Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 9:19

Ακούγοντας αυτά οι Φαρισαίοι κριτές, όταν είδαν ότι αυτός επέμενε ακόμη στα ίδια, αφού τον απομάκρυναν, κάλεσαν τους γονείς εκείνου που ανέβλεψε, και τους ρωτούσαν λέγοντας: «Πείτε μας· αυτός είναι ο Υιός σας, για τον οποίο λέτε ότι γεννήθηκε τυφλός; Πώς, λοιπόν, τώρα βλέπει;» Οι δε γονείς εκείνου που ανέβλεψε, αποκρινόμενοι προς όσους τους ρωτούσαν, είπαν τα λόγια της μακαρίας Σωσάννας: «Βρισκόμαστε σε αδιέξοδο από παντού. Εάν πούμε ότι είναι Υιός μας, δεν θα ξεφύγουμε από τα χέρια σας· διότι αυτό έχετε διακηρύξει· εάν πάλι πούμε ότι δεν είναι υιός μας, θα υποστούμε την αιώνια κόλαση· διότι αυτό επιφυλάσσεται σε εκείνους που κρύβουν την αλήθεια. Γι' αυτό, φοβούμενοι περισσότερο την αιώνια κόλαση, θα πούμε τόσα, ώστε να μην υποστούμε ζημία και στα παρόντα: "Αυτό το παιδί, ω άρχοντες, ότι είναι υιός μας το γνωρίζουμε, και ότι γεννήθηκε τυφλός δεν το αγνοούμε· το πώς όμως ανέβλεψε, δεν το γνωρίζουμε· ή ποιος άνοιξε τους οφθαλμούς του, εμείς δεν το γνωρίζουμε. Είναι ενήλικος, ρωτήστε τον ίδιο, αυτός θα μιλήσει για τον εαυτό του"».

Ωφελημένος, λοιπόν, από το θαύμα και έχοντας ήδη μεταβεί σε μια κατάσταση ανώτερη από αυτή των Ιουδαίων, αναγνωρίζει στον θαυματουργό το δικαίωμα να υπερνικά τη νομική τήρηση, θεωρώντας εντελώς αναμάρτητη την παράβαση που γίνεται για το καλό. <Δεν πίστεψαν οι Ιουδαίοι γι' αυτόν ότι ήταν τυφλός και βρήκε το φως του, έως ότου φώναξαν τους γονείς αυτού που ανέβλεψε και τους ρώτησαν λέγοντας: Αυτός είναι ο γιος σας, για τον οποίο εσείς λέτε ότι γεννήθηκε τυφλός; Πώς, λοιπόν, βλέπει τώρα;> Ο έντονος φθόνος εναντίον εκείνου που τον θεράπευσε δεν τους επιτρέπει να πιστέψουν αυτό που είναι κοινώς ομολογούμενο, και τυραννούμενοι από το πάθος της μανίας τους, ελάχιστα νοιάζονται για την αλήθεια, επιδιώκοντας να ψευδολογήσουν κατά του Χριστού. Γι' αυτό, ενώ πρώτα εξανάγκαζαν τον ίδιο τον τυφλό, τώρα συλλαμβάνονται να ματαιοπονούν εξίσου ανακρίνοντας και τους γονείς του, ενώ η υπόθεση έχει καταλήξει στο εντελώς αντίθετο αποτέλεσμα. Υποβάλλουν δε μια εξαιρετικά περιττή ερώτηση σε αυτούς που γέννησαν τον άνθρωπο, και μου φαίνεται ότι, λόγω της άμετρης κακοβουλίας τους, ατιμάζουν ακόμη και τον νόμο που οι ίδιοι σέβονται και υπερασπίζονται σθεναρά. Διότι, όπως έχει γραφτεί, οι γείτονες έφεραν «τον άλλοτε τυφλό» και, παρουσιάζοντάς τον σε αυτούς που τώρα κάνουν τις ερωτήσεις, διακήρυτταν οπωσδήποτε ότι γεννήθηκε τυφλός και μαρτυρούσαν ότι τώρα έχει βρει το φως του.

Έπειτα, ενώ ο νόμος ορίζει σαφώς ότι κάθε γεγονός αληθεύει δια στόματος δύο και τριών μαρτύρων, αυτοί ακυρώνοντας τη μαρτυρία όχι μόνο δύο και τριών, αλλά προφανώς και περισσότερων, απευθύνονται σε άλλους, στους γονείς του τεθεραπευμένου, πράττοντας κάτι το παράνομο και ανόητο. Αλλά ο νόμος δεν σημαίνει τίποτα γι' αυτούς, όταν βιάζονται να επιτύχουν κάτι που ικανοποιεί τις δικές τους επιθυμίες. Επειδή, λοιπόν, το θαύμα τους έφερνε σε αμηχανία παρά τη θέλησή τους, εφόσον ήδη επιβεβαιωνόταν τόσο από τα λόγια των γειτόνων όσο και από τη φωνή του ίδιου του τεθεραπευμένου, προσδόκησαν ότι θα μπορούσαν να μεταπείσουν αυτούς που ρωτούσαν, ώστε να περιφρονήσουν εντελώς την αλήθεια και να πουν μάλλον όσα ταυτίζονταν με τη δική τους γνώμη. Διότι, πρόσεξε πώς τους ρωτούν με περισσότερη αυστηρότητα λέγοντας: «Αυτός είναι ο γιος σας, για τον οποίο εσείς λέτε ότι γεννήθηκε τυφλός;». Σχεδόν απειλούν ότι θα τους υποβάλουν στα χειρότερα δεινά, και τους τρομοκρατούν με υπέρμετρο φόβο, εξωθώντας τους ως εκ βίας και ανάγκης προς εκείνο που ήθελαν να ακούσουν. Και αυτό ήταν το: «Δεν γεννήθηκε τυφλός». Διότι ένας και ασεβής ήταν ο σκοπός τους: να αποδυναμώσουν την αντίληψη των όχλων για τον Χριστό και να ανατρέψουν την άκριτη πίστη εκείνων που είχαν ήδη θαυμάσει.

