα δικά μας;

Έχοντας λοιπόν ασχοληθεί πάρα πολύ με τις ιερότατες Γραφές και όντας εξοικειωμένος με τις διατάξεις των νόμων, από πού δεν κατάλαβες, λέει, ότι δεν πρέπει να περιμένουμε προφήτη από τη Γαλιλαία; Αυτός λοιπόν είναι ο σκοπός που ενυπάρχει στα λόγια των Φαρισαίων. Πρέπει όμως να παρατηρήσουμε πάλι το εξής: διότι αυτοί που περιφρονούν τα πλήθη επειδή δεν γνωρίζουν τίποτα από όσα θα έπρεπε να γνωρίζουν, και τα κατηγορούν για πάρα πολύ μεγάλη αμάθεια, και τα αποστρέφονται με αηδία και τα αποκαλούν υπεροπτικά απαίδευτα, οι ίδιοι συλλαμβάνονται να πάσχουν από τα χειρότερα, χωρίς να υπερέχουν σε τίποτα από την απειρία εκείνων. Διότι τα πλήθη αφενός, αποδεχόμενα τα θαύματα του Χριστού και συγκεντρώνοντας ήδη κάπως σιγά-σιγά την πίστη σε αυτόν, άλλοτε μεν έλεγαν: «Ο Χριστός, όταν έλθει, μήπως θα κάνει περισσότερα σημεία από όσα έκανε αυτός;». Άλλοτε πάλι, παρασυρόμενα μακριά από αυτή την τόσο ορθή γνώμη, έσφαλλαν μόνο εξαιτίας της Ναζαρέτ, που βρίσκεται στη Γαλιλαία, στην οποία η θεία Γραφή διακηρύσσει ότι ανατράφηκε ο Κύριος. Γι' αυτό έλεγαν: «Μήπως από τη Γαλιλαία έρχεται ο Χριστός; Δεν είπε η Γραφή ότι ο Χριστός έρχεται από το σπέρμα του Δαβίδ και από τη Βηθλεέμ, το χωριό όπου βρισκόταν ο Δαβίδ;». Ενώ αυτοί που γελούσαν πλατιά για την απαιδευσία του λαού και εξαιτίας αυτού τους αποκαλούσαν καταραμένους, δεν βρίσκονταν σε καλύτερη μοίρα από την άγνοια εκείνων. Διότι, ιδού, και αυτοί λένε: «Ερεύνησε και δες ότι δεν έχει εγερθεί προφήτης από τη Γαλιλαία».

Διότι, βεβαίως, το να έχει ανατραφεί κάποιος στη χώρα της Γαλιλαίας και να έχει κατοικήσει εκεί για κάποια χρόνια, δεν τον αποξενώνει καθόλου από το γένος του και από το γεγονός ότι κατάγεται από τον Ισραήλ, επειδή τίποτα δεν εμποδίζει κάποιον που προέρχεται από τη Γαλιλαία να είναι Ιουδαίος στην καταγωγή, εάν έχει βρεθεί στη χώρα των Ιουδαίων. Είναι λοιπόν εντελώς ανυπόστατο να λένε οι αλαζόνες Φαρισαίοι για τον Σωτήρα μας Χριστό ότι από τη Γαλιλαία δεν έχει αναδειχθεί προφήτης. Διότι μάλλον έπρεπε να ερευνήσουν πώς θα μπορούσε να είναι Γαλιλαίος αυτός που καταγόταν από τους Ιουδαίους, και έτσι να κατανοήσουν την ανατροφή του στη Ναζαρέτ, και όχι να απομακρύνονται από την πίστη εξαιτίας αυτού.

