Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 9:28

Ακούγοντας αυτά οι Φαρισαίοι, λοιδόρησαν αυτόν που ανέβλεψε, λέγοντάς του: «Εσύ είσαι μαθητής εκείνου· εμείς είμαστε μαθητές του Μωυσή. Εμείς γνωρίζουμε ότι στον Μωυσή έχει μιλήσει ο Θεός· τούτον όμως δεν γνωρίζουμε από πού είναι. Εσύ είσαι μαθητής εκείνου». Αυτός δε που ανέβλεψε, μειδιώντας ελαφρά, αποκρίθηκε λέγοντας: «Εγώ είμαι μαθητής εκείνου; Καλά το είπατε λοιδορώντας με. Ω, ένδοξη ύβρις! Περισσότερο με δοξάσατε, και δεν το γνωρίζετε. Είστε μαθητές του Μωυσή; Και ποιο έργο δυνάμεως αποδείξατε; Εσείς βέβαια είστε μαθητές του Μωυσή· οι απόστολοι όμως είναι μαθητές του δικού μου ιατρού. Επιδείξτε και εσείς, οι μαθητές του Μωυσή, κάτι απέναντι στους μαθητές του δικού μου ιατρού. Εάν έχετε κάποια δύναμη, δεν λέω για νεκρούς, αλλά τουλάχιστον ξυπνήστε αυτούς που κοιμούνται, όπως οι απόστολοι ανασταίνουν τους νεκρούς».

Ερώτηση ΚΔ'. Τι είναι λοιδορία; Απόκριση. Κάθε λόγος που λέγεται με διάθεση ατίμωσης είναι λοιδορία, ακόμη και αν ο ίδιος ο λόγος δεν φαίνεται να είναι υβριστικός. Και αυτό είναι φανερό από το Ευαγγέλιο, το οποίο λέει για τους Ιουδαίους ότι: Τον λοιδόρησαν και του είπαν, Εσύ είσαι μαθητής εκείνου.

Έπειτα, αφού είναι στερεά προσκολλημένοι στη φιλοδοξία, λέει ότι εξαιτίας της ζημιώνονται τα πιο καλά πράγματα, εννοώντας βέβαια την πίστη προς αυτόν· πράγμα το οποίο βλέπουμε να μας λέει σαφώς και ο Παύλος: «Διότι εάν ακόμη, λέει, άρεσα σε ανθρώπους, δεν θα ήμουν δούλος του Χριστού». Είναι φυσικό, λοιπόν, να συμβαίνει σαν από ανάγκη σε αυτούς που κυνηγούν τις τιμές των ανθρώπων, το να εκπίπτουν από την άνωθεν δόξα και από τον μόνο Θεό, όπως λέει ο Σωτήρας. Αποκαλεί πάλι «μόνο» τον Θεό αντιδιαστέλλοντάς τον προς τους θεούς των εθνών, και όχι για να θέσει τον εαυτό του εκτός της τιμής του μόνου. Διότι, όπως ήδη έχουμε πει πολλές φορές, το πλήρωμα της αγίας και ομοουσίου Τριάδος ανάγεται σε μία φύση και δόξα της θεότητας. <Μη νομίζετε ότι εγώ θα σας κατηγορήσω προς τον Πατέρα· υπάρχει εκείνος που σας κατηγορεί, ο Μωυσής, στον οποίο εσείς έχετε ελπίσει.> Αφού είπε ότι οι Φαρισαίοι επιδιώκουν να ζουν μάλλον με φιλοδοξία παρά με ευσέβεια, και αφού δίδαξε ότι για αυτόν τον λόγο απέκλιναν προς υπέρμετρη απείθεια, λέει ότι θα κατηγορηθούν από αυτόν τον ίδιο τον Μωυσή, για τον οποίο συνήθιζαν να καυχιούνται πολύ έντονα. Και γι' αυτό, όταν κάποτε ο εκ γενετής τυφλός τούς έλεγε για τον Χριστό: «Μήπως θέλετε κι εσείς να γίνετε μαθητές του;», εκείνοι αμέσως αναφώνησαν ξεκάθαρα και είπαν: «Εσύ είσαι μαθητής εκείνου, εμείς όμως είμαστε μαθητές του Μωυσή».