Επειδή λοιπόν δεν μπόρεσαν να τον τρομοκρατήσουν, αλλά έβλεπαν ότι με κάθε παρρησία διακήρυττε τον ευεργέτη του, περίμεναν ότι μέσω των γονέων θα μπορούσαν να πλήξουν το θαύμα. Και δες την κακία της ερωτήσεώς τους. Διότι, τι λένε; Αφού τους έστησαν στο μέσο, ώστε να τους προκαλέσουν αγωνία, με πολλή σφοδρότητα και θυμό τούς υποβάλλουν την ερώτηση: «Αυτός είναι ο υιός σας;». Και δεν είπαν: «Αυτός που κάποτε ήταν τυφλός», αλλά πώς; «Για τον οποίο εσείς λέτε ότι γεννήθηκε τυφλός», σαν να ήταν εκείνοι απατεώνες και να υποστήριζαν τις ενέργειες του Χριστού. Ω, μιαροί και παμμίαροι! Και ποιος πατέρας θα επέλεγε να πει τέτοια ψέματα εις βάρος του παιδιού του;

Διότι σχεδόν λένε: «Αυτόν που εσείς κάνατε τυφλό· και όχι μόνον αυτό, αλλά και διαδώσατε παντού τη φήμη. Πώς λοιπόν βλέπει τώρα;». Ω της ανοίας! Δικό σας, λέγει, είναι το σκευώρημα και η κατασκευή. Διότι με αυτά τα δύο επιχειρούν να τους οδηγήσουν στην άρνηση, αφενός με το να πουν, «Αυτόν που εσείς λέτε», και αφετέρου με το να πουν, «Πώς λοιπόν βλέπει τώρα;».

Διότι είναι δυνατόν να επέλθει διχασμός και για καλό σκοπό· όπως ακριβώς λέει και ο Κύριος: «Ήρθα να βάλω μάχαιρα επί της γης», εννοώντας βεβαίως τη διχογνωμία για το καλό και την ευσέβεια. «Λένε πάλι στον τυφλό: Εσύ τι λες γι' αυτόν, εφόσον σου άνοιξε τα μάτια; Εκείνος δε απάντησε: Είναι Προφήτης. Δεν πίστεψαν, λοιπόν, οι Ιουδαίοι γι' αυτόν ότι ήταν τυφλός και βρήκε το φως του, μέχρι που φώναξαν τους γονείς εκείνου που ανέβλεψε, και τους ρώτησαν, λέγοντας: Αυτός είναι ο γιος σας, για τον οποίο εσείς λέτε ότι γεννήθηκε τυφλός; Πώς, λοιπόν, βλέπει τώρα;» Ποιοι ήταν αυτοί που ρωτούσαν τον τυφλό: «Εσύ τι λες γι' αυτόν;» Ανήκαν στη μερίδα των καλοπροαίρετων. Διότι, επειδή είχαν πει: «Πώς μπορεί ένας αμαρτωλός να κάνει τέτοια θαύματα;», για να μη φανεί ότι οι ίδιοι συνηγορούν χωρίς λόγο, παρουσιάζουν ως μάρτυρα αυτόν που δέχτηκε την ευεργεσία, ως άνθρωπο που αισθάνθηκε τη θεία δύναμη, ώστε να αποστομώσουν τους συκοφάντες.

Διότι δεν είπαν, «Αυτός είναι ο γιος σας που κάποτε ήταν τυφλός», αλλά, «Για τον οποίο εσείς λέγατε», λέγοντας σχεδόν το εξής: «Αυτόν που εσείς βγάλατε τυφλό, και διαδώσατε παντού αυτή τη φήμη, πλάθοντας οπωσδήποτε αυτή την ιστορία και λέγοντας ψέματα». Αλλά, ω μιαροί Φαρισαίοι, ποιος πατέρας θα ανεχόταν να διαδώσει τέτοια ψέματα για το ίδιο του το παιδί; Με αυτά τα δύο επιχειρήματα τους φέρνουν σε δύσκολη θέση και τους πιέζουν να αρνηθούν τον γιο τους, αφενός με το να πουν «για τον οποίο εσείς λέγατε», και αφετέρου «πώς λοιπόν τώρα βλέπει;». Βλέπεις ότι, θεωρώντας ότι προηγουμένως έλεγαν ψέματα (εννοώ δηλαδή για το ότι το παιδί ήταν τυφλό), προβάλλουν ως απόδειξη το γεγονός ότι αργότερα άρχισε να βλέπει.