Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 7:8

Εσείς ανεβείτε στην εορτή· εγώ δεν ανεβαίνω ακόμη σε αυτήν την εορτή, διότι ο δικός μου καιρός δεν έχει ακόμη συμπληρωθεί. Αφού τους είπε αυτά, παρέμεινε στη Γαλιλαία. Όταν δε ανέβηκαν οι αδελφοί του, τότε ανέβηκε και αυτός στην εορτή, όχι φανερά, αλλά σαν εν κρυπτώ. ΙΩΑΝΝΗΣ.

Γνωρίζοντας, λοιπόν, αυτά ο Κύριος, αποσύρεται κρυφά από την Ιερουσαλήμ μαζί με τους μαθητές του, και φθάνει πέρα από τη θάλασσα της Τιβεριάδας. Ότι δε αποφεύγει τους Ιουδαίους που διψούν για φόνο, πράττοντας μάλιστα πολύ σωστά, θα το κατανοήσουμε πάλι και μέσα από τα ακόλουθα. Διότι λέγει ο ίδιος ο μακάριος Ευαγγελιστής: «Και μετά από αυτά περιπατούσε ο Ιησούς στη Γαλιλαία· διότι δεν ήθελε να περιπατεί στην Ιουδαία, επειδή οι Ιουδαίοι ζητούσαν να τον αποκτείνουν». Ότι μεν, λοιπόν, αποφεύγει να περιπατεί στην Ιουδαία, για να μην υπομείνει πρόωρα τον θάνατο, θα το αποδεχθώ, θα πει ίσως κάποιος, αλλά αν αποφεύγει και την εορτή, αυτό δεν το κατανοώ ακόμη. Λοιπόν, οι θεωρούμενοι αδελφοί του πλησιάζουν τον Χριστό στη Γαλιλαία λέγοντας: «Ανάβα από εδώ και πήγαινε στην Ιουδαία, ώστε να δουν και οι μαθητές σου τα σημεία που κάνεις». Προς αυτούς δε ο Κύριος είπε: «Εσείς αναβείτε στην εορτή, εγώ δεν αναβαίνω σε αυτήν την εορτή, διότι ο δικός μου καιρός δεν έχει ακόμη πληρωθεί». Είναι, λοιπόν, πρόδηλο και σαφές ότι ο Σωτήρας αναχώρησε από τα Ιεροσόλυμα, όχι πραγματοποιώντας την αναχώρησή του από εκεί αυθαίρετα, αλλά και αποστρεφόμενος τις βδελυρότητες εκείνων που απειθούσαν, και αποπροσανατολίζοντας την αγριότητα των διωκτών του από τον στόχο της, και αποκρούοντας με τέχνη το βέλος του φθόνου.

Αυτά τα λέει ο Σωτήρας όχι επειδή αρνήθηκε παντελώς την μετάβαση στα Ιεροσόλυμα, ούτε επειδή παραιτήθηκε από τους ελέγχους, οι οποίοι θα φαίνονταν χρήσιμοι σε όσους αμαρτάνουν, αλλά επειδή σκόπευε να πράξει και αυτό, μαζί με τα άλλα, στον κατάλληλο χρόνο. Πρέπει δε να σημειωθεί ότι κάτι παρόμοιο λέει και στους δικούς Του μαθητές. Διότι, παρηγορώντας τους και διδάσκοντάς τους να μην στενοχωριούνται υπερβολικά για όσα πρόκειται να συμβούν, όταν θα Τον κηρύττουν στην οικουμένη και εξαιτίας αυτού θα περιπίπτουν σε μύριους πειρασμούς, λέει: «Εάν ήσασταν από τον κόσμο, ο κόσμος θα αγαπούσε το δικό του· επειδή όμως δεν είστε από τον κόσμο, γι' αυτό σας μισεί ο κόσμος». Ονομάζοντας εδώ «κόσμο» όχι την ορατή κτίση, αλλά μάλλον όσους έχουν κοσμικό φρόνημα. Για αυτούς, εκείνος που δεν αγαπά τα ίδια πράγματα, θεωρείται σκληρός, δυσάρεστος και κατατάσσεται στην κατηγορία του εχθρού. Ενώ συγγενής και φίλος θεωρείται αυτός που έχει την ίδια θέληση με αυτούς, και συνδέεται στενά μαζί τους μέσω της ταύτισης του τρόπου ζωής σε ομοιότροπη συμπεριφορά προς τα αισχρά. «Εσείς ανεβείτε σε αυτήν την εορτή· εγώ δεν ανεβαίνω σε αυτήν την εορτή, διότι ο δικός μου καιρός δεν έχει ακόμη εκπληρωθεί.» Ο Κύριος αρνείται πλέον σαφώς ότι θέλει να συνεορτάσει με τους Ιουδαίους, δηλαδή να μεταβεί μαζί τους, σαν να επρόκειτο να συμμετάσχει μαζί τους στη χαρά των σκιωδών τύπων. Διότι αυτό που ειπώθηκε άπαξ, έστω και προς λίγους, οι οποίοι αν και θεωρούνταν αδελφοί Του, επεκτείνεται δυνάμει σε ολόκληρο το γένος που προέρχεται από τον Ισραήλ.

