Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 9:25

Ως Θεός ενεργεί, και ως αμαρτωλός χαρακτηρίζεται; «Αν είναι αμαρτωλός, δεν το γνωρίζω· ένα γνωρίζω, ότι, ενώ ήμουν τυφλός, τώρα βλέπω.» Αυτό όμως είναι έργο Θεού, και όχι αμαρτωλού. Όταν άκουσαν αυτά οι Φαρισαίοι, επειδή είδαν τον εαυτό τους γεμάτο από μεγάλη ντροπή, αποκρίθηκαν σε αυτόν που ανέβλεψε, λέγοντας: Έπρεπε βέβαια να μαστιγωθείς ως κατάδικος και να τιμωρηθείς σύμφωνα με τους νόμους· αλλά, για να μη διαβληθούμε από τους ματαιόφρονες ως φθονεροί, δείχνουμε συγκατάβαση στην κατάστασή σου. Γι' αυτό, λοιπόν, απάντησε στην ερώτησή μας: Τι σου έκανε εκείνος; Πώς ανέβλεψες; Λέγε, τι σου συνέβη;

Και πάλι εξαιτίας αυτών νοσούν εκείνοι, κατακρίνουν τον θαυματουργό, θεωρούν ως αμαρτία τη δύναμη Εκείνου που λάμπει θεοπρεπώς και ο οποίος αποδεικνύει ότι είναι ήδη παρόν αυτό που από τα παλιά χρόνια προσδοκάτο. <Αποκρίθηκε λοιπόν εκείνος: Αν είναι αμαρτωλός, δεν το γνωρίζω· ένα γνωρίζω, ότι ενώ ήμουν τυφλός, τώρα βλέπω.> Διπλή, όπως φαίνεται, είναι η χάρη που έλαβε ο άλλοτε τυφλός από τον Χριστό· διότι μαζί με τα σωματικά του μάτια φωτίστηκε κατά κάποιον τρόπο και ο νους του· και το μεν φως του φυσικού ήλιου το δέχεται στα σαρκικά μάτια, ενώ τη νοητή ακτίνα, εννοώ τον φωτισμό του Πνεύματος, την κατοικίζει μέσα του και τη λαμβάνει στην καρδιά του. Άκουσε, πράγματι, πώς αντιστέκεται στις βδελυρότητες των αρχόντων από την υπερβολική του αγάπη προς τον Χριστό, και σχεδόν επιπλήττει έξυπνα αυτούς που μεθούν και παραφέρονται, συνυφαίνοντας όμως τον λόγο του με σύμμετρο σεβασμό και αποδίδοντας το οφειλόμενο στο αξίωμα της εξουσίας τους, λέει με σεμνότητα: Αν είναι αμαρτωλός δεν το γνωρίζω· και δεν λέμε γι' αυτό ότι ο άνθρωπος αγνοούσε πως ο Χριστός δεν ήταν αμαρτωλός, αλλά μάλλον θα νομίσουμε ότι αναφωνεί προς εκείνους κάτι τέτοιο. Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι λέει τα εξής: Εξαναγκαζόμενος παρά τη θέλησή μου να αποδεχτώ αυτά που δεν πρέπει, δεν θα ανεχτώ να συκοφαντήσω τον ευεργέτη μου, ούτε θα συμφωνήσω με αυτούς που θέλουν να ατιμάσουν εκείνον στον οποίο οφείλεται κάθε τιμή.

Δεν θα ονομάσω αμαρτωλό αυτόν που θαυματουργεί κατ' αυτόν τον τρόπο, δεν θα βγάλω κακή απόφαση για εκείνον που έχει τη δύναμη να κάνει τα έργα του Θεού, δεν με αφήνει το θαύμα που βλέπω επάνω μου να συμφωνήσω με τα λόγια σας· ήμουν τυφλός και βλέπω, δεν πίστεψα σε αυτόν επειδή μου το είπε κάποιος άλλος, δεν παρασύρομαι απλώς από ξένες διηγήσεις, δεν με πείθουν να θαυμάζω τα κατορθώματα που έγιναν σε άλλους. Εγώ ο ίδιος, λέει, η απόδειξη της δυνάμεώς του, στέκομαι και βλέπω ο πρώην τυφλός, σαν μια εικόνα που υποδεικνύει το κάλλος της φιλανθρωπίας του και ακτινοβολεί το μέγεθος της θεοπρεπούς εξουσίας του. Ένα τέτοιο νόημα θεωρώ ότι ταιριάζει στα λόγια αυτού που ανέβλεψε. Διότι το να πει, «Αν είναι αμαρτωλός, δεν το γνωρίζω», και αμέσως να προσθέσει σε αυτό, «Ένα γνωρίζω, ότι ήμουν τυφλός και τώρα βλέπω», φέρνει στο νου μια σκέψη όχι μιας απλής θεωρίας, αλλά υπερβολικά σοφής. <Του είπαν, λοιπόν, πάλι: Τι σου έκανε;

