Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 9:12

Πολύ απλά, λοιπόν, τον αποκαλεί άνθρωπο και εξηγεί τον τρόπο της θεραπείας. Διότι έπρεπε, αφού πείστηκε από το μέγεθος του θαύματος, να αποδώσει στον θαυματουργό δόξα ανώτερη από την ανθρώπινη φύση, όμως, επειδή παραχωρούσε την πίστη στο ότι οι άγιοι μπορούν να επιτελούν παράδοξα μέσω του Θεού, παρασύρεται κατά κάποιον τρόπο στο να θεωρεί ότι Αυτός είναι ένας από εκείνους. «Και του είπαν· Πού είναι εκείνος; Λέει· Δεν γνωρίζω». Δεν αναζητούν τον Ιησού από φιλόθεη διάθεση, ούτε επείγονται να μάθουν πού και με ποιους διέτριβε, ώστε συναντώντας τον να του ζητήσουν κάτι από όσα συντελούν σε ωφέλεια, αλλά, έχοντας τυφλωθεί στο μάτι της διάνοιας, και μάλιστα πολύ χειρότερα από ό,τι εκείνος κάποτε στο μάτι του σώματος, φλέγονται από αδικαιολόγητη οργή και αναπηδούν σαν ανήμερα θηρία, νομίζοντας ότι έχει καταλυθεί από τον Σωτήρα μας η νομική εντολή, εννοώ αυτήν που ορίζει το να μην εργάζεται κανείς απολύτως τίποτα την ημέρα του Σαββάτου. Είχαν μάλιστα εξοργιστεί σε μεγάλο βαθμό, επειδή τόλμησε να αγγίξει καθόλου πηλό, τρίβοντας με το δάχτυλο το χώμα, και επιπλέον αυτού επειδή διέταξε τον άνθρωπο να νιφτεί το Σάββατο. Γι' αυτόν τον λόγο και ξεστομίζουν λόγια από οργή και παράνοια, χωρίς να διστάζουν να λένε ξεδιάντροπα το: Πού είναι εκείνος;

Για τον λόγο αυτόν, νομίζω, αναζητούσαν τον Ιησού λέγοντας: «Πού είναι εκείνος;». Μη μπορώντας όμως να τον βρουν πουθενά, οδηγούν, σε δεύτερη μοίρα, εκείνον στον οποίο είχε συντελεστεί το θαύμα, προκειμένου να επισφραγίσει, τρόπον τινά, με τη δική του φωνή το γεγονός ότι ο νόμος καταλύθηκε, στην περίπτωσή του, από εκείνον που τον θεράπευσε κατά την ημέρα του Σαββάτου.

Θα ανταμείψω με ευχαριστίες τον ευεργέτη μου, θα φανώ ανώτερος από την άκαιρη σιωπή· θα τιμήσω με ομολογίες τον ιατρό, που δεν εφάρμοσε σε εμένα κάποιον περίπλοκο τρόπο θεραπείας, που δεν επενέργησε στην περίπτωσή μου με νυστέρι και ανατομές, που δεν παρασκεύασε το ωφέλιμο φάρμακο με ποικίλα μείγματα, που δεν χρησιμοποίησε κάποια συνηθισμένη μέθοδο, αλλά μάλλον έδρασε αποτελεσματικά με παράδοξες επινοήσεις. «Έφτιαξε πηλό και έχρισε τα μάτια μου, και νίφτηκα, και βλέπω». Μπορεί κανείς να θαυμάσει, και πολύ δικαιολογημένα, τον άνθρωπο αυτόν που στα λόγια του για αυτά, σαν κάποιο επιστέγασμα, πρόσθεσε το χρήσιμο «Βλέπω», διότι σχεδόν με αυτό λέει: Δεν θα παρουσιάσω ως μάταιη τη δύναμη αυτού που με θεράπευσε, δεν θα αρνηθώ τη χάρη· διότι έχω πλέον αυτό που από παλιά ποθούσα· εγώ ο ίδιος, λέει, που ήμουν τυφλός κατά τις ωδίνες του τοκετού, που νοσούσα ήδη ως έμβρυο μέσα στη μήτρα, αφού χρίστηκα με πηλό θεραπεύτηκα, και βλέπω, δηλαδή, δεν δείχνω απλώς τον οφθαλμό μου ανοιχτό, ενώ κρύβει στο βάθος το σκοτάδι, αλλά πραγματικά βλέπω. Έχω λοιπόν μπροστά στα μάτια μου όσα προηγουμένως απλώς άκουγα. Ιδού, λαμπρό φως του ήλιου με καταυγάζει· ιδού, το κάλλος πρωτόγνωρων θεαμάτων περιβάλλει τον οφθαλμό μου. Μόλις τώρα γνώρισα την Ιερουσαλήμ, και βλέπω τον θείο ναό να αστράφτει μέσα σε αυτήν, και αντικρίζω στο μέσο της το όντως σεπτό θυσιαστήριο· και αν βρεθώ πέρα από την πύλη, θα παρατηρήσω γύρω μου όλη την Ιουδαία, και θα γνωρίσω τι είναι βουνό και τι είναι φυτό.

