Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 8:49

Ανόμ. Εάν όμως ο Πατέρας είναι μεγαλύτερος κατά τον όγκο, τότε ο αγέννητος θα είναι σύνθετος, παρόλο που είναι απλός και ασχημάτιστος· εφόσον βέβαια ο όγκος είναι κάτι το σύνθετο και μεριστό. Διότι κάθε όγκος αποτελείται από μέρη και έχει σύνθεση μερών, πράγμα που είναι άτοπο να λέγεται για τον Θεό. Ορθ. Το να μιλάει κανείς για σύνθεση και όγκο στον Θεό είναι άτοπο, αληθινά πολύ άτοπο. Όμως και ο Υιός είναι Θεός, έστω κι αν δεν το θέλεις, ασύνθετος, απλός και ασχημάτιστος και ο ίδιος· και το να αποδίδει κανείς σύνθεση και όγκο σε Αυτόν είναι άτοπο. Εάν λοιπόν ισχύει αυτό, η ιδιότητα του μεγαλύτερου δεν θα βρεθεί σε αυτά τα χαρακτηριστικά. Ενώ όμως ομολογείται ίσος ως προς το απλό, το ασύνθετο, το ασχημάτιστο και το θείο, ονομάζει τον Πατέρα μεγαλύτερο, επειδή έλαβε μορφή δούλου, και τιμώντας τον δικό Του Πατέρα. Τον ακούς άλλωστε να λέει: «Αλλά εγώ τιμώ τον Πατέρα μου, εσείς όμως με ατιμάζετε»· και ότι ο Πατέρας τιμά τον Υιό, καθίζοντάς Τον εκ δεξιών και ελκύοντας τους πάντες προς Αυτόν. Διότι λέει ο ίδιος ο Υιός: «Κανείς δεν έρχεται προς εμένα, εάν δεν τον ελκύσει προς εμένα ο ουράνιος Πατέρας». Ανόμ. Από την άλλη, εάν το αγέννητο είναι κάτι, αυτό είναι είτε ολόκληρο είτε μέρος· εάν όμως είναι μέρος, τότε πάλι είναι ανόμοιος προς τον ίδιο του τον εαυτό· εφόσον βέβαια ένα μέρος του είναι αγέννητο, ενώ το άλλο όχι. Εάν πάλι ολόκληρη η φύση είναι αγέννητη, και γενικά ο Πατέρας είναι μεγαλύτερος, τότε αυτόματα εκπίπτει πλήρως σε διαφοροποίηση της ουσίας. Διότι, εάν ολόκληρη η ουσία είναι αγέννητη και κανένα μέρος σε αυτήν δεν είναι γεννητό, και ως προς το αγέννητο είναι ανόμοιος, άρα είναι ανόμοιος ως προς ολόκληρη την ουσία.

Λοιδορούν δε όχι μόνο οι άθλιοι, οι οποίοι και συκοφαντούν τον ίδιο τους τον εαυτό, για να μην πω τον Χριστό, αλλά ισχυρίζονται μάλιστα ότι το κάνουν αυτό καλώς, χωρίς καθόλου να καταδικάζουν τη φαυλότητά τους, πράγμα που αποτελεί απόδειξη τελειότατης τυφλότητας. «Αποκρίθηκε ο Ιησούς: Εγώ δαιμόνιο δεν έχω, αλλά τιμώ τον Πατέρα μου, και εσείς με ατιμάζετε.» Ο λόγος εκφέρεται μεν με πραότητα, αλλά έχει ειπωθεί με μεγάλο ηθικό βάρος. Διότι το «Εγώ δεν έχω δαιμόνιο» το λέει πολύ εμφατικά, και, διαχωρίζοντας τρόπον τινά τον εαυτό του από εκείνους, αποδεικνύει τον εαυτό του ελεύθερο από αυτήν τη λοιδορία, ενώ δείχνει μάλλον ότι ο λόγος αυτός είναι αληθινός για εκείνους. Διότι, αν δεν είχαν οι ίδιοι πραγματικά το δαιμόνιο, θα έφριτταν ευλόγως να αποκαλούν δαιμονισμένο Εκείνον που μαρτυρήθηκε σε αυτούς ως Θεός μέσω των έργων Του. Επομένως, με μεγάλη ευφυΐα λέει το «Εγώ δεν έχω», μεταθέτοντας κατά κάποιον τρόπο σε εκείνους αυτό που ειπώθηκε και αποδίδοντάς το μάλλον σε αυτούς, επειδή έτσι έχουν τα πράγματα σύμφωνα με την αλήθεια. Λέει λοιπόν: εγώ δεν έχω δαιμόνιο, αλλά προφανώς εσείς· εγώ τιμώ τον Πατέρα μου, λέγοντας ότι είμαι Θεός και ότι φανερώθηκα από τον Θεό, και διαβεβαιώνοντας ότι δεν γνώρισα αμαρτία. Διότι έπρεπε, έπρεπε ο προερχόμενος από τον Θεό να είναι Θεός, και αυτός που προέρχεται από Εκείνον που δεν γνωρίζει αμαρτία, να θεωρείται ως τέτοιος, σύμφωνα με τη φύση Εκείνου από τον οποίο προέρχεται.

