Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 9:20

Ακούγοντας αυτά οι Φαρισαίοι κριτές, όταν είδαν ότι αυτός επέμενε ακόμη στα ίδια, αφού τον απομάκρυναν, κάλεσαν τους γονείς εκείνου που ανέβλεψε, και τους ρωτούσαν λέγοντας: «Πείτε μας· αυτός είναι ο Υιός σας, για τον οποίο λέτε ότι γεννήθηκε τυφλός; Πώς, λοιπόν, τώρα βλέπει;» Οι δε γονείς εκείνου που ανέβλεψε, αποκρινόμενοι προς όσους τους ρωτούσαν, είπαν τα λόγια της μακαρίας Σωσάννας: «Βρισκόμαστε σε αδιέξοδο από παντού. Εάν πούμε ότι είναι Υιός μας, δεν θα ξεφύγουμε από τα χέρια σας· διότι αυτό έχετε διακηρύξει· εάν πάλι πούμε ότι δεν είναι υιός μας, θα υποστούμε την αιώνια κόλαση· διότι αυτό επιφυλάσσεται σε εκείνους που κρύβουν την αλήθεια. Γι' αυτό, φοβούμενοι περισσότερο την αιώνια κόλαση, θα πούμε τόσα, ώστε να μην υποστούμε ζημία και στα παρόντα: "Αυτό το παιδί, ω άρχοντες, ότι είναι υιός μας το γνωρίζουμε, και ότι γεννήθηκε τυφλός δεν το αγνοούμε· το πώς όμως ανέβλεψε, δεν το γνωρίζουμε· ή ποιος άνοιξε τους οφθαλμούς του, εμείς δεν το γνωρίζουμε. Είναι ενήλικος, ρωτήστε τον ίδιο, αυτός θα μιλήσει για τον εαυτό του"».

Ακούγοντας αυτά οι Φαρισαίοι και βρισκόμενοι σε μεγάλη αμηχανία· διότι τους προκαλούσε ασυνήθιστη ντροπή το να ομολογείται απολύτως ότι είναι γιος τους και ότι γεννήθηκε τυφλός· όταν λοιπόν είδαν οι Φαρισαίοι κριτές τους γονείς του τυφλού να επιμένουν και να λένε ότι «Αυτός είναι ο γιος μας, και ότι γεννήθηκε τυφλός», έντονα ενοχλημένοι από αυτό, επειδή ομολογούνταν η αλήθεια, έστειλαν στα κρυφά κάποιους απατεώνες στους γονείς του τυφλού, για να τους ψιθυρίζουν ακατάπαυστα στα αυτιά και να τους πουν μυστικά: «Αρνηθείτε το παιδί σας και μην ομολογήσετε ότι γεννήθηκε τυφλός, ώστε να κάνετε φίλους σας τους άρχοντες και να αξιωθείτε πολλών δωρεών». Οι γονείς όμως εκείνου που ανέβλεψε, όπως ακριβώς ταιριάζει σε γονείς, αποκρίθηκαν με δάκρυα προς εκείνους που τους έδιναν μάταιες συμβουλές: «Τι λέτε, άνθρωποι; Γιατί μας παρασύρετε; Να αρνηθούμε το ίδιο μας το παιδί; Θέλετε να γίνουμε πιο σκληροί και από τα θηρία; Ο δράκοντας αγκαλιάζει τα δικά του παιδιά, και εμείς να αρνηθούμε το δικό μας παιδί; Διότι ποτέ δεν υπήρξε ανυπάκουος στους γονείς του, αλλά ακόμα και τυφλός όντας μας έτρεφε, και τώρα που ανέβλεψε πολύ περισσότερο θα μας γηροκομήσει. Ας σας αρκεί λοιπόν τούτο: έστω ότι εξαιτίας σας δεν θέλουμε να κηρύξουμε εκείνον που θεράπευσε το παιδί μας, ούτε να πούμε με παρρησία ποιος είναι αυτός».