Πώς, λοιπόν, κατά τη βασιλεία του πατέρα του, ο οποίος βασίλευσε επί δεκατέσσερα έτη, ενώ προφητευόταν ο Εμμανουήλ που επρόκειτο να γεννηθεί από παρθένο, επρόκειτο να γεννηθεί ο Εζεκίας, ο οποίος ανέλαβε τη βασιλεία σε ηλικία είκοσι ετών μετά τον πατέρα του, και δεν θα γίνει μάλλον φανερό στους συνετούς ότι ήταν ήδη γεννημένος, όταν ο προφήτης προφήτευσε τον λόγο αυτόν κατά τη βασιλεία του Άχαζ, του πατέρα του Εζεκία; Μάλιστα ούτε η γυναίκα του Άχαζ ήταν προφήτιδα, όπως είναι φανερό σε όλους. Η Μαρία, όμως, είναι αυτή που είπε και προφήτευσε: «διότι από τώρα θα με μακαρίζουν όλες οι γενεές της γης»· προς την οποία εισήλθε ο Γαβριήλ και ευαγγελίστηκε ότι το Πνεύμα, που μίλησε μέσω του Ησαΐα, θα έλθει επάνω της και θα γεννήσει Υιό, τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, διά Πνεύματος Αγίου και όχι από σπέρμα ανδρός, όπως αυτοί βλασφημούν, παραλογιζόμενοι και πλανώμενοι. 32. Έχει δε ελεγχθεί η πλάνη του ματαιόφρονος και για την τήρηση του Σαββάτου και για την περιτομή και για τους καθημερινούς βαπτισμούς που τελούνται από αυτόν· διότι το Σάββατο ο Ιησούς επιδιώκει να επιτελεί τις περισσότερες θεραπείες. Και όχι μόνο θεραπεύει, αλλά ιάται και με δύο τρόπους. Διότι παραγγέλλει σε όσους θεραπεύθηκαν κατά το Σάββατο να σηκώσουν τον κράββατό τους και να περπατήσουν, αλλά επιπλέον το Σάββατο, αφού ζύμωσε πηλό, τον τοποθέτησε στα μάτια του τυφλού· και το να ζυμώσει κανείς πηλό συνιστά εργασία (έργο).

Από την ομιλία προς τους μαθητές. Και ενώ τα λέει όλα αυτά, και έχοντας λάβει τη μαρτυρία από τα ίδια τα έργα, αδυνατεί να εξηγήσει τον τρόπο. Εάν όμως για τα αισθητά και ψηλαφητά απαιτείται πίστη, πολύ περισσότερο απαιτείται για τα αόρατα. Του λένε: «Πού είναι εκείνος;» Λέει: «Δεν γνωρίζω». Έλεγαν δε αυτό το «Πού είναι εκείνος;», τρέφοντας ήδη φονικές διαθέσεις εναντίον του. Πρόσεξε δε την απουσία κομπασμού του Χριστού, πώς δεν παρέμενε κοντά σε εκείνους που θεραπεύονταν. Διότι δεν ήθελε να καρπωθεί δόξα, ούτε να προσελκύει τα πλήθη, ούτε να επιδεικνύεται.