Και δεν έγινε Πατέρας μέσω πάθους, ούτε από συνεύρεση, ούτε από άγνοια, ούτε με απορροή, ούτε έχοντας μειωθεί, ούτε έχοντας αλλοιωθεί· (διότι κάθε τέλειο δώρημα είναι άνωθεν, και κατεβαίνει από τον Πατέρα των φώτων, στον οποίο δεν υπάρχει παραλλαγή ή σκιά μεταβολής). Πατέρας τέλειος, που γέννησε τέλειο Υιό· παραδίδοντας τα πάντα σε αυτόν που γεννήθηκε· διότι «όλα μου παραδόθηκαν», λέει, «από τον Πατέρα μου». Και τιμάται από τον Μονογενή· «διότι εγώ τιμώ τον Πατέρα», λέει ο Υιός· και πάλι: «Όπως εγώ έχω τηρήσει τις εντολές του Πατέρα μου και μένω στην αγάπη του». Λέμε λοιπόν και εμείς παρόμοια με τον Απόστολο: «Ευλογητός ο Θεός και Πατέρας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο Πατέρας των οικτιρμών και Θεός κάθε παράκλησης»· και, «Κάμπτουμε τα γόνατα προς τον Πατέρα, από τον οποίο ονομάζεται κάθε πατριά στους ουρανούς και στη γη»· δοξάζοντάς τον μαζί με τον Μονογενή· διότι αυτός που αρνείται τον Πατέρα, αρνείται και τον Υιό· και πάλι: «Εκείνος που ομολογεί τον Υιό, έχει και τον Πατέρα»· γνωρίζοντας ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι εις δόξαν του Θεού Πατέρα.

Απόκριση. Όπως ακριβώς εκείνος που δέχεται και διαβάζει τις επιστολές του βασιλιά, εάν με κάθε επιμέλεια και τιμή και φόβο και προθυμία τις αποδεχθεί και τις τιμήσει και τις ασπαστεί και εκτελέσει αμέσως τα προσταζόμενα, η τιμή λογίζεται προς τον βασιλιά. Εάν όμως τις αποθήσει και τις περιφρονήσει, και υβρίσει και ατιμάσει τον κομιστή τους, η ύβρις ανατρέχει στον βασιλιά. Έτσι και εκείνοι που παραβαίνουν τα γράμματα του μεγάλου Βασιλέως, δηλαδή το άχραντο Ευαγγέλιό του, διά της παραβάσεως ατιμάζουν τον Χριστό που έδωσε τις εντολές. Το ίδιο πρέπει να κατανοήσουμε και για τους Ιουδαίους, ότι, ενώ δέχθηκαν τα γράμματα που γράφτηκαν με το δάχτυλο του Θεού, τους μεν κομιστές των γραμμάτων ύβρισαν και έδειραν και λιθοβόλησαν και σκότωσαν· και έτσι, παραβαίνοντας τον νόμο του Θεού που λέει: «δίκαιο και αθώο δεν θα φονεύσεις», τον ίδιο τον αρχηγό της ζωής, τον άγιο και δίκαιο, και ύβρισαν, και ράπισαν, και έφτυσαν το άγιο και πανάχραντο και φοβερό πρόσωπό του, το οποίο τρέμει ο ουρανός και η γη και η θάλασσα και όλα όσα υπάρχουν σε αυτά. Γι' αυτό και τους έλεγε ο Σωτήρας: «Εγώ τιμώ τον Πατέρα, και εσείς με ατιμάζετε». Και στο τέλος, μάλιστα, τον σκότωσαν.