«Ιδού, μιλάει με παρρησία, και δεν του λένε τίποτα· μήπως άραγε αναγνώρισαν οι άρχοντες ότι αυτός είναι ο Χριστός;» Διότι σχεδόν λέει το εξής: Γνωρίζουν αυτοί που έλαχαν να είναι καθοδηγητές ότι αυτός είναι όντως ο Χριστός· ιδού, αν και θεωρείται ότι έχουν φονικές διαθέσεις εναντίον του, ενώ εκείνος μιλάει με πάρα πολλή παρρησία, ούτε καν με απλά λόγια δεν τον επιπλήττουν. Επειδή λοιπόν είχε διασπαρεί τέτοια υποψία σε όλη την Ιερουσαλήμ, το έμαθε κάποτε και ο τυφλός, και έφτασαν στα αυτιά του τα σχετικά λόγια. Με χαριτωμένο τρόπο λοιπόν, ελέγχοντάς τους κατά κάποιον τρόπο, λέει: Άραγε με προστάζετε μάταια να επαναλάβω τα ίδια λόγια, και να εξυμνήσω το θαύμα, ή θέλετε να κάνω την ευχάριστη αυτή εξήγηση με προθυμία, επειδή διψάτε ήδη να γίνετε μαθητές του, αλλά ντρέπεστε ο ένας τον άλλον, και προτιμάτε μια αχάριστη ντροπή αντί για την τόσο αξιαγάπητη γνώση; «Και τον λοιδόρησαν και είπαν: Εσύ είσαι μαθητής εκείνου, εμείς όμως είμαστε μαθητές του Μωυσή.» Ο Ευαγγελιστής, λέγοντας αυτό, κατά κάποιον τρόπο υπομειδιά.

Όμως πρέπει να σημειωθεί εκείνο, ότι ο ονειδισμός για τον Χριστό είναι πράγμα τερπνό και γεμάτο από κάθε δόξα. Διότι με εκείνα που νομίζουν ότι πρέπει να λυπούν αυτούς που τον αγαπούν, όσοι δεν παραιτούνται από το να τους διώκουν, με αυτά τα ίδια χωρίς να το γνωρίζουν τους ευφραίνουν, και μάλλον τους αναδεικνύουν λαμπρότερους παρά καταφέρνουν πραγματικά να τους αδικήσουν. Εξευτελίζοντας δε, όπως είναι φυσικό, οι πανώλεθροι Φαρισαίοι τα ίδια τους τα κεφάλια, για να μην πω τον Χριστό, για αυτόν μεν λένε το «Εκείνου», ενώ, φουσκώνοντας από υπέρογκη αλαζονεία, λένε ανόητα: «Εμείς όμως είμαστε μαθητές του Μωυσή». «Εμείς γνωρίζουμε ότι στον Μωυσή έχει μιλήσει ο Θεός, τούτον όμως δεν γνωρίζουμε από πού είναι». Αυθαδιάζουν και πάλι, έχοντας ως όπλο την συνηθισμένη και προσφιλέστατη σε αυτούς αλαζονεία, και επαίρονται με ακλόνητες αναισχυντίες, αναφωνώντας το «Εμείς γνωρίζουμε». Και προσθέτοντας ότι στον Μωυσή έχει μιλήσει ο Θεός, και ενώ μέσα από αυτό έχουν κατανοήσει βαθύτατα ότι πρέπει να τον τιμούν, με άλλον τρόπο πάλι τον υβρίζουν, θεωρώντας ως ένα τίποτα τις δικές του διδασκαλίες. Διότι κατακρίνουν ασύνετα αυτόν που δεν γνωρίζουν ακόμη, ή μάλλον, αν και τον γνώρισαν, ασεβώς τον ατιμάζουν, παρότι ο νόμος απαγορεύει εντελώς να επιτρέπεται σε κάποιους να πράττουν ή να αποφασίζουν κάτι το άδικο και απεχθές.