Επειδή, λοιπόν, ο μεν Φίλιππος το αγνοούσε αυτό, ενώ ο Ναθαναήλ, επειδή ήταν νομομαθής, αποκρίθηκε σύμφωνα με όσα ανέφερε η παλαιά προφητεία, γνωρίζοντας ότι ο Χριστός δεν θα έλθει από τη Ναζαρέτ· γι' αυτό και ο Χριστός λέει: «Ιδού ένας αληθινός Ισραηλίτης, στον οποίο δεν υπάρχει δόλος». Γι' αυτό και κάποιοι από τους Ιουδαίους έλεγαν στον Νικόδημο: «Ερεύνησε και δες ότι προφήτης από τη Γαλιλαία δεν έχει εγερθεί». Και πάλι αλλού: «Δεν έρχεται ο Χριστός από την κώμη της Βηθλεέμ, όπου βρισκόταν ο Δαβίδ;» Και ήταν κοινή γνώμη όλων ότι οπωσδήποτε από εκεί έπρεπε να προέλθει, και όχι από τη Γαλιλαία.

γ΄. Εάν όμως επιθυμείς να μάθεις και τα σκώμματα και τις ειρωνείες που απηύθυναν εναντίον του, γεγονός που πληγώνει βαθύτατα τις ψυχές μας, άκουσε πρώτα εκείνες που σχετίζονταν με την καταγωγή του: «Δεν είναι αυτός», έλεγαν, «ο υιός του ξυλουργού, του οποίου εμείς γνωρίζουμε τον πατέρα και τη μητέρα; Δεν βρίσκονται όλοι οι αδελφοί του ανάμεσά μας;» Και χλευάζοντάς τον για την πατρίδα του, έλεγαν ότι κατάγεται από τη Ναζαρέτ. Και πάλι: «Ερεύνησε», έλεγαν, «και δες ότι από τη Γαλιλαία δεν έχει αναδειχθεί προφήτης»· και υπέμεινε τόσα πολλά συκοφαντούμενος.

Ομιλία Β΄. Εν αρχή ην ο Λόγος. α΄. Αν επρόκειτο ο Ιωάννης να απευθυνθεί σε εμάς και να μας πει τα δικά του λόγια, θα ήταν αναγκαίο να αναφέρουμε και την καταγωγή του, και την πατρίδα του, και την ανατροφή του. Επειδή όμως δεν είναι αυτός, αλλά ο Θεός που μέσω αυτού απευθύνεται στην ανθρώπινη φύση, μου φαίνεται ότι είναι περιττό και ανώφελο να τα αναζητούμε αυτά. Μάλλον όμως, ούτε και έτσι είναι περιττό, αλλά εξαιρετικά αναγκαίο. Διότι, όταν μάθεις ποιος ήταν, από πού καταγόταν, από ποιους γονείς και τι είδους άνθρωπος ήταν, και έπειτα ακούσεις τη φωνή του και όλη τη σοφία του, τότε θα κατανοήσεις καλά ότι αυτά δεν προέρχονταν από εκείνον, αλλά από τη θεία δύναμη που κινούσε την ψυχή του. Από ποια πατρίδα, λοιπόν, καταγόταν; Από καμία πατρίδα, αλλά από ένα ασήμαντο χωριό και από έναν τόπο υποβαθμισμένο, που δεν παρήγαγε τίποτα το καλό. Διότι οι γραμματείς διαβάλλουν τη Γαλιλαία λέγοντας: «Ερεύνησε και δες, ότι από τη Γαλιλαία δεν έχει εγερθεί προφήτης».