Όταν, λοιπόν, περίμεναν ότι οι γονείς θα αρνούνταν και θα απέρριπταν τα γεγονότα, δεν του έλεγαν τίποτα. Επειδή, όμως, είδαν ότι δεν προέκυψε κανένα όφελος για αυτούς από αυτό, έρχονται πάλι σε αυτόν, λέγοντας: «Αυτός είναι αμαρτωλός». Εκείνος αποκρίθηκε και είπε: «Αν είναι αμαρτωλός, δεν το γνωρίζω· ένα γνωρίζω, ότι ενώ ήμουν τυφλός, τώρα βλέπω». Μήπως άραγε φοβήθηκε ο τυφλός; Μη γένοιτο. Και πώς, αυτός που είχε πει ότι είναι Προφήτης, λέει: «Αν είναι αμαρτωλός, δεν το γνωρίζω»; Όχι επειδή πίστευε κάτι τέτοιο, ούτε επειδή είχε πείσει τον εαυτό του για αυτό, αλλά επειδή ήθελε, μέσα από τη μαρτυρία του ίδιου του γεγονότος και όχι με τα δικά του λόγια, να τον απαλλάξει από τις κατηγορίες και να κάνει την απολογία του αξιόπιστη, ώστε η μαρτυρία της ευεργεσίας να καταδικάσει τους ίδιους. Διότι, αν, αφού τους μίλησε εκτενέστερα και τους είπε: «Αν αυτός δεν ήταν θεοσεβής, δεν θα μπορούσε να κάνει τέτοια θαύματα», εκείνοι αγανάκτησαν τόσο πολύ ώστε να πουν: «Εσύ γεννήθηκες ολόκληρος μέσα στις αμαρτίες, και θα διδάξεις εμάς;»· αν το είχε πει αυτό εξ αρχής, τι δεν θα είχαν κάνει; Και τι δεν θα είχαν πει; «Αν είναι αμαρτωλός, δεν το γνωρίζω»· ήταν σαν να έλεγε: «Δεν λέω τίποτα υπέρ του τώρα, ούτε αποφαίνομαι προσώρας· εκείνο, όμως, το γνωρίζω με σαφήνεια και θα μπορούσα να το υποστηρίξω σθεναρά, ότι αν ήταν αμαρτωλός, δεν θα είχε κάνει τέτοια πράγματα».

Και πρόσεξε τη σύνεσή του· παντού περιστρέφει τον λόγο του γύρω από το θαύμα, επειδή αυτό δεν μπορούσαν να το αναιρέσουν, και με βάση αυτό συλλογίζεται. Βλέπεις ότι και εκείνο που έλεγε εξαρχής, «Το αν είναι αμαρτωλός, δεν το γνωρίζω», δεν το έλεγε επειδή αμφέβαλλε —μη γένοιτο— αλλά γνωρίζοντας καλά ότι δεν είναι αμαρτωλός; Τώρα, λοιπόν, που βρήκε την ευκαιρία, δες πώς απολογήθηκε.

Εμείς γνωρίζουμε ότι ο άνθρωπος αυτός είναι αμαρτωλός. Εκείνος λοιπόν αποκρίθηκε και είπε: Το αν είναι αμαρτωλός, δεν το γνωρίζω· ένα γνωρίζω, ότι ενώ ήμουν τυφλός, τώρα βλέπω. Του είπαν δε πάλι: Τι σου έκανε; Πώς σου άνοιξε τους οφθαλμούς; Αποκρίθηκε προς αυτούς:

«Σας τα είπα ήδη και δεν ακούσατε, τι θέλετε να τα ακούσετε πάλι; Μήπως θέλετε κι εσείς να γίνετε μαθητές του;» Τον λοιδόρησαν, λοιπόν, και του είπαν: «Εσύ είσαι μαθητής εκείνου, ενώ εμείς είμαστε μαθητές του Μωυσή. Εμείς γνωρίζουμε ότι στον Μωυσή μίλησε ο Θεός· αυτόν όμως δεν γνωρίζουμε από πού είναι». Επειδή οι γονείς παρακίνησαν να ερωτηθεί ο ίδιος ο γιος τους, αυτό ακριβώς κάνουν οι εμπαθείς κατήγοροι· και τον φέρνουν μπροστά, όχι για να τον ρωτήσουν, αλλά για να του υποβάλουν να κατηγορήσει τον θεραπευτή. Διότι το «Δώσε δόξα στον Θεό», αυτό σημαίνει: Ομολόγησε, λέει, ότι ο Ιησούς δεν έκανε τίποτα σε εμένα (διότι αυτό θεωρούσαν δόξα του Θεού, το να μην προσάπτεται καμία καλή μαρτυρία στον Ιησού). «Διότι εμείς γνωρίζουμε», λένε, «ότι είναι αμαρτωλός». Πώς, λοιπόν, δεν τον ελέγχατε, όταν σας προκαλούσε λέγοντας: «Ποιος από εσάς με ελέγχει για αμαρτία;» Ο τυφλός, όμως, λέει: «Το αν είναι αμαρτωλός δεν το γνωρίζω»· δηλαδή, δεν εξετάζω αυτό το θέμα τώρα, ούτε εκφέρω γνώμη· εκείνο, όμως, που γνωρίζω με σαφήνεια, είναι ότι επιτέλεσε θαύμα σε εμένα. Ας εξεταστεί, λοιπόν, το ίδιο το γεγονός καθαυτό, και ας βγάλει αυτό την απόφαση για εκείνον.