Διότι αληθώς κήρυξε «ἐνιαυτόν Κυρίου δεκτόν», δηλαδή έτος στο οποίο δεν υπήρξαν αντιλογίες. Διότι τον πρώτο χρόνο μετά το τριακοστό έτος της ένσαρκης παρουσίας του κήρυττε και όλοι τον αποδέχονταν, και ούτε οι Ιουδαίοι έφερναν αντιρρήσεις ούτε τα έθνη ούτε οι Σαμαρείτες, αλλά όλοι τον άκουγαν με ευχαρίστηση. Κατά το έτος αυτό ανεβαίνει στα Ιεροσόλυμα, μετά τη βάπτισή του και αφού πέρασαν οι σαράντα ημέρες του πειρασμού και οι είκοσι ημέρες που προαναφέραμε μέχρι το πρώτο σημείο, και αφού εξέλεξε τους μαθητές του· επιστρέφοντας από τον πειρασμό στον Ιορδάνη και διασχίζοντας τη θάλασσα της Τιβεριάδας, πορευόμενος προς τη Ναζαρέτ, ανέβηκε προφανώς στην Ιερουσαλήμ και στο μέσο της εορτής έκραξε δυνατά λέγοντας: «Εάν κάποιος διψά, ας έλθει προς εμένα και ας πίνει». Και έπειτα αναχώρησε για τη Ναζαρέτ, την Ιουδαία, τη Σαμάρεια και τα μέρη της Τύρου. Και όταν συμπληρώθηκε ο πρώτος χρόνος, ανεβαίνει πάλι στην Ιερουσαλήμ, και τότε ζητούσαν να τον συλλάβουν κατά την εορτή, αλλά φοβήθηκαν· σε αυτήν την εορτή έλεγε: «Δεν ανεβαίνω σε τούτη την εορτή». Διότι δεν έλεγε ψέματα, μη γένοιτο. «Διότι στα μισά της εορτής», λέγει, «ήλθε και ανέβηκε στα Ιεροσόλυμα», «και έλεγαν: Δεν είναι αυτός που ζητούσαν να πιάσουν; Και ιδού μιλάει με παρρησία· μήπως άραγε κατάλαβαν οι ιερείς ότι αυτός είναι ο Χριστός; Αλλά εμείς γνωρίζουμε από πού είναι αυτός».

Και πού τους ήλεγξε, λέει; Διότι πότε σταμάτησε να το κάνει αυτό; Δεν έλεγε: «Μη νομίζετε ότι εγώ θα σας κατηγορήσω στον Πατέρα· εκείνος που σας κατηγορεί είναι ο Μωυσής»· και, «Εγώ σας έχω γνωρίσει, ότι δεν έχετε την αγάπη του Θεού»· και, «Πώς μπορείτε να πιστεύετε, όταν λαμβάνετε δόξα από ανθρώπους, και δεν αναζητείτε τη δόξα από τον μόνο Θεό;» Είδες πώς έδειξε με όλα αυτά ότι το μίσος απέναντί του το προκαλούσε ο ευθαρσής έλεγχος, και όχι η κατάλυση του Σαββάτου; Γιατί άραγε τους στέλνει στη γιορτή, λέγοντας: «Ανεβείτε εσείς στη γιορτή, εγώ δεν ανεβαίνω τώρα»; Δείχνοντας ότι τα είπε αυτά όχι επειδή τους είχε ανάγκη, ούτε επειδή ήθελε να κολακευθεί, αλλά επιτρέποντάς τους να πράττουν τα ιουδαϊκά. Πώς λοιπόν, λέει, ανέβηκε, αφού είχε πει: «Δεν ανεβαίνω»; Δεν είπε κατηγορηματικά, «Δεν ανεβαίνω»· αλλά, «Τώρα», είπε, δηλαδή, «μαζί σας»· «Επειδή ο δικός μου καιρός δεν έχει ακόμη εκπληρωθεί».