Ομιλία ΝΕ΄. Αποκρίθηκαν λοιπόν οι Ιουδαίοι και του είπαν: «Δεν λέμε εμείς σωστά ότι εσύ είσαι Σαμαρείτης και έχεις δαιμόνιο;». Αποκρίθηκε ο Ιησούς: «Εγώ δεν έχω δαιμόνιο, αλλά τιμώ τον Πατέρα». α΄. Είναι αναίσχυντη η κακία και ιταμή, και όταν πρέπει να υποχωρήσει, τότε εξαγριώνεται περισσότερο· πράγμα που συνέβη και στην περίπτωση των Ιουδαίων. Διότι, ενώ έπρεπε να νιώσουν κατάνυξη με όσα ειπώθηκαν, θαυμάζοντας την παρρησία και τη λογική συνέπεια των λόγων Του, αυτοί αντίθετα προβαίνουν σε ύβρεις, αποκαλώντας Τον Σαμαρείτη και δαιμονισμένο, και λένε: «Δεν λέγαμε εμείς σωστά, ότι εσύ είσαι Σαμαρείτης και έχεις δαιμόνιο;». Διότι, όταν πει κάποιος κάτι το υψηλό, αυτό φαντάζει ως μανία σε εκείνους που είναι εξαιρετικά αναίσθητοι. Αν και βέβαια πουθενά προηγουμένως δεν ανέφερε ο ευαγγελιστής ότι Τον αποκάλεσαν Σαμαρείτη· είναι όμως πιθανό, όπως συνάγεται από αυτήν τη φράση, ότι αυτό είχε ειπωθεί πολλές φορές από αυτούς. «Έχεις δαιμόνιο», λέει. Και όμως, ποιος έχει δαιμόνιο; Αυτός που τιμά τον Θεό ή αυτός που υβρίζει εκείνον που Τον τιμά; Τι απαντά λοιπόν ο Χριστός, η πραότητα, η επιείκεια; «Εγώ δεν έχω δαιμόνιο, αλλά τιμώ τον Πατέρα που με έστειλε». Εκεί μεν που έπρεπε να τους διδάξει και να καταρρίψει τη μεγάλη τους αλαζονεία, και να τους συνετίσει ώστε να μην υπερηφανεύονται για τον Αβραάμ, υπήρξε σφοδρός· εκεί δε που έπρεπε να υπομείνει ο ίδιος τις ύβρεις, χρησιμοποιεί πολλή πραότητα.

Διότι, βεβαίως, αυτά δεν είναι καν λόγια δαιμονισμένου· αν όμως δεν πείθεστε από τα λόγια, ας ντραπείτε μπροστά στα έργα. Εάν λοιπόν δεν ανήκουν σε δαιμονισμένο, αλλά είναι ανώτερα από την ανθρώπινη φύση, είναι ολοφάνερο ότι προέρχονται από κάποια θεία δύναμη. Είδες τον συλλογισμό; Διότι το ότι ήταν ανώτερα από τα ανθρώπινα μέτρα, είναι φανερό από το γεγονός ότι έλεγαν: «Έχει δαιμόνιο»· το ότι όμως δεν είχε δαιμόνιο, το απέδειξε από όσα έπραξε. Τι κάνει λοιπόν ο Χριστός; Δεν απαντά καθόλου σε αυτά. Διότι προηγουμένως είχε απαντήσει: «Εγώ δεν έχω δαιμόνιο»· τώρα όμως δεν πράττει το ίδιο. Επειδή, δηλαδή, προσέφερε την απόδειξη μέσω των ίδιων των πραγμάτων, στο εξής σιωπούσε. Διότι δεν ήταν καν άξιοι απάντησης εκείνοι που τον αποκαλούσαν δαιμονισμένο για αυτά ακριβώς τα έργα, για τα οποία θα έπρεπε να τον θαυμάζουν και να τον θεωρούν Θεό. Και ποια ανάγκη υπήρχε πλέον για δικούς του ελέγχους, εφόσον οι ίδιοι στρέφονταν ο ένας εναντίον του άλλου και αλληλοδιαψεύδονταν;

