Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 9:27

Εκείνος όμως που ανέβλεψε, παίρνοντας θάρρος, διότι προόδευε στην πίστη, αποκρίθηκε λέγοντας: Πάλι με ρωτάτε, πώς ανέβλεψα; Ενεργείτε εναντίον του εαυτού σας, και δεν το καταλαβαίνετε. Όσο θέλετε να σβήσετε το θαύμα, τόσο περισσότερο αυτό λαμπρύνεται. Πάλι με ρωτάτε, πώς ανέβλεψα; Ήδη για τρίτη φορά σας το είπα, και δεν με πιστέψατε. «Τι θέλετε πάλι να ακούσετε; Μήπως θέλετε και εσείς να γίνετε μαθητές του;» Δεν είναι άραγε γι' αυτόν τον λόγο που ερευνάτε με ακρίβεια τα γεγονότα; Εάν αυτό επιθυμείτε, προσέλθετε λοιπόν σε αυτόν χωρίς ενδοιασμούς και φωτιστείτε· γνωρίστε τον χωρίς αμφιβολία· διότι δεν αποστρέφεται εκείνον που τον πλησιάζει με πίστη.

Έπειτα, αφού είναι στερεά προσκολλημένοι στη φιλοδοξία, λέει ότι εξαιτίας της ζημιώνονται τα πιο καλά πράγματα, εννοώντας βέβαια την πίστη προς αυτόν· πράγμα το οποίο βλέπουμε να μας λέει σαφώς και ο Παύλος: «Διότι εάν ακόμη, λέει, άρεσα σε ανθρώπους, δεν θα ήμουν δούλος του Χριστού». Είναι φυσικό, λοιπόν, να συμβαίνει σαν από ανάγκη σε αυτούς που κυνηγούν τις τιμές των ανθρώπων, το να εκπίπτουν από την άνωθεν δόξα και από τον μόνο Θεό, όπως λέει ο Σωτήρας. Αποκαλεί πάλι «μόνο» τον Θεό αντιδιαστέλλοντάς τον προς τους θεούς των εθνών, και όχι για να θέσει τον εαυτό του εκτός της τιμής του μόνου. Διότι, όπως ήδη έχουμε πει πολλές φορές, το πλήρωμα της αγίας και ομοουσίου Τριάδος ανάγεται σε μία φύση και δόξα της θεότητας. <Μη νομίζετε ότι εγώ θα σας κατηγορήσω προς τον Πατέρα· υπάρχει εκείνος που σας κατηγορεί, ο Μωυσής, στον οποίο εσείς έχετε ελπίσει.> Αφού είπε ότι οι Φαρισαίοι επιδιώκουν να ζουν μάλλον με φιλοδοξία παρά με ευσέβεια, και αφού δίδαξε ότι για αυτόν τον λόγο απέκλιναν προς υπέρμετρη απείθεια, λέει ότι θα κατηγορηθούν από αυτόν τον ίδιο τον Μωυσή, για τον οποίο συνήθιζαν να καυχιούνται πολύ έντονα. Και γι' αυτό, όταν κάποτε ο εκ γενετής τυφλός τούς έλεγε για τον Χριστό: «Μήπως θέλετε κι εσείς να γίνετε μαθητές του;», εκείνοι αμέσως αναφώνησαν ξεκάθαρα και είπαν: «Εσύ είσαι μαθητής εκείνου, εμείς όμως είμαστε μαθητές του Μωυσή».