Διότι, εάν είσαι πιστός, όπως πρέπει να είσαι, και αγαπάς τον Χριστό, όπως πρέπει να τον αγαπάς, δεν έχεις ανάγκη από σημεία· διότι αυτά δίνονται στους απίστους. «Πώς λοιπόν», λέει, «δεν δόθηκαν στους Ιουδαίους;» Βεβαίως και δόθηκαν· εάν όμως υπάρχουν περιπτώσεις όπου, αν και ζητούσαν, δεν έλαβαν, αυτό συνέβη επειδή δεν τα ζητούσαν για να απαλλαγούν από την απιστία τους, αλλά μάλλον για να επιβεβαιώσουν την πονηρία τους. Και υπήρχε κάποιος άνθρωπος από τους Φαρισαίους, ονόματι Νικόδημος, άρχοντας των Ιουδαίων· αυτός ήλθε σε Αυτόν τη νύχτα. Αυτός και στο μέσο του Ευαγγελίου φαίνεται να συνηγορεί υπέρ του Χριστού· διότι λέει: «Ο νόμος μας δεν κρίνει κανέναν, εάν δεν τον ακούσει προηγουμένως». Προς αυτόν μάλιστα οι Ιουδαίοι δυσανασχετούν λέγοντας: «Ερεύνησε και δες ότι δεν έχει εγερθεί προφήτης από τη Γαλιλαία». Και μετά τον σταυρό, επίσης, επέδειξε μεγάλη φροντίδα για την ταφή του Δεσποτικού σώματος. Διότι, λέει: «Ήλθε και ο Νικόδημος, εκείνος που είχε έλθει προς τον Κύριο τη νύχτα, φέροντας μείγμα μύρου και αλόης, περίπου εκατό λίτρες».

Την ονομάζει δε δική του πατρίδα, φανερώνοντας τον λόγο της θείας οικονομίας, και παραμένοντας περισσότερο σε αυτόν. Τι λοιπόν; Δεν βλέπουμε, λέει, και ανάμεσα στους οικείους τους πολλούς να θαυμάζονται; Βεβαίως, τέτοια συμπεράσματα δεν πρέπει να εξάγονται από τις σπάνιες περιπτώσεις. Εάν πάλι κάποιοι τιμήθηκαν στη δική τους πατρίδα, πολύ περισσότερο θα τιμώνταν στην ξένη· διότι η οικειότητα συνήθως οδηγεί στην καταφρόνηση. Όταν δε ήλθε στη Γαλιλαία, τον δέχθηκαν οι Γαλιλαίοι, έχοντας δει όλα όσα έκανε στα Ιεροσόλυμα κατά την εορτή· διότι και αυτοί είχαν πάει στην εορτή. Βλέπεις ότι αυτοί που υποτιμώνται, αυτοί κυρίως βρίσκονται να τον πλησιάζουν; Διότι ο ένας έλεγε: «Από τη Ναζαρέτ μπορεί να προέλθει κάτι καλό;», και άλλος: «Ερεύνησε και δες, ότι από τη Γαλιλαία δεν έχει εγερθεί προφήτης». Αυτά δε τα έλεγαν υβρίζοντάς τον, επειδή στους πολλούς φαινόταν ότι κατάγεται από τη Ναζαρέτ· τον χλεύαζαν επίσης ότι είναι Σαμαρείτης. «Σαμαρείτης είσαι», έλεγαν, «και έχεις δαιμόνιο». Αλλά ιδού, λέγει, και Σαμαρείτες και Γαλιλαίοι πιστεύουν, προς καταισχύνη των Ιουδαίων. Μάλιστα, οι Σαμαρείτες αποδεικνύονται καλύτεροι και από τους Γαλιλαίους. Διότι εκείνοι μεν τον αποδέχτηκαν από τα λόγια της γυναίκας, ενώ τούτοι αφού είδαν τα σημεία που έκανε. Ήλθε λοιπόν ο Ιησούς πάλι στην Κανά της Γαλιλαίας, όπου έκανε το νερό οίνο. Υπενθυμίζει το θαύμα στον ακροατή, εξυψώνοντας το εγκώμιο των Σαμαρειτών.

