Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 10:10

8 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

ἦ οὐχ ὥσπερ γάλα με ἤμελξας, ἐτύρωσας δέ με ἴσα τυρῷ;

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–8 από 8

Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τοὺς Ψαλμούς
Οὐκοῦν κἂν εἰ παιδεύοι Θεὸς διὰ συμμέτρου κινήσεως, ἀλλ᾽ οὖν αὐτὸς εὑρίσκεται χορηγὸς τοῖς πάσχουσι καρτερίας καὶ ὑπομονῆς· τοῦτο γὰρ δηλοῖ ἡ ὑπόστασις. Εἰ δέ τις εἴποι καὶ τὴν ὕπαρξιν καὶ κατασκευὴν τῆς φύσεως ἢ καὶ τὴν καραδοκίαν δηλοῦσθαι διὰ τῆς ὑποστάσεως, οὐδ᾽ οὕτω κακῶς· παρὰ Θεοῦ γὰρ καὶ εἰς τὸ εἶναι ὑπέστημεν, καὶ αὐτὸν προσδοκίαν καὶ ἐλπίδα ἔχομεν. <Ἀπὸ πασῶν τῶν ἀνομιῶν μου ῥῦσαί με.> (B f. 142, I f. 105 b) Σύ μοι τὸ δύνασθαι φέρειν κεχάρισαι, τὸ μηδὲν ἐξ ἀνθρωπίνης ἀσθενείας εἰπεῖν ἢ δρᾶσαι· σὺ δὲ καὶ παιδεύσας ὑποστῆναί με ταῦτα, καὶ δύνασθαι φέρειν ἐποίησας. Ἡ δὲ σύνταξις τοῦ προκειμένου ῥητοῦ τοιαύτη ἐστίν· Ἀπὸ πασῶν τῶν ἀνομιῶν μου ῥῦσαί με, ὅτι σὺ ἐποίησας, τουτέστιν ἔπλασας, καὶ ὡς δημιουργὸς τὴν ἐνοῦσαν ἀσθένειαν τῇ ἀνθρωπείᾳ φύσει ἐπίστασαι. Γέγραπται δὲ καὶ ἑτέρωθι, ὅτι «Φθαρτὸν σῶμα βαρύνει ψυχὴν, καὶ βρίθει τὸ γεῶδες σκῆνος νοῦν πολυφρόντιδα.» Εὑρήσομεν δὲ καὶ τὸν τληπαθέστατον Ἰὼβ τοιαύταις χρησάμενον λέξεσιν· «Μνήσθητι γὰρ, φησὶν, ὅτι χοῦν με ἔπλασας.» Καὶ πάλιν· «Ἢ οὐχ ὥσπερ γάλα με ἤμελξας, ἐτύρασας δέ με ἴσα τυρῷ, δέρμα καὶ κρέας με ἐνέδυσας, ὀστέοις δὲ καὶ νεύροις με ἐνεῖρας;» Καὶ πάλιν ὁ αὐτὸς Δαβίδ· «Μνήσθητι ὅτι χοῦς ἐσμεν· ἄνθρωπος ὡσεὶ χόρτος αἱ ἡμέραι αὐτοῦ· ὠσεὶ ἄνθος τοῦ ἀγροῦ, οὕτως ἐξανθήσει· ὅτι πνεῦμα διῆλθεν ἐν αὐτῷ καὶ οὐχ ὑπάρξει.»
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Επομένως, ακόμη και αν ο Θεός παιδαγωγεί με σύμμετρη δοκιμασία, εντούτοις ο ίδιος αναδεικνύεται χορηγός καρτερίας και υπομονής σε αυτούς που πάσχουν· διότι αυτό δηλώνει η λέξη υπόσταση. Αν πάλι κάποιος πει ότι μέσω της λέξης υπόστασης δηλώνεται και η ύπαρξη και η κατασκευή της φύσεως ή και η προσδοκία, ούτε αυτό είναι λάθος· διότι από τον Θεό ήρθαμε στην ύπαρξη, και αυτόν έχουμε προσδοκία και ελπίδα. <Από όλες τις ανομίες μου λύτρωσέ με.