Τον ανακινούν, λοιπόν, και τον προτρέπουν χωρίς τη θέλησή του, ώστε ο θεραπευμένος να επαναλαμβάνει πάλι τα ίδια και να επανέρχεται στους ίδιους λόγους, κάνοντας σχεδόν νοήματα ο ένας στον άλλον και προτρέποντας με έμφαση να παρατηρούν προσεκτικά μήπως έχει πραχθεί κάτι παράνομο μέσω της θεοσημίας την ημέρα του Σαββάτου. Διότι τον εξαγριωμένο θηριώδη λογισμό που υπάρχει μέσα τους τον πνίγει η συνείδηση, επιβάλλοντας σαν χαλινάρι τον έλεγχο παρά τη θέλησή τους. <Αποκρίθηκε σε αυτούς: Σας το είπα ήδη και δεν ακούσατε· τι θέλετε να ακούσετε πάλι;> Φαίνεται πλέον περιττό, λέει, το να τα πει πάλι σε απειθή αυτιά, και εντελώς μάταιο το να ρωτάτε επανειλημμένα για αυτά, εσείς που δεν ωφελείστε απολύτως τίποτα, αν και έχετε μάθει και έχετε πειστεί, αλλά με προστάζετε και τώρα να αναμασώ τα ίδια λόγια χωρίς καμία χρησιμότητα, όπως βοά η πείρα. Διότι μέσα από αυτά ελέγχει ο θεραπευμένος τους Φαρισαίους ότι συμπεριφέρονται εντελώς ανόητα, «αποστρέφοντας μεν την ακοή τους από την αλήθεια», σύμφωνα με τα Γραφές, και εξοργιζόμενοι παράλογα για την υποτιθέμενη κατάλυση του νόμου, και μέσω αυτών προστάζοντας εκείνον που θέλει να επαινεί τον θαυματουργό να παρίσταται στη θέση του κατηγόρου, ή θεωρώντας ότι αυτό είναι κάτι το αξιοθαύμαστο· διότι αυτός ήταν αληθινά ο σκοπός τους, αφού γι' αυτούς ήταν παντελώς αδιάφορη και δεν σήμαινε τίποτα η παράβαση του νόμου.

Για τον λόγο αυτόν, λοιπόν, αφού παραμέρισαν το να κρίνουν δίκαια, στράφηκαν μόνο σε αυτό που τους φαινόταν σωστό, ξεχνώντας τα λόγια του Θεού: «Τα χείλη του ιερέως θα διαφυλάξουν την κρίση και νόμο θα αναζητήσουν από το στόμα του». «Μήπως θέλετε κι εσείς να γίνετε μαθητές του;» Έχει ήδη ομολογήσει με σαφήνεια, και χωρίς καμία απολύτως επιφύλαξη, ότι, αν και ίσως όχι με λόγο, εντούτοις μαθήτευσε μέσω του θαύματος, και έχει ήδη πιστέψει παραδόξως, λαμβάνοντας την όραση στη θέση της διδασκαλίας. Διότι, με το να τους πει «Μήπως θέλετε κι εσείς να γίνετε μαθητές του;», φανέρωσε εκ των προτέρων τη δική του γνώμη, ότι δηλαδή ήδη το θέλησε και το έγινε. Και εφαρμόζοντας τρόπον τινά, ακόμη και πριν από την πλήρη πίστη του, το «Δωρεάν λάβατε, δωρεάν δώστε», είναι προετοιμασμένος ίσως και με μεγάλη αφθονία να τους διδάξει τα ωφέλιμα. Ισχυρίζεται δε, χωρίς καμία οκνηρία, ότι θα τους πει πολλές φορές τα σχετικά με το θαύμα, αν βεβαίως θεωρήσουν την εξήγησή του ως μαθητεία. Έχει τηρήσει λοιπόν, και μάλιστα πάρα πολύ καλά, το γραμμένο στο βιβλίο των Παροιμιών: «Να μιλάς σε αυτιά που ακούνε». Φαίνεται δε με κάποιον τρόπο να υπαινίσσεται μέσω αυτών κάτι αθέατο και κρυμμένο. Και το τι είναι αυτό, θα το πω με συντομία. Υπήρχαν κάποιοι ανάμεσα στους άρχοντες οι οποίοι είχαν μεν κατανοήσει ότι ο Χριστός ήταν πράγματι ο Θαυματουργός, αλλά, κρύβοντας τη γνώση γι' αυτόν θαμμένη σαν σε ωδίνες, διέφευγαν ακόμη την προσοχή πολλών.

«Μήπως θέλετε και εσείς να γίνετε μαθητές του;» Προς το παρόν, κατέταξε τον εαυτό του στη χορεία των μαθητών. Διότι το «Μήπως και εσείς» λέγεται από κάποιον που υποδηλώνει ότι ο ίδιος είναι ήδη μαθητής. Έπειτα τους διακωμώδησε και τους επέπληξε αρκετά. Επειδή δηλαδή γνώριζε ότι αυτό τους ενοχλούσε σφόδρα, θέλοντας να τους ελέγξει δριμύτατα, ξεστόμισε αυτά τα λόγια. Και τούτο ήταν γνώρισμα μιας ψυχής γεμάτης παρρησία και αναπτερωμένης, η οποία περιφρονούσε τη μανία τους. Μιας ψυχής που αποδείκνυε ως μέγα το αξίωμά του, από το οποίο αντλούσε μεγάλο θάρρος, και υποδήλωνε ότι εκείνοι μεν καθύβριζαν έναν θαυμαστό άνθρωπο, ο ίδιος όμως δεν αισθανόταν καμία προσβολή, αλλά αντίθετα, αυτό που εκείνοι εξακόντιζαν ως ύβρη, ο ίδιος το οικειοποιήθηκε ως τιμή. «Εσύ είσαι μαθητής εκείνου», λένε, «εμείς όμως είμαστε μαθητές του Μωυσή». Αλλά αυτό δεν θα μπορούσε να έχει καμία λογική βάση.