Από πού, λοιπόν, τον αναγνώρισε ότι είναι ο Ιησούς; Από τη συνομιλία που είχε με τους μαθητές. Διότι, επειδή οι μαθητές ρώτησαν τον Κύριο για αυτόν, και εκείνος τους μίλησε εκτενέστερα, λέγοντας αφενός ότι «πρέπει να εργάζομαι τα έργα εκείνου που με έστειλε» και αφετέρου ότι «είμαι το φως του κόσμου», και επειδή τέτοια διδασκαλία δεν έκανε κανένας άλλος παρά μόνο ο Ιησούς, ο οποίος χρησιμοποιούσε συχνά αυτά τα λόγια, από αυτά κατάλαβε ο τυφλός ότι πρόκειται για τον Ιησού. Το γεγονός, λοιπόν, ότι έφτιαξε πηλό και του έχρισε τα μάτια, το είπε επειδή το αντιλήφθηκε από την αφή· το ότι έφτυσε όμως, δεν το αναφέρει. Διότι δεν το γνώριζε· γι' αυτό δεν το κατάλαβε και ούτε το προσθέτει στη διήγησή του, τόσο φιλαλήθης ήταν ο άνθρωπος. «Του είπαν λοιπόν: Πού είναι εκείνος; Λέει:

Δεν γνωρίζω. Οδηγούν αυτόν που ήταν άλλοτε τυφλός στους Φαρισαίους. Ήταν δε Σάββατο όταν ο Ιησούς έφτιαξε τον πηλό και του άνοιξε τα μάτια. Πάλι λοιπόν τον ρωτούσαν οι Φαρισαίοι, πώς ανέβλεψε. Εκείνος δε τους είπε: Πηλό έβαλε στα μάτια μου, και νίφτηκα, και βλέπω. Έλεγαν λοιπόν μερικοί από τους Φαρισαίους: Αυτός ο άνθρωπος δεν προέρχεται από τον Θεό, διότι δεν τηρεί το Σάββατο.

«Άλλοι έλεγαν: Πώς δύναται άνθρωπος αμαρτωλός να κάνει τέτοια σημεία; Και υπήρχε σχίσμα μεταξύ τους.» Επειδή ο Κύριος, θεραπεύοντας και κάνοντας θαύματα, συνήθιζε να αποχωρεί προς αποφυγήν της επιδείξεως, ερωτηθείς ο τυφλός «Πού είναι εκείνος;» λέγει: «Δεν γνωρίζω», λέγοντας πάντως την αλήθεια και ως προς αυτό. «Τον οδηγούν δε στους Φαρισαίους», προκειμένου να υποβληθεί σε σφοδρότερη και δριμύτερη ανάκριση. Επισημαίνει δε ο ευαγγελιστής ότι ήταν Σάββατο, για να καταδείξει την πονηρία τους, καθώς δράττονταν προφάσεων εναντίον του Χριστού, και του προσήπταν την κατηγορία της παραβάσεως του Σαββάτου, και μέσω αυτής προσπαθούσαν να συσκοτίσουν το θαύμα. Γι' αυτό δεν τον ρωτούν «Πώς ανέβλεψες;», αλλά «Πώς σου άνοιξε τους οφθαλμούς;», διαβάλλοντας εξ ολοκλήρου τον Κύριο ως εργασθέντα το Σάββατο, αναγκάζοντας τον ίδιο τον τυφλό να υπενθυμίσει ότι έφτιαξε πηλό, δηλαδή κατά την ημέρα του Σαββάτου.