Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 9:33

«Αν αυτός δεν προερχόταν από τον Θεό, δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτα»· και τα πλήθη, θαυμάζοντας για όσα γίνονταν από τον Κύριο, έλεγαν: «Αυτά τα λόγια δεν ανήκουν σε δαιμονισμένο· μήπως μπορεί ένα δαιμόνιο να ανοίγει τα μάτια τυφλών;». Όμως εκείνοι που θεωρούνταν σπουδαίοι στον νόμο, οι Φαρισαίοι, οι οποίοι πλάταιναν τα κράσπεδα των ενδυμάτων τους και καυχιούνταν ότι γνωρίζουν κάτι περισσότερο από τους άλλους, ούτε έτσι ντρέπονταν· αλλά, σύμφωνα με όσα έχουν γραφτεί, οι άθλιοι θυσίαζαν σε δαιμόνιο και όχι στον Θεό, λέγοντας ότι ο Κύριος έχει δαιμόνιο και ότι τα έργα του Θεού είναι έργα δαιμόνων. Και το πάθαιναν αυτό για κανέναν άλλο λόγο, παρά μόνο για να αρνηθούν ότι εκείνος που τα πράττει αυτά είναι Θεός και Υιός του Θεού. Διότι, αν η λήψη τροφής και η όψη του σώματος τον αναδείκνυαν και ως άνθρωπο, γιατί δεν έβλεπαν μέσα από τα έργα του ότι αυτός βρίσκεται μέσα στον Πατέρα και ο Πατέρας βρίσκεται μέσα σε αυτόν; Αλλά δεν ήθελαν· μάλλον οι ίδιοι είχαν μέσα τους τον Βεελζεβούλ να ομιλεί, έτσι ώστε, από τη μια πλευρά, με βάση τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά να τον ονομάζουν μόνο άνθρωπο, και από την άλλη, με βάση τα έργα του, τα οποία ήταν κατεξοχήν έργα του Θεού, να μην τον ομολογούν πλέον ως Θεό, αλλά να θεοποιούν στη θέση του τον Βεελζεβούλ που βρισκόταν μέσα τους, ώστε τελικά να κολάζονται αιώνια μαζί του μέσα στο πυρ.

Πότε, λοιπόν, έγιναν αυτά, αν όχι όταν ο ίδιος ο Λόγος του Θεού ήλθε με σώμα; Και πότε ήλθε, αν όχι όταν οι χωλοί περπάτησαν, και οι βραδύγλωσσοι μίλησαν καθαρά, και οι κωφοί άκουσαν, και οι εκ γενετής τυφλοί ανέβλεψαν; Διότι γι' αυτόν τον λόγο και οι Ιουδαίοι που τα έβλεπαν τότε, επειδή δεν είχαν ακούσει ποτέ άλλοτε να γίνονται τέτοια πράγματα, έλεγαν: «Από την αρχή του κόσμου δεν ακούστηκε ότι άνοιξε κάποιος τα μάτια ανθρώπου που γεννήθηκε τυφλός· αν αυτός δεν προερχόταν από τον Θεό, δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτα». Αλλά ίσως και οι ίδιοι, μη μπορώντας να καταπολεμήσουν τα ολοφάνερα, δεν θα αρνηθούν μεν τα γραμμένα, θα διαβεβαιώσουν όμως ότι ακόμη τα προσδοκούν και ότι δεν έχει έλθει ακόμη ο Θεός Λόγος. Διότι, επαναλαμβάνοντας αυτό διαρκώς, δεν κοκκινίζουν από ντροπή, επιδεικνύοντας αναίδεια απέναντι στα οφθαλμοφανή γεγονότα.