Εμείς γνωρίζουμε ότι ο άνθρωπος αυτός είναι αμαρτωλός. Εκείνος λοιπόν αποκρίθηκε και είπε: Το αν είναι αμαρτωλός, δεν το γνωρίζω· ένα γνωρίζω, ότι ενώ ήμουν τυφλός, τώρα βλέπω. Του είπαν δε πάλι: Τι σου έκανε; Πώς σου άνοιξε τους οφθαλμούς; Αποκρίθηκε προς αυτούς:

«Σας τα είπα ήδη και δεν ακούσατε, τι θέλετε να τα ακούσετε πάλι; Μήπως θέλετε κι εσείς να γίνετε μαθητές του;» Τον λοιδόρησαν, λοιπόν, και του είπαν: «Εσύ είσαι μαθητής εκείνου, ενώ εμείς είμαστε μαθητές του Μωυσή. Εμείς γνωρίζουμε ότι στον Μωυσή μίλησε ο Θεός· αυτόν όμως δεν γνωρίζουμε από πού είναι». Επειδή οι γονείς παρακίνησαν να ερωτηθεί ο ίδιος ο γιος τους, αυτό ακριβώς κάνουν οι εμπαθείς κατήγοροι· και τον φέρνουν μπροστά, όχι για να τον ρωτήσουν, αλλά για να του υποβάλουν να κατηγορήσει τον θεραπευτή. Διότι το «Δώσε δόξα στον Θεό», αυτό σημαίνει: Ομολόγησε, λέει, ότι ο Ιησούς δεν έκανε τίποτα σε εμένα (διότι αυτό θεωρούσαν δόξα του Θεού, το να μην προσάπτεται καμία καλή μαρτυρία στον Ιησού). «Διότι εμείς γνωρίζουμε», λένε, «ότι είναι αμαρτωλός». Πώς, λοιπόν, δεν τον ελέγχατε, όταν σας προκαλούσε λέγοντας: «Ποιος από εσάς με ελέγχει για αμαρτία;» Ο τυφλός, όμως, λέει: «Το αν είναι αμαρτωλός δεν το γνωρίζω»· δηλαδή, δεν εξετάζω αυτό το θέμα τώρα, ούτε εκφέρω γνώμη· εκείνο, όμως, που γνωρίζω με σαφήνεια, είναι ότι επιτέλεσε θαύμα σε εμένα. Ας εξεταστεί, λοιπόν, το ίδιο το γεγονός καθαυτό, και ας βγάλει αυτό την απόφαση για εκείνον.

Έπειτα, επειδή τον ρωτούσαν πάλι: «Τι σου έκανε;», επειδή ήθελαν οπωσδήποτε να συκοφαντήσουν τον Σωτήρα για την επάλειψη με τον πηλό που έγινε κατά την ημέρα του Σαββάτου, ο άνθρωπος κατάλαβε ότι έκαναν την ερώτηση όχι για να μάθουν, αλλά για να συκοφαντήσουν, και τους απαντά πιο αιχμηρά: Δεν σας θεωρώ, λέει, πλέον άξιους για συζήτηση· διότι, παρόλο που σας τα είπα πολλές φορές, δεν δώσατε προσοχή. Έπειτα προσθέτει αυτό που μπορούσε να τους πλήξει περισσότερο: «Μήπως θέλετε κι εσείς να γίνετε μαθητές του;» Δείχνει, λοιπόν, ότι ο ίδιος θέλει να είναι μαθητής του. Και περιπαίζοντας και διακωμωδώντας τους, τα λέει αυτά με ηρεμία, πράγμα που φανερώνει ψυχή γεμάτη παρρησία, ατρόμητη και που δεν πτοείται από τη μανία τους. Εκείνοι, τότε, θέλοντας να τον υβρίσουν, λένε: «Εσύ είσαι μαθητής εκείνου, εμείς όμως είμαστε μαθητές του Μωυσή.» Φαίνεται, όμως, ότι σε αυτό ψεύδονται.