Διότι αυτοί, όπως και εκείνοι που είπαν στον Νικόδημο, «Ερεύνησε και δες ότι από τη Γαλιλαία δεν έχει εγερθεί προφήτης», δεν τα έλεγαν επειδή επιθυμούσαν να μάθουν, αλλά απλώς για να ανατρέψουν την αντίληψη περί του Χριστού. Εκείνος βέβαια, όντας εραστής της αλήθειας και γνωρίζοντας με ακρίβεια όλα τα παλαιά, τα έλεγε αυτά· αυτοί όμως απέβλεπαν σε ένα μόνο, στο να ανατρέψουν την πεποίθηση ότι αυτός είναι ο Χριστός. Γι' αυτό και δεν τους αποκάλυπτε τίποτε. Διότι αυτοί που έλεγαν αντίθετα πράγματα ακόμη και προς τον εαυτό τους, και πότε έλεγαν, «Κανείς δεν γνωρίζει από πού έρχεται», και πότε, «Από τη Βηθλεέμ», είναι ολοφάνερο ότι και αν μάθαιναν, πάλι θα εναντιώνονταν. Ας υποθέσουμε δηλαδή ότι αγνοούσαν τον τόπο, ότι καταγόταν από τη Βηθλεέμ, εξαιτίας της αναστροφής του στη Ναζαρέτ (αν και ούτε αυτό ήταν δικαιολογημένο· διότι δεν γεννήθηκε εκεί)· άραγε αγνοούσαν και την καταγωγή του, ότι προερχόταν από τον οίκο και την πατριά του Δαβίδ; Πώς λοιπόν έλεγαν: «Δεν έρχεται ο Χριστός από το σπέρμα του Δαβίδ;». Αλλά ήθελαν να αποκρύψουν και αυτό το γεγονός, λέγοντας τα πάντα με κακοβουλία. Και για ποιο λόγο δεν τον πλησίασαν να του πουν: «Επειδή όλα τα άλλα τα θαυμάζουμε, και μας προτρέπεις να σε πιστεύουμε σύμφωνα με τις Γραφές, πες μας, πώς οι μεν Γραφές λένε ότι ο Χριστός πρέπει να έλθει από τη Βηθλεέμ, ενώ εσύ έχεις έλθει από τη Γαλιλαία;». Αλλά δεν είπαν τίποτε από αυτά, παρά τα εκφράζουν όλα με πονηρία.

Διότι, ποια λογική ακολουθία έχει, πες μου, όταν εκείνος είπε ότι «ο νόμος μας δεν κρίνει κανέναν», να του απαντήσουν: «Μήπως και εσύ είσαι από τη Γαλιλαία;»; Ενώ δηλαδή έπρεπε να αποδείξουν ότι δεν έστειλαν να τον συλλάβουν αυθαίρετα, ή ότι δεν πρέπει να του δοθεί το δικαίωμα απολογίας, αυτοί προέβαλαν την αντίρρησή τους με τρόπο μάλλον αγροίκο και οργισμένο λέγοντας: «Ερεύνησε και δες ότι από τη Γαλιλαία δεν έχει εγερθεί προφήτης». Διότι, τι είπε ο άνθρωπος; Μήπως είπε ότι είναι προφήτης; Είπε απλώς ότι δεν πρέπει να θανατωθεί κανείς χωρίς δίκη. Αυτοί όμως, με υβριστικό τρόπο, σαν να μην γνώριζε αυτός τίποτα για τις Γραφές, του πρόσθεσαν αυτά τα λόγια· σαν να του έλεγε κάποιος: «Πήγαινε να μάθεις»· διότι αυτό ακριβώς σημαίνει το «Ερεύνησε και δες». Τι απαντά λοιπόν ο Χριστός; Επειδή ανέφεραν συνεχώς τη Γαλιλαία και τον προφήτη, για να τους απαλλάξει όλους από αυτήν την εσφαλμένη υποψία και να δείξει ότι δεν είναι απλώς ένας από τους προφήτες, αλλά ο Δεσπότης του κόσμου, λέει: «Εγώ είμαι το φως του κόσμου». Όχι της Γαλιλαίας, όχι της Παλαιστίνης, ούτε της Ιουδαίας. Τι λένε τότε οι Ιουδαίοι; «Εσύ μαρτυρείς για τον εαυτό σου, άρα η μαρτυρία σου δεν είναι αληθινή». Ώ, τι ανοησία! Τους παρέπεμψε ξανά και ξανά στις Γραφές, και αυτοί του λένε «Εσύ μαρτυρείς για τον εαυτό σου». Και ποια ήταν η μαρτυρία Του; «Εγώ είμαι το φως του κόσμου». Μέγας είναι αυτός ο λόγος, και όντως μεγάλος· αλλά δεν τους εξόργισε υπερβολικά, επειδή προς το παρόν ούτε εξισώνει τον εαυτό Του με τον Πατέρα, ούτε Υιός Εκείνου είπε ότι είναι, ούτε Θεός, παρά μόνο φως.