Διότι, όπως ήδη ανέφερα προηγουμένως, ο άλλοτε τυφλός έχει ακόμη χαμηλότερη αντίληψη για τον Χριστό, και, μη έχοντας ακόμη μάθει ακριβώς ότι είναι κατά φύσιν Θεός, σκέφτεται και μιλάει γι' αυτόν ως για προφήτη, στον οποίο θα μπορούσε να αποδοθεί άμεμπτα η θεοσέβεια. Στον Χριστό όμως αυτό δεν αρμόζει καθόλου. Διότι είναι Θεός κατά φύσιν, δεχόμενος τη λατρεία όσων Τον σέβονται ως πνευματική θυσία. «Από τον αιώνα δεν ακούστηκε ότι άνοιξε κάποιος τα μάτια ανθρώπου που γεννήθηκε τυφλός.» Επειδή, όπως φαίνεται, πληγώθηκε βαθιά και πόνεσε από τις λοιδορίες εναντίον του Χριστού, και λυπήθηκε αφόρητα, επειδή τον χλεύασαν λέγοντας «Εσύ είσαι μαθητής εκείνου, εμείς όμως είμαστε μαθητές του Μωυσή», σπεύδει να υπερασπιστεί τον δικό του διδάσκαλο, και αντιπαραβάλλει κατά κάποιον τρόπο τα λαμπρά έργα του Σωτήρα μας με όσα τελέστηκαν μέσω του Μωυσή, δείχνοντας ότι όσο μεγαλύτερος είναι στη θαυματουργία, τόσο υπερέχει. Διότι, δεν είναι άραγε ανάγκη αυτός που επιτελεί το σπουδαιότερο να είναι οπωσδήποτε υπέρτερος και κατά τη δόξα; Αλλά αυτό είναι αναμφίβολο. Συγχρόνως δε, όπως είναι φυσικό, δηλώνει κάτι τέτοιο: ενώ μια αρχαιοτάτη προφητεία το έχει προαναγγείλει, λέγοντας τα εξής για την παρουσία του Χριστού: «Τότε», λέει, «θα ανοιχθούν τα μάτια των τυφλών», κανείς βέβαια προηγουμένως δεν θαυμάστηκε έχοντας κάνει κάτι τέτοιο, αλλά έχει εκπληρωθεί μέσω αυτού και μόνο, τον οποίο εσείς, δεν ξέρω πώς, λέει, δεν διστάσατε να τον αποκαλέσετε αμαρτωλό.

Διότι έπειθαν τα πλήθη, όπως μόλις αποδείξαμε, να μην αποδέχονται τον λόγο του Σωτήρα μας, αλλά να απομακρύνονται από αυτόν, επειδή δήθεν δίδασκε αντίθετα προς τον νόμο, και να σπεύδουν να φύγουν όσο το δυνατόν πιο μακριά, και αντίθετα να προσκολλώνται σε όσα θεσπίστηκαν μέσω του Μωυσή. Και για ποια αιτία; Διότι ισχυρίζονταν ότι ο μέγας Μωυσής οδήγησε τους παλαιούς λαούς «σε συνάντηση του Θεού», σύμφωνα με τα γεγραμμένα, και τους παρέστησε στο όρος Σινά, και τους έδειξε τον Θεό πάνω στο όρος, και τους προετοίμασε να ακούσουν τους λόγους Του, και τους διαβεβαίωσε πλήρως και πολύ σαφώς ότι ο Θεός υπαγόρευε τους νόμους· αυτός όμως δεν έδειξε απολύτως τίποτε από όλα αυτά. Ότι δε αυτός ο ισχυρισμός ήταν πολύ διαδεδομένος μεταξύ τους, θα το μάθεις από το εξής: Διότι θα τους δεις να λένε προς τον εκ γενετής τυφλό, τον οποίο ο Σωτήρας θεράπευσε με άρρητη δύναμη: «Εσύ είσαι μαθητής εκείνου, εμείς όμως είμαστε μαθητές του Μωυσή. Διότι εμείς γνωρίζουμε ότι στον Μωυσή έχει μιλήσει ο Θεός, τούτον όμως δεν γνωρίζουμε από πού είναι». Νόμιζαν, λοιπόν, όσοι συνηγορούσαν υπέρ των ιουδαϊκών δογμάτων ότι διατύπωναν πάνω σε αυτά τα ζητήματα ένα επιχείρημα που ήταν δύσκολο να αντιμετωπιστεί και όχι εύκολο να ανατραπεί από τους πολλούς, και, όπως ήταν φυσικό, προκαλούσαν ταραχή και υποσκέλιζαν με αυτόν τον τρόπο πολλούς.

Διότι την πραγματικά εξαίσια, υπερφυή και μεγάλη βουλή του Γεννήτορος, ο Λόγος που ενυπάρχει σε Αυτόν και προέρχεται από Αυτόν τη μεταδίδει, αφενός μεν μέσω της προφοράς λέξεων, ως άνθρωπος, όταν έγινε όμοιος με εμάς, αφετέρου δε μέσω της πνευματικής γνώσης και φωταγωγίας μετά την ανάβασή του στους ουρανούς· διότι αποκαλύπτει στους άξιους τα μυστήριά του, και θα το μαρτυρήσει ο Παύλος λέγοντας: «Εφόσον ζητάτε απόδειξη ότι μιλάει μέσα από εμένα ο Χριστός». Έδωσε λοιπόν μαρτυρία σε αυτούς που τον αγαπούν, ότι αποδέχθηκαν και τήρησαν τους λόγους που του δόθηκαν από τον Πατέρα· και επιπλέον έχουν πεισθεί πλήρως, ότι προήλθε από Αυτόν και έχει αποσταλεί, ενώ δεν έχουν την ίδια διάθεση εκείνοι που νοσούν από την αντίθετη αντίληψη. Διότι όσοι δεν αποδέχθηκαν τους λόγους του, ούτε διατήρησαν την πίστη ελεύθερη, ούτε διατέθηκαν έτσι ούτε πίστεψαν ότι προήλθε από τον Θεό και έχει αποσταλεί. Γι' αυτό και οι Ιουδαίοι έλεγαν, άλλοτε μεν: «Αν αυτός ο άνθρωπος ήταν από τον Θεό, δεν θα κατέλυε το Σάββατο», και πάλι: «Εμείς είμαστε μαθητές του Μωυσή· εμείς γνωρίζουμε ότι στον Μωυσή έχει μιλήσει ο Θεός, τούτον όμως δεν γνωρίζουμε από πού είναι». Βλέπεις πώς αρνήθηκαν την αποστολή του, ώστε να αναφωνούν ξεδιάντροπα ότι ούτε καν γνωρίζουν από πού είναι;