Διότι αυτό είναι το κεφάλαιο της σωτηρίας μας· εκείνος που έχει αποκτήσει αυτή την αρετή θα μπορέσει, αν και είναι συνδεδεμένος με το σώμα, να συναγωνιστεί τις ασώματες δυνάμεις και να μην έχει τίποτα το κοινό με τα παρόντα. Διότι εκείνος που μιμείται την πραότητα του Δεσπότη δεν θα οργιστεί, ούτε θα υπερηφανευτεί εις βάρος του πλησίον. Και αν κάποιος του καταφέρει χτυπήματα, θα πει: «Εάν μίλησα κακά, μαρτύρησε για το κακό· εάν όμως καλά, γιατί με χτυπάς;». Και αν τον αποκαλέσει δαιμονισμένο, αποκρίνεται: «Εγώ δεν έχω δαιμόνιο»· και τίποτα από όσα του επιφέρονται δεν θα μπορέσει να τον πλήξει. Ένας τέτοιος άνθρωπος θα περιφρονήσει κάθε δόξα της παρούσας ζωής και τίποτα από τα ορατά δεν θα τον ελκύσει, διότι πλέον θα έχει αποκτήσει άλλα μάτια.

Και εσύ, λοιπόν, να θέτεις αυτό το πρότυπο προς μίμηση. Δεν οργίστηκε με εκείνους που τον ύβρισαν, αλλά, αν και άκουγε να τον αποκαλούν Σαμαρείτη και δαιμονισμένο, απαντά ήπια και πράα σε αυτούς που τα έλεγαν: «Εγώ δεν έχω δαιμόνιο, αλλά τιμώ τον Πατέρα μου· εσείς όμως με ατιμάζετε· εγώ δεν ζητώ τη δόξα μου· υπάρχει Εκείνος που τη ζητά και κρίνει». Επομένως, και εσύ να μην εκδικείσαι, αλλά να αναμένεις τον Κριτή. Διότι, εάν ο ίδιος ο Κριτής, όταν ήλθε με ανθρώπινη μορφή, δεν ανταπέδωσε αν και μπορούσε, αλλά περίμενε την κρίση του Θεού (διότι, όπως λέει η Γραφή, «όταν τον λοιδορούσαν, δεν ανταπέδιδε τις λοιδορίες, όταν έπασχε δεν απειλούσε, αλλά παρέδιδε τον εαυτό του σε Εκείνον που κρίνει δίκαια»), έτσι λοιπόν κάνε και εσύ, και μιμήσου τον Δεσπότη, ο οποίος βάσταξε την άθεη ύβρη μέχρι και τον σταυρό, και προσφέρει τη σωτηρία σε εκείνους που είναι άξιοι απώλειας. Διότι και προς τον Πατέρα έλεγε: «Συγχώρησέ τους αυτή την αμαρτία· διότι δεν γνωρίζουν τι κάνουν». Αδίκησε ο αδελφός, φάνηκε ανάξιος της αδελφοσύνης; Αλλά εσύ μην καταστρέφεις την αδελφοσύνη. Ο αδελφός μιμήθηκε τους αδελφούς του Ιωσήφ, οπλίστηκε για αδελφοκτονία, αναδείχθηκε εχθρός αντί για αδελφός, έδειξε υπερβολική πονηρία, και ενώ δεν αδικείται σε τίποτα, αδικεί. Αλλά εσύ κάνε το αντίθετο, για να πεις και εσύ σύμφωνα με τον μελωδό Δαβίδ: «Με αυτούς που μισούν την ειρήνη, εγώ ήμουν ειρηνικός».

Εάν λοιπόν, όπως ανέφερα, οι φιλίες προξενούν βλάβη, ας τις αποφεύγουμε και ας απομακρυνόμαστε από αυτές· εάν όμως δεν μας βλάπτουν καθόλου σε ό,τι αφορά τον λόγο της ευσέβειας, ας προσελκύουμε και ας φέρνουμε τους ανθρώπους αυτούς κοντά μας. Εάν όμως ούτε εσύ τον ωφελείς και παράλληλα δέχεσαι βλάβη από εκείνον, φρόντισε να διαφυλάξεις τον εαυτό σου αβλαβή διακόπτοντας τη σχέση και απόφευγε τις φιλίες τους, εάν προξενούν βλάβη· μόνο να φεύγεις, να μη μάχεσαι και να μην πολεμάς. Έτσι και ο Παύλος προτρέπει λέγοντας: «Αν είναι δυνατόν, σε ό,τι εξαρτάται από εσάς, να ειρηνεύετε με όλους τους ανθρώπους». Είσαι δούλος του Θεού της ειρήνης. Εκείνος, ενώ έδιωχνε τους δαίμονες και έπραττε αναρίθμητα αγαθά, όταν τον αποκάλεσαν δαιμονισμένο, δεν έριξε κεραυνό, δεν συνέτριψε εκείνους που τον λοιδορούσαν, δεν κατέκαψε τη γλώσσα την τόσο αναίσχυντη και αγνώμονα, αν και είχε τη δύναμη να τα κάνει όλα αυτά, αλλά απέκρουσε την κατηγορία λέγοντας μόνο: «Εγώ δεν έχω δαιμόνιο, αλλά τιμώ εκείνον που με έστειλε». Και όταν ο δούλος του αρχιερέα τον χτύπησε, τι λέει; «Εάν μίλησα κακά, μαρτύρησε για το κακό· εάν όμως μίλησα καλά, γιατί με δέρνεις;» Ο Δεσπότης των αγγέλων απολογείται και δίνει λόγο σε έναν υπηρέτη· δεν χρειάζονται περισσότερα λόγια. Αυτά και μόνο τα λόγια να περιστρέφεις στη διάνοιά σου, και συνεχώς αυτά να μελετάς και να λες: «Εάν μίλησα κακά, μαρτύρησε για το κακό· εάν όμως μίλησα καλά, γιατί με δέρνεις;»

Και σήκωσαν πέτρες για να τις ρίξουν επάνω του. Και όταν εκτεινόταν σε μακρούς λόγους για τα μυστήρια, λέγοντας: «Και ο άρτος όμως, τον οποίο εγώ θα δώσω για τη ζωή του κόσμου, είναι η σάρκα μου», έλεγαν: «Σκληρός είναι αυτός ο λόγος· ποιος μπορεί να τον ακούει;». Και εξαιτίας αυτού, πολλοί από τους μαθητές του επέστρεψαν πίσω και δεν τον ακολουθούσαν πλέον. Τι έπρεπε λοιπόν να κάνει; Πες μου· να επιμένει συνεχώς στα υψηλότερα διδάγματα, με αποτέλεσμα να αποδιώξει το θήραμα και να απομακρύνει τους πάντες από τη διδασκαλία; Αλλά αυτό δεν ήταν γνώρισμα της φιλανθρωπίας του Θεού. Διότι, και πάλι, όταν είπε: «Εκείνος που ακούει τον λόγο μου, δεν θα γευθεί θάνατο στον αιώνα», του έλεγαν: «Δεν λέγαμε εμείς σωστά ότι έχεις δαιμόνιο; Ο Αβραάμ πέθανε, και οι προφήτες πέθαναν, και εσύ λες ότι ''εκείνος που ακούει τον λόγο μου δεν θα γευθεί θάνατο'';». Και τι το περίεργο αν το πλήθος είχε τέτοια διάθεση, από τη στιγμή που και οι ίδιοι οι άρχοντες είχαν αυτή τη γνώμη;

Διότι ο θάνατος ήταν διπλός, και των ψυχών και των σωμάτων· και μάλιστα απομάκρυνε τον φύλακα και φρούραρχο της βασιλείας του, λέγοντας: Απομακρύνσου από εμένα, Ιησού βασιλιά· δεν επιθυμούμε να γνωρίζουμε τις οδούς σου. Και τη σεβάσμια εικόνα του που βρισκόταν στη Χαλκή Πύλη, την πετροβολούσαν και της πετούσαν κοπριές και λάσπες, φτύνοντας στο πρόσωπό του, και την συνέτριψαν ρίχνοντάς την στο έδαφος. Οι Ιουδαίοι βέβαια κάποτε τον λιθοβόλησαν, αποκαλώντας τον Σαμαρείτη και δαιμονισμένο, αλλά αυτός πέρασε ανάμεσά τους και αναχώρησε· αυτοί όμως έπραξαν χειρότερα από εκείνους. Όντως «ο εχθρός ονείδισε τον Κύριο, και λαός άφρων παρόξυνε το όνομά του.» Διότι και ο ίδιος ο Κύριος, κρατώντας στα χέρια του την εικόνα του Καίσαρα Τιβερίου και λέγοντας: «Τίνος είναι αυτή η εικόνα και η επιγραφή;», δεν την ύβρισε, αλλά απέδωσε τα οφειλόμενα στον Καίσαρα και πλήρωσε τον φόρο. Ω λαέ άνομε, μωρέ και ασύνετε, εναντίον ποιου ανοίξατε το στόμα σας και εναντίον ποιου αφήσατε ελεύθερη τη γλώσσα σας; Αλλά πόσα πάσχει και τώρα ο Λόγος, βλασφημούμενος από τους ασεβείς, και εντούτοις ανέχεται την ύβρη· διότι είναι μακρόθυμος· ενώ από τους ευσεβείς δοξάζεται, και παρατείνει τα της μακροθυμίας του, δίνοντας στους μεν ίσως καιρό για μετάνοια, και δοκιμάζοντας τον δικό μας πόθο, εάν δεν αποκάμνουμε στις θλίψεις και στους αγώνες υπέρ της ευσέβειας.

Αυτή είναι η κατηγορία που επινοήθηκε από τον σοφό σύγκελλο εναντίον του Συμεών, ο οποίος ποτέ και με κανέναν τρόπο δεν τον είχε αδικήσει· αυτή είναι η αφορμή για την κατάκριση αυτού του μακαρίου, η οποία φέρει καταδίκη όμοια με την κατηγορία κατά του Χριστού. Διότι και εκείνος κατηγορούνταν τότε από τους θεοκτόνους ως φαγάς και οινοπότης, φίλος τελωνών και αμαρτωλών, και περιυβριζόταν ως δαιμονισμένος, επειδή αποκαλούσε δικό του Πατέρα και τιμούσε τον Θεό, καθώς τους αποκρινόταν: εγώ δεν έχω δαιμόνιο, αλλά επειδή τιμώ τον Πατέρα μου, εσείς με ατιμάζετε.

Επειδή και εκείνοι άλλοτε μεν καυχιόνταν για τον Αβραάμ, άλλοτε δε για τον Θεό, καταρρίπτοντας λοιπόν σφοδρά την αλαζονεία και τη μεγαλοστομία τους, λέει: «εσείς είστε από τον πατέρα». Ποιον; «τον διάβολο». Και εφόσον κάνατε τους εαυτούς σας θετά τέκνα εκείνου, μάταια σεμνύνεστε για τον Αβραάμ και για τον Θεό. Και μου φαίνεται ότι αυτή η ερμηνεία είναι πιο εύστοχη από τις άλλες. Αλλά λέγοντας «τιμώ τον πατέρα», εννοεί ότι εσείς οι μιαιφόνοι δεν είστε άξιοι να ονομάζεστε «τέκνα» του· διότι η κακία των τέκνων αποτελεί ατιμία για τον πατέρα.