Αυτό, λοιπόν, επισκίαζε την προφητεία για τη Βηθλεέμ; Σε καμία περίπτωση· αντίθετα, ακριβώς αυτό κινούσε περισσότερο το ενδιαφέρον, και παρακινούσε στην έρευνα των όσων λέγονταν γι' αυτόν. Έτσι, άλλωστε, και ο Ναθαναήλ προσέρχεται στην αναζήτηση για αυτόν λέγοντας: «Από τη Ναζαρέτ είναι δυνατόν να προέλθει κάτι καλό;» Διότι το χωριό ήταν ασήμαντο· ή μάλλον όχι μόνο το χωριό, αλλά και ολόκληρη η περιοχή της Γαλιλαίας. Γι' αυτόν τον λόγο έλεγαν οι Φαρισαίοι: «Ερεύνησε και δες ότι προφήτης από τη Γαλιλαία δεν έχει εγερθεί». Αλλά όμως ο ίδιος δεν ντρέπεται να ονομάζεται πως κατάγεται από εκεί, δείχνοντας ότι δεν έχει ανάγκη από τίποτα το ανθρώπινο· και τους μαθητές του, εξάλλου, από τη Γαλιλαία τους εκλέγει· αποκόπτοντας παντού τις προφάσεις εκείνων που επιθυμούν να ραθυμούν, και δείχνοντας ότι δεν έχουμε ανάγκη από τίποτα το εξωτερικό, εάν ασκούμε την αρετή.

Διότι ο φθόνος δεν επιτρέπει να αποδίδεται η πρέπουσα τιμή στους συμπατριώτες, αλλά την αποδίδουν μειωμένη, θεωρώντας προσωπική τους ντροπή την προκοπή του ομοεθνούς τους. Όταν λοιπόν ο Κύριος ήλθε στη Γαλιλαία, οι Γαλιλαίοι πίστεψαν, επειδή είδαν τα θαύματα που έκανε στα Ιεροσόλυμα. Όμως οι Σαμαρείτες αναδείχθηκαν πιο δόκιμοι, αφού πίστεψαν και χωρίς θαύματα, μόνο από τα λόγια της γυναίκας. Παρατήρησε δε παντού ότι αυτοί που θεωρούνται απόβλητοι, προκόβουν στην πίστη, εννοώ τους Σαμαρείτες και τους Γαλιλαίους (διότι και αυτούς τους περιφρονούσαν ως πιο άξεστους, γι' αυτό και έλεγαν ότι «Προφήτης από τη Γαλιλαία δεν έχει εγερθεί»), ενώ αυτοί που νομίζονταν εκλεκτοί, αποβάλλονται, όπως ήταν οι Ιουδαίοι των Ιεροσολύμων. Εύλογα επομένως κι εμείς οι εθνικοί γίναμε αποδεκτοί.

