Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 9:18

Ακούγοντας αυτά οι Φαρισαίοι κριτές, όταν είδαν ότι αυτός επέμενε ακόμη στα ίδια, αφού τον απομάκρυναν, κάλεσαν τους γονείς εκείνου που ανέβλεψε, και τους ρωτούσαν λέγοντας: «Πείτε μας· αυτός είναι ο Υιός σας, για τον οποίο λέτε ότι γεννήθηκε τυφλός; Πώς, λοιπόν, τώρα βλέπει;» Οι δε γονείς εκείνου που ανέβλεψε, αποκρινόμενοι προς όσους τους ρωτούσαν, είπαν τα λόγια της μακαρίας Σωσάννας: «Βρισκόμαστε σε αδιέξοδο από παντού. Εάν πούμε ότι είναι Υιός μας, δεν θα ξεφύγουμε από τα χέρια σας· διότι αυτό έχετε διακηρύξει· εάν πάλι πούμε ότι δεν είναι υιός μας, θα υποστούμε την αιώνια κόλαση· διότι αυτό επιφυλάσσεται σε εκείνους που κρύβουν την αλήθεια. Γι' αυτό, φοβούμενοι περισσότερο την αιώνια κόλαση, θα πούμε τόσα, ώστε να μην υποστούμε ζημία και στα παρόντα: "Αυτό το παιδί, ω άρχοντες, ότι είναι υιός μας το γνωρίζουμε, και ότι γεννήθηκε τυφλός δεν το αγνοούμε· το πώς όμως ανέβλεψε, δεν το γνωρίζουμε· ή ποιος άνοιξε τους οφθαλμούς του, εμείς δεν το γνωρίζουμε. Είναι ενήλικος, ρωτήστε τον ίδιο, αυτός θα μιλήσει για τον εαυτό του"».

Ωφελημένος, λοιπόν, από το θαύμα και έχοντας ήδη μεταβεί σε μια κατάσταση ανώτερη από αυτή των Ιουδαίων, αναγνωρίζει στον θαυματουργό το δικαίωμα να υπερνικά τη νομική τήρηση, θεωρώντας εντελώς αναμάρτητη την παράβαση που γίνεται για το καλό. <Δεν πίστεψαν οι Ιουδαίοι γι' αυτόν ότι ήταν τυφλός και βρήκε το φως του, έως ότου φώναξαν τους γονείς αυτού που ανέβλεψε και τους ρώτησαν λέγοντας: Αυτός είναι ο γιος σας, για τον οποίο εσείς λέτε ότι γεννήθηκε τυφλός; Πώς, λοιπόν, βλέπει τώρα;> Ο έντονος φθόνος εναντίον εκείνου που τον θεράπευσε δεν τους επιτρέπει να πιστέψουν αυτό που είναι κοινώς ομολογούμενο, και τυραννούμενοι από το πάθος της μανίας τους, ελάχιστα νοιάζονται για την αλήθεια, επιδιώκοντας να ψευδολογήσουν κατά του Χριστού. Γι' αυτό, ενώ πρώτα εξανάγκαζαν τον ίδιο τον τυφλό, τώρα συλλαμβάνονται να ματαιοπονούν εξίσου ανακρίνοντας και τους γονείς του, ενώ η υπόθεση έχει καταλήξει στο εντελώς αντίθετο αποτέλεσμα. Υποβάλλουν δε μια εξαιρετικά περιττή ερώτηση σε αυτούς που γέννησαν τον άνθρωπο, και μου φαίνεται ότι, λόγω της άμετρης κακοβουλίας τους, ατιμάζουν ακόμη και τον νόμο που οι ίδιοι σέβονται και υπερασπίζονται σθεναρά. Διότι, όπως έχει γραφτεί, οι γείτονες έφεραν «τον άλλοτε τυφλό» και, παρουσιάζοντάς τον σε αυτούς που τώρα κάνουν τις ερωτήσεις, διακήρυτταν οπωσδήποτε ότι γεννήθηκε τυφλός και μαρτυρούσαν ότι τώρα έχει βρει το φως του.

