Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 9:17

Επομένως και αυτοί συντάσσονται με τη γνώμη των πατέρων για τον Χριστό, δεχόμενοι τα όσα έγιναν σε αυτόν σαν μια πρόφαση της αγάπης προς εκείνους. «Λέγουν λοιπόν πάλι στον τυφλό: Τι λες εσύ για αυτόν που σου άνοιξε τα μάτια;» Θεωρούν ότι παραλογίζονται όσοι προθυμοποιούνται να κρίνουν δίκαια· και μου φαίνεται ότι έχουν ξεχάσει εντελώς εκείνον που λέει «Κρίνετε δίκαιη κρίση», και όντας προκατειλημμένοι, σαν να είναι δεμένοι με τα δεσμά του φθόνου, δεν ανέχονται καθόλου να ακούνε φωνή που να τιμά τον Χριστό, αλλά απορρίπτοντας όποιον θέλει να συνηγορήσει υπέρ των παραδόξων γεγονότων σαν να είναι κάποιος από τους μεγαλύτερους εχθρούς τους, και αδιαφορώντας για την ίδια τους την κεφαλή, στρέφουν αλαζονικά τα λόγια τους στον άνθρωπο που είχε θεραπευτεί, και τον ρωτούν και πάλι αυτό που είχαν ακούσει πολλές φορές, έχοντας ήδη προαποκαλέσει φαύλο και αμαρτωλό εκείνον που έπραξε κάτι την ημέρα του Σαββάτου. Νόμιζαν δε ότι εξαιτίας αυτού ο τυφλός θα τον καταδίκαζε μαζί με αυτούς και θα συντασσόταν με τα δικά τους λόγια, καταπνίγοντας τις ευχαριστήριες προσευχές για την απαλλαγή από την πάθησή του, και ότι, φοβούμενος και τρέμοντας την οργή τους, θα τον κατηγορούσε εύκολα ως καταφρονητή του νόμου εξαιτίας του Σαββάτου. Πονηρός, λοιπόν, ήταν ο συλλογισμός των Φαρισαίων, και δεν χωρά αμφιβολία ότι ήταν και ανόητος. Διότι τι θα μπορούσε να βλάψει τη δύναμη του θαύματος η φωνή ενός αχάριστου;

Ή πώς δεν θα εμφανιζόταν ο Χριστός με θεοπρεπή δόξα, αν τυχόν ο τυφλός είχε νικηθεί από τον φόβο και, αποφεύγοντας να υπομείνει κάτι από όσα συνήθως προκαλούν λύπη, είχε αρνηθεί τη χάρη; Αλλά ο φθόνος είναι δεινός στο να πείθει όσους τον κυοφορούν να σπεύδουν θερμά να πράξουν κάτι, έστω και αν αυτό επισύρει πολύ και δίκαιο γέλωτα. Ο νους όμως που είναι απαλλαγμένος από τέτοια πάθη, προσπερνά τους ασύνετους συλλογισμούς, και διατηρώντας πάντοτε αθόλωτο το δικό του κάλλος, κατευθύνεται ευθέως προς το πρέπον, και δεν απομακρύνεται από τα όρια της αλήθειας. Άθλιοι λοιπόν και αλαζόνες οι Φαρισαίοι, οι οποίοι θεωρούν ότι παραλογίζονται όσοι επιλέγουν και να φρονούν και να λέγουν τα ορθά, ενώ εξαναγκάζουν να πει όσα δεν είναι θεμιτά για Εκείνον που τον κάλεσε παραδόξως σε αυτά που ξεπερνούσαν κάθε ελπίδα, αυτόν που ήταν μεν έτοιμος για ευχαριστίες, και ο οποίος είχε ήδη φτάσει κοντά σε λαμπρή επίγνωση εξαιτίας του παραδόξου θαύματος. <Εκείνος δε είπε ότι είναι προφήτης.> Οξύ βέλος δέχονται στην καρδιά τους όσοι δεν αποδέχονται τον ορθό και δίκαιο λόγο, αλλά φροντίζουν να θηρεύουν μόνο ό,τι εξυπηρετεί τον φθόνο· «Διότι δεν θα επιτύχει θήραμα ο δόλιος», σύμφωνα με το γεγραμμένο. Διότι η σπουδή τους ανατρέπεται σε κάτι αντίθετο από τη θέλησή τους, και διαψεύσθηκαν κατά πολύ από την ελπίδα τους ακούγοντας απροσδόκητα το «Ότι είναι προφήτης». Διότι ο θεραπευθείς συμφωνεί με τους άλλους, πράττοντας άριστα.

Διότι και τώρα δικαιολογημένα θα μπορούσε κανείς στο σημείο αυτό να απορήσει, πώς, αφού είπαν, «Αυτός δεν είναι από τον Θεό, επειδή δεν τηρεί το Σάββατο», του λένε: «Εσύ τι λες γι' αυτόν, για το ότι σου άνοιξε τα μάτια;». Και δεν είπαν, «Εσύ τι λες γι' αυτόν, για το ότι κατέλυσε το Σάββατο;», αλλά προβάλλουν τώρα το στοιχείο της απολογίας αντί της κατηγορίας. Τι μπορούμε λοιπόν να πούμε;

Διότι είναι δυνατόν να επέλθει διχασμός και για καλό σκοπό· όπως ακριβώς λέει και ο Κύριος: «Ήρθα να βάλω μάχαιρα επί της γης», εννοώντας βεβαίως τη διχογνωμία για το καλό και την ευσέβεια. «Λένε πάλι στον τυφλό: Εσύ τι λες γι' αυτόν, εφόσον σου άνοιξε τα μάτια; Εκείνος δε απάντησε: Είναι Προφήτης. Δεν πίστεψαν, λοιπόν, οι Ιουδαίοι γι' αυτόν ότι ήταν τυφλός και βρήκε το φως του, μέχρι που φώναξαν τους γονείς εκείνου που ανέβλεψε, και τους ρώτησαν, λέγοντας: Αυτός είναι ο γιος σας, για τον οποίο εσείς λέτε ότι γεννήθηκε τυφλός; Πώς, λοιπόν, βλέπει τώρα;» Ποιοι ήταν αυτοί που ρωτούσαν τον τυφλό: «Εσύ τι λες γι' αυτόν;» Ανήκαν στη μερίδα των καλοπροαίρετων. Διότι, επειδή είχαν πει: «Πώς μπορεί ένας αμαρτωλός να κάνει τέτοια θαύματα;», για να μη φανεί ότι οι ίδιοι συνηγορούν χωρίς λόγο, παρουσιάζουν ως μάρτυρα αυτόν που δέχτηκε την ευεργεσία, ως άνθρωπο που αισθάνθηκε τη θεία δύναμη, ώστε να αποστομώσουν τους συκοφάντες.

Διότι πρόσεξε με πόση καλή προαίρεση ρωτούν. Δεν είπαν δηλαδή: «Εσύ τι λες γι' αυτόν, επειδή έφτιαξε πηλό; Επειδή δεν τήρησε το Σάββατο;» αλλά κάνουν μνεία του θαύματος: «Επειδή σου άνοιξε τα μάτια», σαν να προτρέπουν σχεδόν τον θεραπευμένο να πει τα πρέποντα υπέρ του Χριστού.