Κεφάλαιο Η΄. Περί αυτών που ρωτούν τον Ιησού για τον Πατέρα του. Περί του Ιησού που υπόσχεται ελευθερία σε όσους τον ακολουθούν. Περί αυτών που είπαν ότι ο Ιησούς έχει δαιμόνιο. Περί των Ιουδαίων που προσπαθούν να λιθοβολήσουν τον Ιησού, διότι θεώρησε τον εαυτό του ανώτερο από τον Αβραάμ. «Αποκρίθηκαν και του είπαν: Μήπως είσαι και εσύ από τη Γαλιλαία; Ερεύνησε και δες, ότι κανένας προφήτης δεν έχει αναδειχθεί από τη Γαλιλαία. Πάλι λοιπόν τους μίλησε ο Ιησούς, λέγοντας: Εγώ είμαι το φως του κόσμου· αυτός που με ακολουθεί δεν θα περπατήσει στο σκοτάδι, αλλά θα έχει το φως της ζωής.» Επειδή ο Νικόδημος έλεγξε πολύ συνετά τους Φαρισαίους, ότι ενεργούν παράνομα, εκείνοι, έχοντας περιέλθει σε αμηχανία, απάντησαν με τρόπο πιο αγροίκο, ή μάλλον πιο θηριώδη, λέγοντας: «Μήπως είσαι και εσύ από τη Γαλιλαία;» Διότι ποια λογική ακολουθία έχει αυτό με όσα ειπώθηκαν από τον Νικόδημο; Εκείνος είπε ότι δεν πρέπει να καταδικάζουν τον άνθρωπο χωρίς εξέταση και κρίση· έπρεπε οπωσδήποτε να του απαντήσουν σε αυτό και να αποδείξουν ότι δεν καταδικάζουν τον Ιησού άκριτα, αλλά νόμιμα, και ότι έστειλαν τους υπηρέτες να τον συλλάβουν και ότι κάνουν τα πάντα όπως αρμόζει. Εκείνοι όμως τι λένε; «Μήπως είσαι και εσύ από τη Γαλιλαία;» Βλέπεις την ανοησία; Βλέπεις την ανακολουθία των λόγων;

Έπειτα, υβρίζοντάς τον ως αμαθή, λένε: «Ερεύνησε και δες ότι προφήτης από τη Γαλιλαία δεν έχει εγερθεί»· δηλαδή, πήγαινε, μάθε, επειδή μέχρι τώρα δεν έμαθες, ότι «Προφήτης από τη Γαλιλαία δεν εγείρεται». Και τα λένε αυτά χλευάζοντάς τον για την αμάθειά του. Τι είπε όμως ο Νικόδημος, ω Φαρισαίοι; Μήπως είπε ότι ο Ιησούς είναι προφήτης; Είπε ότι δεν πρέπει να θανατωθεί χωρίς δίκη. Πώς λοιπόν και εσείς, σε αυτόν που είπε τέτοια, απαντάτε με αυτόν τον τρόπο; Ο δε Χριστός, επειδή διαρκώς του πρόβαλλαν τη Γαλιλαία, και αμφισβητούσαν σαν να επρόκειτο για έναν από τους προφήτες, δείχνοντάς τους ότι δεν είναι ένας από τους προφήτες, λέει: «Εγώ είμαι το φως», το κυρίως φως, όχι προφητικό φως, μερικό δηλαδή και με μικρή λάμψη, αλλά το αληθινό φως, που δεν περιορίζεται ούτε στα όρια της Γαλιλαίας ούτε της Παλαιστίνης, αλλά είμαι το φως του κόσμου, και ο δεσπότης όλων των ανθρώπων, και για εμένα έχει πει ο προφήτης: «Ιδού, σε έθεσα ως φως των εθνών». Μπορείς δε να χρησιμοποιήσεις κατά του Νεστορίου και το παρόν ρητό. Διότι δεν είπε ότι «Μέσα μου είναι το φως του κόσμου», αλλά «Εγώ είμαι το φως του κόσμου». Διότι αυτός ο φαινόμενος άνθρωπος, ο ίδιος ήταν και Υιός του Θεού και φως του κόσμου· όχι όπως ανοήτως έλεγε ο Νεστόριος, ότι στον απλό άνθρωπο κατοικούσε ο Υιός του Θεού, μη γένοιτο! Διότι ένας, όπως έχει ειπωθεί, ήταν ο Υιός της Μαρίας και του Θεού. «