Αποκρίθηκαν οι Ιουδαίοι και του είπαν: «Δεν λέμε εμείς σωστά ότι εσύ είσαι Σαμαρείτης και έχεις δαιμόνιο;» Αποκρίθηκε ο Ιησούς: «Εγώ δαιμόνιο δεν έχω, αλλά τιμώ τον Πατέρα μου, και εσείς με ατιμάζετε. Εγώ όμως δεν ζητώ τη δόξα μου· υπάρχει εκείνος που ζητά και κρίνει». Επειδή ονόμαζαν τους εαυτούς τους υιούς του Θεού, λέγει: «Αν είστε υιοί του Θεού, οφείλετε οπωσδήποτε να μισείτε αυτόν που αμαρτάνει. Αν, λοιπόν, και εμένα, τον οποίο μισείτε, μπορείτε να με ελέγξετε ότι αμαρτάνω, είναι πρόδηλο ότι δικαίως με μισείτε· εάν όμως κανείς δεν μπορεί να με ελέγξει, είναι φανερό ότι με μισείτε εξαιτίας της αλήθειας». Ποια αλήθεια όμως; Εκείνη πάντως με την οποία αποκαλούσε τον εαυτό του Υιό του Θεού, πράγμα το οποίο είναι πέρα για πέρα αληθινό. «Εκείνος που προέρχεται από τον Θεό ακούει τα ρήματα του Θεού»· ώστε και εσείς, εάν ήσασταν τέκνα του Θεού, δεν θα με παρακούατε, ούτε θα επιζητούσατε να φονεύσετε τον άνωθεν ελθόντα Υιό του Θεού, ο οποίος φθέγγεται τα λόγια του Θεού. Ο μεν Κύριος, λοιπόν, μιλούσε τόσο πράα· εκείνοι όμως προχωρούν σε ύβρεις. «Διότι δεν λέγαμε εμείς σωστά», λένε, «ότι εσύ είσαι Σαμαρείτης και έχεις δαιμόνιο;» Τον αποκαλούσαν, λοιπόν, Σαμαρείτη, ως παραβάτη των ιουδαϊκών εθίμων, όπως αυτού του Σαββάτου· διότι οι Σαμαρείτες δεν ιουδάιζαν με ακρίβεια· δαιμονισμένο δε τον αποκαλούν, ίσως και με την ίδια λογική με την οποία έλεγαν ότι εκβάλλει τα δαιμόνια με τη δύναμη του άρχοντα των δαιμονίων.

Πουθενά δεν το έχει πει αυτό ο ευαγγελιστής. Από αυτό, λοιπόν, είναι φανερό ότι οι ευαγγελιστές παρέλειψαν πολλά και δεν τα συνέγραψαν όλα, όπως ακριβώς έχουμε επισημάνει το ίδιο και σε άλλο σημείο. Εκείνοι, λοιπόν, εκτοξεύουν τέτοιες ύβρεις, ενώ αυτός δέχεται τις εναντίον του ύβρεις με ανεξικακία. Διότι, όταν έλεγαν ότι οι ίδιοι είναι υιοί του Θεού, τους ελέγχει σφοδρά, υπερασπιζόμενος την αλήθεια· όταν όμως τον υβρίζουν, δεν αμύνεται, διδάσκοντας και εμάς να υπερασπιζόμαστε όσα αφορούν τον Θεό, ενώ όσα αφορούν εμάς τους ίδιους να τα υπομένουμε με πραότητα. Έτσι, λοιπόν, και αυτός απαντά ήμερα: «Εγώ δεν έχω δαιμόνιο, αλλά τιμώ τον Πατέρα μου». Και πώς τιμούσε τον Πατέρα; Υπερασπιζόμενος αυτόν και μη ανεχόμενος αυτοί, οι μιαιφόνοι και ψεύστες, να ονομάζονται υιοί του Σωτήρος και αληθινού.