«αυτός από τον Θεό, δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτα.» Περισσότερο οξυδερκής ως προς την αλήθεια από εκείνους που έχουν εκπαιδευτεί μέσω του νόμου αποδεικνύεται αυτός που μόλις απέκτησε την όρασή του και με παράδοξο τρόπο απαλλάχτηκε από την παλαιά του τυφλότητα. Διότι, ιδού, έχει χρησιμοποιήσει πάρα πολλά και σοφά επιχειρήματα, καταδεικνύοντας ότι η γνώμη των Φαρισαίων είναι εντελώς κίβδηλη. Επειδή, λοιπόν, είπαν ανόητα για τον Χριστό: «Αυτόν δεν ξέρουμε από πού είναι», τους ελέγχει πάλι δυναμικά ότι σκέφτονται εσφαλμένα, όταν ισχυρίζονται πως αγνοούν παντελώς αυτόν που θαυματουργεί κατ' αυτόν τον τρόπο, ενώ είναι ολοφάνερο σε όλους πως είναι αδύνατον κάποιος που δεν προέρχεται από τον Θεό να επιτελεί οτιδήποτε από όσα κατορθώνονται με τη θεία ενέργεια. Διότι ο Θεός ενεργεί τέτοια πράγματα μόνο μέσω των αγίων· σε κάποιον που είναι αποξενωμένος και δεν έχει ακόμη εδραιωθεί στην ευσέβεια προς Αυτόν, ποτέ δεν θα έδινε τη δυνατότητα να καυχιέται για τέτοιες δόξες. Διαφορετικά, ας έρθει μπροστά ο παράφρων Φαρισαίος να μας πει ποια είναι τελικά η διαφορά ενώπιον του Θεού ανάμεσα στον άγιο και στον βέβηλο, στον δίκαιο και στον αμαρτωλό, στον ανόσιο και στον θεοφιλή. Διότι αν επιτρέπεται να διαλάμπει ο καθένας τους εξίσου πανομοιότυπα μέσω των ίδιων πραγμάτων, τότε δεν υπάρχει πλέον καμία διάκριση, αλλά όλα έχουν πια συγχυστεί, και θα πούμε εύλογα αυτό που έχει γραφτεί: «Γιατί να τον υπηρετούμε επαρκώς, ή ποια είναι η ωφέλεια από το ότι θα τον συναντήσουμε;». Διότι αν, όπως είπε κάποιος από τους ποιητές των Ελλήνων: «Ίδια είναι η μοίρα γι' αυτόν που μένει άπραγος, όπως και γι' αυτόν που πολεμά σκληρά», και βρίσκονται σε ίση τιμή τόσο ο κακός όσο και ο αγαθός, πώς δεν είναι μάταιο να δοκιμάζει κανείς πικρούς κόπους για χάρη της αρετής;

Και μάλιστα εφόσον ο Σωτήρας είπε προς τους Ιουδαίους που δεν πίστευαν σε αυτόν: Αν δεν κάνω τα έργα του Πατέρα μου, μην με πιστεύετε· αν όμως κάνω τα έργα, έστω κι αν δεν πιστεύετε σε εμένα, να πιστεύετε στα έργα μου· και εφόσον μας έχει δώσει αλάνθαστη και βέβαιη διάνοια και κρίση που ποτέ δεν ψεύδεται, ώστε να συμπεραίνουμε από τα έργα αυτούς που τα ενεργούν. Διότι από τα έργα τους, λέει, θα τους γνωρίσετε· και από τον καρπό γνωρίζεται το δέντρο. [7] Και αυτό είναι ανόητο: αν, δηλαδή, ο τυφλός που θεραπεύτηκε, χωρίς να έχει ακούσει αυτά, αναγνώρισε τον Κύριο, και αντελήφθη την ενέργεια του Θεού. Διότι, λέει, αν αυτός δεν προερχόταν από τον Θεό, δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτα. Εμείς, από την άλλη, ενώ ακούμε αυτά κάθε ώρα, πώς να μην αναγνωρίσουμε εκείνους που θεράπευσαν εμάς που επρόκειτο να γίνουμε τυφλοί και που μας δώρισαν τόσες ευεργεσίες; Διότι, τι είναι αυτό που κάνουν και πράττουν οι μάρτυρες, αλλά αδυνατούν να το εργαστούν ο Κύρος και ο Ιωάννης; Τίποτα. Αν όμως υπάρχει, ας έρθει κάποιος να το δείξει, και εμείς θα απολογηθούμε· διότι δεν έχουμε να πούμε τίποτα περισσότερο, ότι δηλαδή αυτοί πράττουν κάποια πράγματα που δεν πράττουν άλλοι μάρτυρες. [8] Διότι παρομοίως σεβόμαστε όλους τους μάρτυρες, και αυτούς που πράττουν θαύματα, και αυτούς που δεν πράττουν θαύματα· και επιδιώκουμε να μιλάμε υπέρ των αγίων και όχι να κατακρίνουμε τους αγίους.

