λεγέτω δέ μοι πάλιν ὁ Φαρισαῖος, οἱ ταῖς ἑαυτῶν ῥάβδοις τὰ τῶν ὄφεων ἐπιθέντες σχήματα, καὶ πῶς καὶ χεῖρα λεπρῶσαν οὐκ ἔδειξαν καθαρὰν, ἀτονήσαντες δὲ διαῤῥήδην ἔφασκον “Δάκτυλος Θεοῦ ἐστι τοῦτο.” πῶς δὲ, εἰπέ μοι, πῦρ ἐξ οὐρανῶν οὐ κατῆγον οἱ τοῦ Βαὰλ ἱερεῖς, καίτοι κατενεγκόντος Ἡλίου; ἐν προσωποληψίαις οὖν ἄρα τὰ παρὰ Θεοῦ; μὴ γένοιτο· δίκαιος γὰρ ὣν καὶ δικαίων ἐραστὴς, καὶ διὰ μὲν τῶν ἁγίων ἐνεργεῖ τὰ χαρίσματα τὰ παράδοξα, διὰ δὲ τῶν πλημμελούντων οὐδαμῶς. εὐλογώτατα τοίνυν ὁ ποτὲ τυφλὸς ταῖς τῶν Φαρισαίων ἀθυρογλωττίαις ἐπιτιμᾷ, καὶ πλημμελῶς ἐλέγχει πεφρονηκότας, ἐπείπερ οὐκ εἶναί φασι παρὰ Θεοῦ τὸν ἐκ τοῦ δύνασθαι δρᾶν τὰ παράδοξα θεόθεν ὄντα κατὰ φύσιν μαρτυρούμενον. <Ἀπεκρίθησαν καὶ εἶπον αὐτῷ Ἐν ἁμαρτίαις σὺ ἐγεννήθης ὅλος, καὶ σὺ διδάσκεις ἡμᾶς; καὶ ἐξέβαλον αὐτὸν ἔξω.> Δυσπαράδεκτα τοῖς πολλοῖς τὰ ἐξ ἐλέγχων τραύματα καὶ ἡ δι᾽ αὐτῶν ἐπανόρθωσις. οἰστὰ μὲν γὰρ καὶ ἡδέα τοῖς σοφοῖς, ἐπείπερ ἔχει πολλὴν ἐν ἑαυτοῖς τὴν ὄνησιν καὶ τὴν εἰς τὸ ἄμεινον ἀνακομιδὴν, κἂν συνεισβαίνῃ τὸ δάκνον. πικρὰ δὲ τοῖς φιλαμαρτήμοσι, καὶ διὰ ποίαν αἰτίαν; ἐῤῥιζώσαντες γὰρ ταῖς εἰς τὸ φαῦλον ἡδοναῖς τὴν διάνοιαν, τὴν ἐντεῦθεν αὐτοὺς ἀποκείρουσαν νουθεσίαν ὡς τὸ λυποῦν ἐκτρέπονται, καὶ ζημίαν ἡγοῦνται τὴν ἐκ τῶν ἡδέων ἀποδρομὴν, οὐδένα τοῦ λυσιτελεῖν πεφυκότος ποιούμενοι λόγον.
Μετάφραση
Ας μου πει πάλι ο Φαρισαίος, για εκείνους που έδωσαν στα ραβδιά τους σχήματα φιδιών, πώς δεν παρουσίασαν και ένα λεπρό χέρι καθαρό, αλλά αφού απέτυχαν, έλεγαν ξεκάθαρα: «Αυτό είναι δάκτυλος Θεού». Και πώς, πες μου, οι ιερείς του Βάαλ δεν κατέβασαν φωτιά από τον ουρανό, αν και ο Ηλίας την κατέβασε; Μήπως λοιπόν τα δωρήματα του Θεού δίνονται με προσωποληψία; Μη γένοιτο. Διότι, επειδή είναι δίκαιος και αγαπά τους δικαίους, μέσω των αγίων ενεργεί τα θαυμαστά χαρίσματα, ενώ μέσω αυτών που αμαρτάνουν ποτέ. Πολύ εύλογα λοιπόν ο πρώην τυφλός επιτιμά την αθυροστομία των Φαρισαίων, και τους ελέγχει ότι σκέφτονται λανθασμένα, επειδή λένε ότι δεν προέρχεται από τον Θεό αυτός που, από τη δύναμή του να κάνει παράδοξα θαύματα, μαρτυρείται ότι είναι θεϊκός κατά φύση. <Αποκρίθηκαν και του είπαν: Εσύ γεννήθηκες ολόκληρος μέσα στις αμαρτίες, και διδάσκεις εμάς; Και τον έβγαλαν έξω.> Δυσπρόσδεκτα είναι στους πολλούς τα τραύματα των ελέγχων και η διόρθωση μέσω αυτών. Διότι για τους σοφούς είναι ανεκτά και ευχάριστα, επειδή περιέχουν πολλή ωφέλεια και την επαναφορά προς το καλύτερο, έστω και αν συνυπάρχει ο πόνος. Αλλά για τους φιλαμαρτήμονες είναι πικρά, και για ποιον λόγο; Επειδή έχοντας ριζώσει τη διάνοιά τους στις φαύλες ηδονές, αποφεύγουν τη νουθεσία που τους αποκόπτει από εκείνες, θεωρώντας την ως κάτι λυπηρό, και λογαριάζουν ως ζημιά την απομάκρυνση από τα ευχάριστα, χωρίς να ενδιαφέρονται καθόλου για αυτό που είναι εκ φύσεως ωφέλιμο.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες