Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 10:1

Αλίμονο, αλίμονο, Ραχήλ! Θα μιλήσω, λοιπόν, κυριευμένη από πίκρα ψυχής· και τι να πω; Θέλω από τα βάθη της καρδιάς μου να αρθρώσω τον λόγο, και πάλι οπισθοχωρώ, μη βρίσκοντας την αιτία των δεινών και της μέγιστης συμφοράς. Ω του βασιλιά Ηρώδη, που με διδάσκει να μη φονεύω, ενώ με τα έργα του ακυρώνει τον ίδιο του τον νόμο! Αυτόν που νόμιζα πως είναι βασιλιάς της ευταξίας, τώρα τον βλέπω ηγεμόνα της αταξίας, να ενεργεί άτακτα και παράνομα. Ω της μέγιστης ανοίας! Εκείνος που διαπράττει έναν φόνο καθίσταται ένοχος θανάτου, και ο Ηρώδης, που διέπραξε τόσους φόνους, ονομάζεται βασιλιάς. Και οι μεν γεωργοί, βγάζοντας τον σπόρο από τις δικές τους αποθήκες, ρίχνουν τον καθαρό σίτο στα ανοιγμένα σπλάχνα της γης· όταν δε τα στάχυα βλαστήσουν και σημάνουν τη λαμπρή ώρα της συγκομιδής, τότε απλώνουν τα χέρια τους και με κοφτερό δρεπάνι θερίζουν τα σπαρτά. Ο Ηρώδης, όμως, τα γεννήματα της κοιλιάς μου, πριν καν βγάλουν τα άνθη της ηλικίας τους, πριν καν ανατείλει στα μάγουλά τους το εαρινό χνούδι των χαρίτων τους, με κοφτερό μαχαίρι μάρανε τη χλόη των σπλάχνων μου.

«Τι όφελος προκύπτει από αυτό, το να βγάλεις μια τέτοια απόφαση για μένα;» 9,32a 〈Διότι δεν είσαι άνθρωπος σαν εμένα, με τον οποίο θα μπορούσα να αντιδικήσω〉, λέει. Αυτό που λέει είναι το εξής: «Αν αυτός που τιμωρεί ήταν άνθρωπος, η τιμωρία δεν θα αποτελούσε οπωσδήποτε καταδίκη εκείνου που υποφέρει, αλλά θα μπορούσα να κριθώ μαζί του και να αποδείξω ότι αδικεί. Επειδή όμως είσαι Θεός, αυτό είναι αδύνατον να συμβεί, αλλά αρκεί να τιμωρηθώ και να δεχθώ την εσχάτη καταδίκη». 9,32b 〈Για να προσέλθουμε〉, λέει, 〈ομόθυμα σε κρίση.〉 9,33a 〈Μακάρι να υπήρχε ο μεσίτης μας〉 33b 〈και αυτός που θα ήλεγχε και θα έκρινε ανάμεσα και στους δυο μας.〉 33c 〈Δύο πράγματα έχω ανάγκη:〉 9,34a 〈ας απομακρύνει από εμένα τη ράβδο του〉 34b 〈και ο φόβος του ας μην με ταράζει.〉 9,35a 〈Και δεν θα τον φοβηθώ, αλλά θα μιλήσω.〉 35b 〈Διότι δεν έχω συναίσθηση μέσα μου για τίποτε άδικο.〉 10,1a 〈Έχω αποκάμει στην ψυχή μου,〉 1b 〈και στενάζοντας θα αφήσω ελεύθερο τον θυμό μου επάνω μου, και τα λόγια μου〉 1c 〈θα τα πω κυριευμένος από πικρία ψυχής.〉 Και όμως ο ίδιος έλεγε πρωτύτερα ότι δεν πρόκειται να του αποκριθεί ούτε σε έναν λόγο του από τους χίλιους. Πώς λοιπόν μιλάει εδώ; Με πικρία ψυχής, λέει, ώστε τα λόγια δεν είναι δικά του, αλλά της πικρίας του, όσο μπορεί να πει κανείς κρίνοντας από τους λογισμούς. Τι σημαίνει το «μακάρι να υπήρχε αυτός που θα έκρινε ανάμεσά μας»;