Διότι, αν ήταν μαθητές του Μωυσή, θα ήταν και του Χριστού· όπως και ο ίδιος τους έλεγε: «Αν πιστεύατε στον Μωυσή, θα πιστεύατε σε εμένα.» Δεν είπαν δε, ότι «εμείς ακούσαμε», αλλά ότι «Εμείς γνωρίζουμε ότι στον Μωυσή έχει μιλήσει ο Θεός.» Αν και οι πρόγονοί τους τους τα ανήγγειλαν, λένε ότι έχουν ακριβή γνώση αυτών που παρέλαβαν εξ ακοής· Εκείνον όμως, τον οποίο έβλεπαν με τα μάτια τους να θαυματουργεί και τον οποίο άκουγαν να φθέγγεται θεία και ουράνια λόγια, αυτόν τον αποκαλούσαν πλάνο. Βλέπεις ανοησία που έχει δημιουργηθεί από την κακία; «Αποκρίθηκε ο άνθρωπος και τους είπε: "Σε αυτό ακριβώς βρίσκεται το θαυμαστό, στο ότι εσείς δεν γνωρίζετε από πού είναι, και όμως μου άνοιξε τα μάτια. Γνωρίζουμε δε ότι ο Θεός δεν εισακούει τους αμαρτωλούς· αλλά αν κάποιος είναι θεοσεβής και κάνει το θέλημά Του, αυτόν τον εισακούει. Από τότε που υπάρχει ο κόσμος, δεν ακούστηκε ποτέ ότι κάποιος άνοιξε τα μάτια ανθρώπου που γεννήθηκε τυφλός. Αν αυτός δεν ήταν από τον Θεό, δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτα."» Εσείς, λέει, ω Ιουδαίοι, απορρίπτετε αυτόν που με θεράπευσε, επειδή δήθεν δεν γνωρίζετε γι' αυτόν «από πού είναι»· εγώ όμως λέω ότι γι' αυτό είναι ακόμη περισσότερο θαυμαστός, επειδή, αν και είναι άνθρωπος όχι από τους επισήμους μεταξύ σας ούτε από τους δοξασμένους, έχει τέτοια δύναμη, ώστε να είναι ολοφάνερο από παντού ότι κατέχει κάποια ανώτερη δύναμη, μη έχοντας ανάγκη από καμία ανθρώπινη βοήθεια. Έπειτα και επειδή προτρέχοντας μερικοί από αυτούς είπαν: «Πώς είναι δυνατόν ένας αμαρτωλός άνθρωπος να κάνει τέτοια θαύματα;»

Λοιπόν, παραλαμβάνει και τη δική τους κρίση, και τους υπενθυμίζει τα ίδια τους τα λόγια. Διότι λέει: «Όλοι γνωρίζουμε ότι ο Θεός δεν εισακούει τους αμαρτωλούς· αλλά αν κάποιος είναι θεοσεβής και κάνει το θέλημά του, αυτόν τον εισακούει». Πρόσεξέ μου από αυτό το σημείο, πώς όχι μόνο απάλλαξε τον Κύριο από την κατηγορία της αμαρτίας, αλλά και τον παρουσιάζει ότι είναι απολύτως αρεστός στον Θεό, και ότι πράττει τα πάντα σύμφωνα με Εκείνον, λέγοντας: «Αλλά αν κάποιος είναι θεοσεβής και κάνει το θέλημά του». Έπειτα, επειδή γνώριζε ότι εκείνοι ήθελαν να συγκαλύψουν το θαύμα, αυτός, όντας γεμάτος από πολλή σύνεση, διακηρύττει ανοιχτά την ευεργεσία: «Διότι αν αυτός δεν ήταν από τον Θεό», δεν θα είχε επιτελέσει ένα τόσο μεγάλο θαύμα, σαν το οποίο κανένας δεν έχει κάνει από καταβολής κόσμου. Διότι ίσως άνοιξαν στο παρελθόν μάτια τυφλών, αλλά όχι ανθρώπων που ήταν τυφλοί εκ γενετής, παρά από κάποια πάθηση· αυτό όμως που έγινε τώρα, είναι το παράδοξο. Είναι ολοφάνερο, λοιπόν, ότι αυτός που επιτέλεσε ένα τόσο μεγάλο θαύμα είναι ανώτερος από τα ανθρώπινα μέτρα.