Τινὲς δὲ οὕτω νοοῦσι τό, «Τηρῶ τὸν λόγον αὐτοῦ·» τουτέστι, Διὰ τοῦτο οἶδα αὐτόν, ὅτι ἔχω ἐν ἐμαυτῷ ἀπαράλλακτον τὸν λόγον τῆς οὐσίας αὐτοῦ, τουτέστι, τὸν ὁρισμόν· καὶ ὃν ἂν λόγον φύσεως ὁ Πατὴρ ἔχῃ, τοιοῦτον τὸν λόγον καὶ αὐτὸς ἔχω· ἡ αὐτὴ γάρ ἐστι φύσις, καὶ ὁ αὐτὸς λόγος τῆς οὐσίας Πατρί τε καὶ Υἱῷ· ὥστε οἶδα τὸν Πατέρα· καὶ γὰρ τὸν λόγον αὐτοῦ τῆς οὐσίας ἀποσώζω ἀπαράλλακτον. Τὸ δὲ σχῆμα τοῦτο τοῦ λόγου σύνηθες παρὰ τῇ Γραφῇ, ὡς τό, «Δὸς ἡμῖν βοήθειαν ἐκ θλίψεως, καὶ ματαία σωτηρία ἀνθρώπου.» Ἐνταῦθα γὰρ τό, «καί,» ἀντὶ τοῦ, «γάρ,» κεῖται· ὥστε εἶναι τὸ λεγόμενον τοιοῦτον· «Δὸς ἡμῖν βοήθειαν· ματαία γὰρ σωτηρία ἀνθρώπου.» Οὕτω κἀνταῦθα· «Οἶδα αὐτόν, καὶ τὸν λόγον αὐτοῦ τηρῶ.» τὸ γάρ, «καί,» ἀντὶ τοῦ, «γάρ,» κεῖται· «Τὸν γὰρ λόγον αὐτοῦ, φησί, τηρῶ.» «Ἀβραὰμ ὁ πατὴρ ὑμῶν ἠγαλλιάσατο, ἵνα ἴδῃ τὴν ἡμέραν τὴν ἐμήν· καὶ εἶδε, καὶ ἐχάρη. Εἶπον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι πρὸς αὐτόν· Πεντήκοντα οὔπω ἔχεις ἔτη, καὶ Ἀβραὰμ ἑώρακας; Εἶπεν οὖν αὐτοῖς· Ἀμήν, ἀμὴν λέγων ὑμῖν, πρὶν Ἀβραὰμ γενέσθαι, ἐγώ εἰμι. Ἦραν οὖν λίθους, ἵνα βάλωσιν ἐπ’ αὐτόν. Ἰησοῦς δὲ ἐκρύβη, καὶ ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ ἱεροῦ, διελθὼν διὰ μέσου αὐτῶν· καὶ παρῆγεν οὕτως.» Ἐνταῦθα κατασκευάζει, ὅτι μείζων ἑστὶ τοῦ Ἀβραάμ. Ἐπεὶ γὰρ ἐκεῖνοι προέφερον αὐτῷ· «Μὴ σὺ μείζων εἶ τοῦ πατρὸς ἡμῶν Ἀβραάμ;» φησὶν ἐνταῦθα, ὅτι Ναὶ μείζων εἰμί. «