Και δεν πίστεψαν ότι ήταν τυφλός και ανέβλεψε, μέχρι που φώναξαν τους γονείς του. Και παρατήρησε με πόσους τρόπους επιχειρούν να συσκοτίσουν και να αναιρέσουν το θαύμα. Αλλά αυτή είναι η φύση της αλήθειας: μέσα από εκείνα με τα οποία φαίνεται να δέχεται την επιβουλή των ανθρώπων, μέσα από αυτά γίνεται ισχυρότερη· μέσα από αυτά λάμπει, με τα οποία επιχειρείται να συσκοτιστεί. Διότι, εάν δεν γίνονταν αυτά, το θαύμα ενδεχομένως να θεωρούνταν ύποπτο από τους πολλούς. Τώρα όμως πράττουν τα πάντα με τέτοιον τρόπο, σαν να επιδιώκουν να αποκαλύψουν πλήρως την αλήθεια, και δεν θα ενεργούσαν διαφορετικά, ακόμη και αν έκαναν τα πάντα υπέρ του Χριστού. Διότι επιχείρησαν με αυτόν τον τρόπο να τον καταρρίψουν, λέγοντας: «Πώς σου άνοιξε τους οφθαλμούς;», δηλαδή, μήπως με κάποια μαγεία; Επειδή και αλλού, μη έχοντας τίποτε να προσάψουν, επιχειρούν να συκοφαντήσουν τον τρόπο της θεραπείας, λέγοντας: «Δεν εκβάλλει τα δαιμόνια παρά μόνον με τη δύναμη του Βεελζεβούλ».

Και εδώ πάλι, μη έχοντας τίποτα να πουν, καταφεύγουν στο ζήτημα του χρόνου, λέγοντας ότι καταλύει το Σάββατο· και πάλι, ότι είναι αμαρτωλός. Και όμως, παρόλο που τον φθονούσατε και ήσασταν έτοιμοι να πιαστείτε από τα πεπραγμένα του, σας ρώτησε με κάθε σαφήνεια λέγοντας: «Ποιος από εσάς με ελέγχει για αμαρτία;». Και κανείς δεν μίλησε, ούτε είπε: «Βλασφημείς, επειδή αποκαλείς τον εαυτό σου αναμάρτητο». Καίτοι, αν είχαν κάτι να πουν, δεν θα σιωπούσαν. Διότι εκείνοι οι οποίοι, επειδή άκουσαν ότι υπάρχει πριν από τον Αβραάμ, τον λιθοβόλησαν και είπαν ότι δεν προέρχεται από τον Θεό, και ενώ καυχιόνταν ότι οι ίδιοι προέρχονται από τον Θεό, παρότι ήταν ανθρωποκτόνοι, έλεγαν για εκείνον που επιτελούσε τέτοια θαύματα ότι δεν προέρχεται από τον Θεό, λόγω του ότι θεράπευσε και δεν τηρούσε το Σάββατο· αν λοιπόν είχαν έστω και μια σκιά κατηγορίας, δεν θα την προσπερνούσαν. Αν πάλι τον αποκαλούν αμαρτωλό επειδή φαινόταν να καταλύει το Σάββατο, και αυτή η κατηγορία αποδείχθηκε έωλη, καθώς ακόμη και όσοι ήταν ταγμένοι με το μέρος τους τούς κατέκριναν για πολλή ψυχρότητα και μικροψυχία. Επειδή, λοιπόν, εγκλωβίστηκαν από παντού, προχωρούν στη συνέχεια σε κάτι άλλο, πιο αναίσχυντο και ιταμό. Ποιο είναι άραγε αυτό; «Δεν πίστεψαν», λέγει, «ότι ήταν τυφλός και ανέβλεψε».

Διότι είναι δυνατόν να επέλθει διχασμός και για καλό σκοπό· όπως ακριβώς λέει και ο Κύριος: «Ήρθα να βάλω μάχαιρα επί της γης», εννοώντας βεβαίως τη διχογνωμία για το καλό και την ευσέβεια. «Λένε πάλι στον τυφλό: Εσύ τι λες γι' αυτόν, εφόσον σου άνοιξε τα μάτια; Εκείνος δε απάντησε: Είναι Προφήτης. Δεν πίστεψαν, λοιπόν, οι Ιουδαίοι γι' αυτόν ότι ήταν τυφλός και βρήκε το φως του, μέχρι που φώναξαν τους γονείς εκείνου που ανέβλεψε, και τους ρώτησαν, λέγοντας: Αυτός είναι ο γιος σας, για τον οποίο εσείς λέτε ότι γεννήθηκε τυφλός; Πώς, λοιπόν, βλέπει τώρα;» Ποιοι ήταν αυτοί που ρωτούσαν τον τυφλό: «Εσύ τι λες γι' αυτόν;» Ανήκαν στη μερίδα των καλοπροαίρετων. Διότι, επειδή είχαν πει: «Πώς μπορεί ένας αμαρτωλός να κάνει τέτοια θαύματα;», για να μη φανεί ότι οι ίδιοι συνηγορούν χωρίς λόγο, παρουσιάζουν ως μάρτυρα αυτόν που δέχτηκε την ευεργεσία, ως άνθρωπο που αισθάνθηκε τη θεία δύναμη, ώστε να αποστομώσουν τους συκοφάντες.