Αυτό, λοιπόν, δεν το έκαναν οι άθλιοι, αλλά περιαυτολογώντας και έχοντας μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους, έλεγαν ασύστολα: «Εμείς είμαστε μαθητές του Μωυσή. Εμείς γνωρίζουμε ότι στον Μωυσή έχει μιλήσει ο Θεός, ενώ για αυτόν δεν γνωρίζουμε από πού είναι». Όμως, άκουγαν τον Χριστό να λέει ολοκάθαρα: «Εγώ είμαι το φως του κόσμου». Και πάλι: «Όσο έχετε το φως, να περπατάτε στο φως, για να μη σας καταλάβει το σκοτάδι». Επειδή όμως, αν και άκουγαν τόσο σεπτά λόγια, δεν έγιναν με κανέναν τρόπο καλύτεροι ή σοφότεροι, αλλά αποδεικνύονταν πλέον σκληροί και άκαμπτοι, τότε ακριβώς και πολύ εύλογα καταλήφθηκαν από το σκοτάδι, και κατά κάποιον τρόπο παρέλυσαν και έχασαν την ορθή λογική τους, και σαν να βρίσκονταν σε κραιπάλη από κρασί, παρασύρθηκαν εύκολα σε κάθε είδους ατοπήματα. Υποδηλώνοντας κάτι τέτοιο, λέει προς αυτούς: «Παραλύσατε και χάσατε τα λογικά σας και μεθύσατε, όχι από σίκερα, ούτε από κρασί».

Επειδή δε φαινόταν ως άνθρωπος σαν και εμάς κατά θεία οικονομία (διότι, όπως λέει ο προφήτης, «Επί της γης εμφανίστηκε και συναναστράφηκε με τους ανθρώπους»), καθιστούσε μέσω αυτού φανερό σε εμάς τον εαυτό του, ότι δηλαδή είναι Θεός και αληθινός Υιός του Θεού και Πατρός· έπραττε τα έργα Του, αποδεικνύοντας τον εαυτό του ομοφυή και ισουργό με τον ίδιο τον Γεννήτορα, και πορευόμενος με την ίδια απαράλλαχτη υπεροχή και εξουσία θαυμαζόταν από εκείνους που είχαν γνωρίσει τη φανέρωσή του. Αλλά ακόμη και έτσι, ο ασύνετος Ισραήλ ήταν απείθαρχος και ολοκληρωτικά παραδομένος στην απιστία· και γι' αυτό, επικαλούμενοι διαρκώς με κάθε τρόπο τον γραπτό νόμο και προβάλλοντας την εντολή που δόθηκε μέσω του Μωυσή, εναντιώνονταν στα θεσπίσματα του Χριστού, λέγοντας: «Εμείς είμαστε μαθητές του Μωυσή».

«Μήπως θέλετε και εσείς να γίνετε μαθητές του;» Προς το παρόν, κατέταξε τον εαυτό του στη χορεία των μαθητών. Διότι το «Μήπως και εσείς» λέγεται από κάποιον που υποδηλώνει ότι ο ίδιος είναι ήδη μαθητής. Έπειτα τους διακωμώδησε και τους επέπληξε αρκετά. Επειδή δηλαδή γνώριζε ότι αυτό τους ενοχλούσε σφόδρα, θέλοντας να τους ελέγξει δριμύτατα, ξεστόμισε αυτά τα λόγια. Και τούτο ήταν γνώρισμα μιας ψυχής γεμάτης παρρησία και αναπτερωμένης, η οποία περιφρονούσε τη μανία τους. Μιας ψυχής που αποδείκνυε ως μέγα το αξίωμά του, από το οποίο αντλούσε μεγάλο θάρρος, και υποδήλωνε ότι εκείνοι μεν καθύβριζαν έναν θαυμαστό άνθρωπο, ο ίδιος όμως δεν αισθανόταν καμία προσβολή, αλλά αντίθετα, αυτό που εκείνοι εξακόντιζαν ως ύβρη, ο ίδιος το οικειοποιήθηκε ως τιμή. «Εσύ είσαι μαθητής εκείνου», λένε, «εμείς όμως είμαστε μαθητές του Μωυσή». Αλλά αυτό δεν θα μπορούσε να έχει καμία λογική βάση.

Διότι, αφού σήκωσαν το σώμα του, λέγει, το μετέφεραν στα χέρια τους και το εναπέθεσαν στην πόρτα του Ιωάννη· και αυτόν που δεν ήθελε να δει όσο ζούσε, τον αναζητούσε τώρα που είχε πεθάνει, ζητώντας ζωή και πίστη. Έτσι ακριβώς έπραξαν κάποτε και οι παμπόνηροι Ιουδαίοι: όσο ζούσε ο Χριστός τον απαρνήθηκαν, και όταν πέθανε τον ομολόγησαν Υιό του Θεού. Τον απαρνήθηκαν στην περίπτωση του τυφλού, λέγοντας: «Εμείς είμαστε μαθητές του Μωυσή· αυτόν όμως δεν γνωρίζουμε από πού είναι». Ανέβλεψε ο τυφλός, και σκοτίστηκε ο ασύνετος λαός. Τον ομολόγησαν Υιό του Θεού πάνω στον σταυρό, όταν, γέρνοντας το κεφάλι, παρέδωσε το πνεύμα του, και διαπέρασαν με τη λόγχη την ένδοξη πλευρά του, από όπου εξήλθε άφθονο αίμα και νερό· τότε φώναζαν με δυνατή φωνή τα παιδιά των Ιουδαίων και έλεγαν: «Αληθινά, αυτός ήταν Υιός του Θεού». Ο Ιωάννης, ο ζωντανός, ο κήρυκας της θεογνωσίας, αυτός που έλαβε τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, ο ρήτορας της Εκκλησίας, ο φωστήρας της ευσέβειας, ο οφθαλμός της Ασίας, από τη μία κατέστρεψε τη δαίμονα Άρτεμη, και από την άλλη κήρυξε μεγαλόφωνα σε όλον τον κόσμο τον Θεό Λόγο: «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος». Ας ρωτήσουμε τον αλιέα των ιχθύων και συγγραφέα των αγίων Ευαγγελίων: ποιος τον δίδαξε αυτό; Ποιος πατέρας τον συμβούλεψε να το αποφθεγχθεί, σε ποιο βιβλίο ενέκυψε, το βρήκε και το διακήρυξε;

Β΄. Λέγοντας τέτοια πράγματα, λογομαχούσαν με τον Στέφανο. Τότε ο Στέφανος είπε: «Δεν φυλάσσονται σε εσάς τα συγγράμματα των προφητών; Δεν ξεδιπλώνετε και δεν μελετάτε εσείς τα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης; Δεν λέγατε μεταξύ σας: "Εμείς γνωρίζουμε ότι στον Μωυσή μίλησε ο Θεός, ενώ τούτον εδώ δεν γνωρίζουμε από πού είναι· εμείς είμαστε μαθητές του Μωυσή"; Δεν έλεγε ο Μωυσής: "Προφήτη σαν εμένα θα αναστήσει σε εσάς Κύριος ο Θεός από τους αδελφούς σας· αυτόν να ακούσετε"; Δεν προέγραψε από παλιά ο Μιχαίας: "Και εσύ, Βηθλεέμ, γη του Ιούδα, διόλου δεν είσαι η πιο ασήμαντη ανάμεσα στους ηγεμόνες του Ιούδα· διότι από εσένα θα προέλθει ηγέτης"; Δεν προανήγγειλε ο Ησαΐας τον τοκετό της απειρόγαμης Κόρης: "Ιδού, η παρθένος θα συλλάβει"; Δεν προείπε ο Αββακούμ την παρουσία των ζώων στη φάτνη: "Ανάμεσα σε δύο ζώα θα γίνεις γνωστός"; Δεν προείπε ο Ησαΐας τη φυγή στην Αίγυπτο εξαιτίας του Ηρώδη: "Ιδού, ο Κύριος έρχεται πάνω σε ελαφριά νεφέλη στην Αίγυπτο"; Δεν προμήνυσε ο Δαβίδ τη φυγή των υδάτων του Ιορδάνη: "Σε είδαν τα ύδατα, Θεέ, σε είδαν τα ύδατα και φοβήθηκαν"; Δεν προέγραψε ο Ησαΐας την έκβαση των κόπων και των πόνων: "Αυτός πήρε τις αμαρτίες μας και βάσταξε τις ασθένειές μας"; Δεν προείπε ο προφήτης Δαβίδ τη βία των καρφιών: "Τρύπησαν τα χέρια μου και τα πόδια μου"; Δεν προανήγγειλε ο Μωυσής την ανάρτηση στο ξύλο: "Θα δείτε τη ζωή σας κρεμασμένη πάνω σε ξύλο";»

«Σας τα είπα ήδη και δεν ακούσατε, τι θέλετε να τα ακούσετε πάλι; Μήπως θέλετε κι εσείς να γίνετε μαθητές του;» Τον λοιδόρησαν, λοιπόν, και του είπαν: «Εσύ είσαι μαθητής εκείνου, ενώ εμείς είμαστε μαθητές του Μωυσή. Εμείς γνωρίζουμε ότι στον Μωυσή μίλησε ο Θεός· αυτόν όμως δεν γνωρίζουμε από πού είναι». Επειδή οι γονείς παρακίνησαν να ερωτηθεί ο ίδιος ο γιος τους, αυτό ακριβώς κάνουν οι εμπαθείς κατήγοροι· και τον φέρνουν μπροστά, όχι για να τον ρωτήσουν, αλλά για να του υποβάλουν να κατηγορήσει τον θεραπευτή. Διότι το «Δώσε δόξα στον Θεό», αυτό σημαίνει: Ομολόγησε, λέει, ότι ο Ιησούς δεν έκανε τίποτα σε εμένα (διότι αυτό θεωρούσαν δόξα του Θεού, το να μην προσάπτεται καμία καλή μαρτυρία στον Ιησού). «Διότι εμείς γνωρίζουμε», λένε, «ότι είναι αμαρτωλός». Πώς, λοιπόν, δεν τον ελέγχατε, όταν σας προκαλούσε λέγοντας: «Ποιος από εσάς με ελέγχει για αμαρτία;» Ο τυφλός, όμως, λέει: «Το αν είναι αμαρτωλός δεν το γνωρίζω»· δηλαδή, δεν εξετάζω αυτό το θέμα τώρα, ούτε εκφέρω γνώμη· εκείνο, όμως, που γνωρίζω με σαφήνεια, είναι ότι επιτέλεσε θαύμα σε εμένα. Ας εξεταστεί, λοιπόν, το ίδιο το γεγονός καθαυτό, και ας βγάλει αυτό την απόφαση για εκείνον.

Έπειτα, επειδή τον ρωτούσαν πάλι: «Τι σου έκανε;», επειδή ήθελαν οπωσδήποτε να συκοφαντήσουν τον Σωτήρα για την επάλειψη με τον πηλό που έγινε κατά την ημέρα του Σαββάτου, ο άνθρωπος κατάλαβε ότι έκαναν την ερώτηση όχι για να μάθουν, αλλά για να συκοφαντήσουν, και τους απαντά πιο αιχμηρά: Δεν σας θεωρώ, λέει, πλέον άξιους για συζήτηση· διότι, παρόλο που σας τα είπα πολλές φορές, δεν δώσατε προσοχή. Έπειτα προσθέτει αυτό που μπορούσε να τους πλήξει περισσότερο: «Μήπως θέλετε κι εσείς να γίνετε μαθητές του;» Δείχνει, λοιπόν, ότι ο ίδιος θέλει να είναι μαθητής του. Και περιπαίζοντας και διακωμωδώντας τους, τα λέει αυτά με ηρεμία, πράγμα που φανερώνει ψυχή γεμάτη παρρησία, ατρόμητη και που δεν πτοείται από τη μανία τους. Εκείνοι, τότε, θέλοντας να τον υβρίσουν, λένε: «Εσύ είσαι μαθητής εκείνου, εμείς όμως είμαστε μαθητές του Μωυσή.» Φαίνεται, όμως, ότι σε αυτό ψεύδονται.