Όπως ακριβώς εκείνοι που επιδιώκουν να κυριεύσουν κάποια από τις πιο οχυρωμένες πόλεις, την περικυκλώνουν ολόκληρη και την πολιορκούν με κάθε είδους τρόπους, πότε σπεύδοντας να υπονομεύσουν τα θεμέλια, και πότε επιφέροντας στους πύργους χτυπήματα από τις πολιορκητικές μηχανές· έτσι και οι θρασύτατοι Φαρισαίοι πολιορκούν το θαύμα με τις δικές τους στρεψοδικίες, και δεν παραλείπουν κανέναν τρόπο ασέβειας. Αλλά δεν ήταν δυνατόν να αποκρούσουν ως αβάσιμο αυτό που ήταν γνωστό σε όλους, ούτε να υποβιβάσουν σε πιο αφανή αντίληψη αυτό που ήδη είχε θαυμαστεί από πολλούς. «Αποκρίθηκαν οι γονείς του και είπαν: Γνωρίζουμε ότι αυτός είναι ο γιος μας και ότι γεννήθηκε τυφλός· πώς όμως βλέπει τώρα δεν γνωρίζουμε, ή ποιος άνοιξε τα μάτια του εμείς δεν γνωρίζουμε· αυτόν ρωτήστε, έχει ηλικία, αυτός ας μιλήσει για τον εαυτό του». Ομολογούν ως αληθινό εκείνο που δεν επιδεχόταν καμία απολύτως αμφισβήτηση, και για το οποίο ήταν φυσικό να μην υποστούν τίποτα το δυσάρεστο. Διότι δηλώνουν μεν ότι γνωρίζουν το δικό τους τέκνο και δεν αρνούνται τη γνησιότητα της γέννησής του, και αναφέρουν σαφώς ότι γεννήθηκε έχοντας αυτή την πάθηση· διστάζουν όμως να εξηγήσουν το θαύμα, αφήνοντας τη φύση του γεγονότος να το διαλαλεί, και διαβεβαιώνοντας πως είναι πιο ταιριαστό να πει το ίδιο το τέκνο τους με ποιον τρόπο θεραπεύτηκε. Διότι ο φόβος μπροστά στον κίνδυνο είναι πράγματι ικανότατος στο να απομακρύνει κάποιον από το πρέπον.

βʹ. Εφόσον λοιπόν τέθηκαν τρεις ερωτήσεις, αν ήταν γιος τους, αν ήταν τυφλός και πώς ανέβλεψε, ομολογούν μόνο τις δύο, ενώ την τρίτη δεν την προσθέτουν. Και αυτό συνέβη υπέρ της αλήθειας, ώστε κανείς άλλος, παρά μόνο ο θεραπευμένος, ο οποίος ήταν και αξιόπιστος, να τα ομολογήσει αυτά. Διότι πώς θα έκαναν χάρη οι γονείς, οι οποίοι αποσιώπησαν ακόμη και κάποια από όσα γνώριζαν εξαιτίας του φόβου των Ιουδαίων; Τι λένε δηλαδή; Ότι αυτός είναι ο γιος μας, εμείς το γνωρίζουμε, καθώς και ότι γεννήθηκε τυφλός· πώς όμως τώρα βλέπει, ή ποιος του άνοιξε τα μάτια, εμείς δεν το γνωρίζουμε· αυτός είναι ενήλικας, αυτός θα μιλήσει για τον εαυτό του. Αφού τον κατέστησαν αξιόπιστο, με αυτόν τον τρόπο απέφυγαν την ευθύνη λέγοντας: Δεν είναι μικρό παιδί ούτε ανώριμος, αλλά είναι ικανός να μαρτυρήσει ο ίδιος για τον εαυτό του.

Διότι ή αυτό, λένε, είναι ψευδές, το ότι δηλαδή βλέπει τώρα, ή εκείνο, το ότι ήταν τυφλός. Αλλά βέβαια αυτό είναι αληθές, διότι βλέπει· άρα είναι ψευδές αυτό που εσείς διακηρύξατε, ότι δηλαδή προηγουμένως ήταν τυφλός. «Αποκρίθηκαν σε αυτούς οι γονείς του και είπαν·

Γνωρίζουμε ότι αυτός είναι ο γιος μας, και ότι γεννήθηκε τυφλός· πώς όμως βλέπει τώρα, δεν γνωρίζουμε· ή ποιος άνοιξε τα μάτια του, εμείς δεν γνωρίζουμε· αυτός είναι ενήλικος, ρωτήστε τον ίδιο, αυτός θα μιλήσει για τον εαυτό του. Αυτά είπαν οι γονείς του, επειδή φοβούνταν τους Ιουδαίους. Διότι ήδη είχαν συμφωνήσει οι Ιουδαίοι, ώστε εάν κάποιος τον ομολογήσει ως Χριστό, να αποβληθεί από τη συναγωγή. Γι' αυτό οι γονείς του είπαν: «Είναι ενήλικος, ρωτήστε τον ίδιο». Τρεις ερωτήσεις έθεσαν οι Φαρισαίοι στους γονείς του τυφλού, εάν ήταν γιος τους, εάν γεννήθηκε τυφλός, και πώς ανέβλεψε. Εκείνοι δε, τις μεν δύο, ότι δηλαδή είναι γιος τους και ότι ήταν τυφλός, τις ομολογούν· αγνοώντας όμως τον τρόπο της θεραπείας, δεν προσθέτουν τίποτα.