Σε μένα δε φαίνεται ότι, με το να πει «Ανεβείτε εσείς», εννοεί το εξής: μην νομίσετε ότι σας αναγκάζω να παραμείνετε μαζί μου παρά τη θέλησή σας· με το να προσθέσει δε, «Δεν έχει συμπληρωθεί ακόμη ο καιρός μου», καθιστά φανερό ότι έπρεπε να γίνουν και σημεία, και να εκφωνηθούν διδαχές, ώστε και περισσότερα πλήθη να πιστέψουν, και οι μαθητές να γίνουν πιο σταθεροί, βλέποντας την παρρησία του διδασκάλου και όσα έπαθε.

Γιατί λοιπόν το έκανε αυτό ο ευαγγελιστής; Διότι δεν ήταν δυνατόν να τα καταγράψει όλα. Άλλωστε, οι ευαγγελιστές φρόντισαν να αναφέρουν εκείνα για τα οποία ακολούθησε κάποια μομφή ή κάποιος αντίλογος από την πλευρά των Ιουδαίων. Αξίζει δε να θαυμάσει κανείς τη φιλαλήθειά τους, το πώς δεν ντρέπονται να λένε αυτά τα οποία φαίνεται να επιφέρουν κάποια αδοξία στον Δάσκαλο. Ο ευαγγελιστής, λοιπόν, παραλείποντας πολλά, και θαύματα και λόγια του Κυρίου, διηγείται την απιστία των αδελφών, και όσα του προσήπταν. Από πού όμως προήλθε σε αυτούς τόση απιστία; Από την προαίρεση και τον φθόνο· διότι η συγγένεια συνηθίζει κατά κάποιον τρόπο πάντοτε να φθονείται. Όμως πρόσεξε ότι, ενώ έδειχναν τόση απιστία προς αυτόν πριν από τον σταυρό, όταν τον έβλεπαν ένδοξο και να τελεί θαύματα, μετά τον σταυρό και τη φαινομενική αδοξία μαρτύρησαν υπέρ αυτού, αφού έγιναν απόστολοι, κήρυκες και αρχιερείς. Επομένως, αναντίρρητα τον είδαν αναστημένο. Διότι δεν θα θυσίαζαν τους εαυτούς τους για εκείνον, εάν δεν είχαν λάβει βέβαιη επιβεβαίωση για την ανάστασή του. «Λέει λοιπόν σε αυτούς ο Ιησούς: Ο δικός μου καιρός δεν έχει έρθει ακόμη, ενώ ο δικός σας καιρός είναι πάντοτε έτοιμος. Δεν μπορεί ο κόσμος να μισεί εσάς, εμένα όμως με μισεί, διότι εγώ μαρτυρώ γι' αυτόν, ότι τα έργα του είναι πονηρά. Εσείς ανεβείτε σε αυτή την εορτή· εγώ δεν ανεβαίνω ακόμη σε αυτή την εορτή, διότι ο δικός μου καιρός δεν έχει ακόμη εκπληρωθεί.»

Το δε «Ο δικός μου καιρός δεν έχει πληρωθεί ακόμη» δηλώνει αυτό, ότι δεν είναι ακόμη ο καιρός του θανάτου και του σταυρού. Διότι πρέπει να ζήσω ακόμη εν σαρκί, προκειμένου να επιτελέσω περισσότερα θαύματα και να εκθέσω περισσότερες διδασκαλίες, ώστε να προετοιμάσω περισσότερα πλήθη να πιστέψουν και να καταστήσω τους μαθητές πιο σταθερούς, τόσο μέσω της επιδείξεως περισσότερων θαυμάτων όσο και μέσω της διδασκαλίας.

Δεν έφτασε λοιπόν ακόμα, λέει, ο καιρός του θανάτου, για να παραδώσω τον εαυτό μου σε αυτούς που μαίνονται εναντίον μου· γι' αυτό και δεν ανεβαίνω στη γιορτή. «Αφού τους είπε αυτά, έμεινε στη Γαλιλαία. Και όταν ανέβηκαν οι αδελφοί του, τότε ανέβηκε και αυτός στη γιορτή, όχι φανερά, αλλά σαν στα κρυφά.» Για ποιο λόγο, ενώ είπε στους αδελφούς του ότι «Δεν ανεβαίνω στη γιορτή», ανεβαίνει πάλι; Δεν είπε οριστικά ότι δεν ανεβαίνω, αλλά, «Τώρα», δηλαδή, μαζί σας. Στην αρχή βέβαια αρνιόταν την ανάβαση, επειδή οι Ιουδαίοι έβραζαν από οργή. Μετά από αυτά όμως, όταν η γιορτή επρόκειτο να λήξει, ανεβαίνει, όταν πια ήταν φυσικό να έχει κοπάσει και η μανία τους.