> (B f. 142, I f. 105 b) Εσύ μου έχεις χαρίσει το να μπορώ να υπομένω, το να μην πω ούτε να κάνω τίποτα εξαιτίας ανθρώπινης αδυναμίας· και εσύ, αφού με παιδαγώγησες, με έκανες να τα υποστώ αυτά και να μπορώ να τα αντέξω. Η δε σύνταξη του προκείμενου ρητού είναι η εξής: Από όλες τις ανομίες μου λύτρωσέ με, διότι εσύ με εποίησες, δηλαδή με έπλασας, και ως δημιουργός γνωρίζεις την αδυναμία που ενυπάρχει στην ανθρώπινη φύση. Είναι δε γραμμένο και αλλού, ότι «Φθαρτό σώμα βαραίνει την ψυχή, και το γεώδες σκήνος πιέζει τον γεμάτο φροντίδες νου.» Θα βρούμε επίσης και τον πολυπαθή Ιώβ να χρησιμοποιεί τέτοια λόγια: «Θυμήσου, λέει, ότι από χώμα με έπλασας.» Και πάλι: «Ή μήπως δεν με άρμεξες σαν γάλα και δεν με έπηξες σαν τυρί, με δέρμα και σάρκα με έντυσες, και με οστά και νεύρα με έπλεξες;» Και πάλι ο ίδιος ο Δαβίδ: «Θυμήσου ότι είμαστε χώμα· του ανθρώπου οι ημέρες είναι σαν το χορτάρι· σαν το άνθος του αγρού, έτσι θα ανθίσει· διότι πνεύμα (άνεμος) πέρασε από μέσα του και δεν θα υπάρχει πια.»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τοὺς Ψαλμούς
Τρόπον οὖν τινα, τὴν τῶν πατέρων ἀγνωμοσύνην ἐκληρονόμησα, καὶ ἐξ ἐκείνων τὸ ἁμαρτάνειν ἐπισύρομαι. (B f. 198 b, I f. 298.) Ἔθος τοῖς ἁγίοις ἐκμειλίσσεσθαι Θεὸν καὶ καλεῖν εἰς ἔλεον διὰ πλείστων μὲν ὅσων ἔσθ᾽ ὅτε φωνῶν, πλὴν καὶ διά γε τοῦ κατηγορεῖν ἐπείγεσθαι τῆς ἐνούσης ἀσθενείας τῇ ἀνθρώπου φύσει. Ἔστι γοῦν ἀκοῦσαι βοώντων· «Μνήσθητι ὅτι χοῦς ἐσμεν· ἄνθρωπος ὡσεὶ χόρτος αἱ ἡμέραι αὐτοῦ.» Καὶ πάλιν· «Μνήσθητι τίς μου ἡ ὑπόστασις.» Ἐναργέστερον δὲ τοῦτο τιθεὶς ὁ τληπαθέστατος Ἰὼβ, ἀνεφώνει πρὸς Θεόν· «Ἢ οὐχ ὥσπερ γάλα με ἤμελξας, ἐτύρασας δέ με ἴσα τυρῷ; Δέρμα καὶ κρέα με ἐνέδυσας, ὀστέοις δὲ καὶ νεύροις με ἐνείρας; ζωὴν δὲ καὶ ἔλεος ἔθου παρ᾽ ἐμοί.» Τοσοῦτον δή τοι καὶ νῦν διὰ τῶν προκειμένων στίχων ὑποδηλοῦσθαί φαμεν. Αὐτὴν γὰρ ἡμῶν τῆς γενέσεως τὴν ἀρχὴν οὐ δίχα ῥύπου φιλοσαρκίας γενέσθαι φησί. Τίμιος μὲν γὰρ ὁμολογουμένως ὁ γάμος καὶ πέρα διαβολῆς τὸ χρῆμα παρὰ Θεῷ. Πλὴν εἴ τις περιεργάσαιτο τῆς συνόδου τὴν πρόφασιν, ὄρεξιν εὑρήσει σαρκὸς ... αὐτὴν, κἂν μὴ ἐπα[μύνηται ὡς ἁ]μαρτία τὸ δρώμενον. Κολάζεται γοῦν ἡ σύνοδος, ἐὰν μὴ νόμον ἔχῃ τὸν βραβευτὴν, καὶ παιδοποιίας ἔφεσιν τὴν ἀληθῆ τοῦ πράγματος ἀφορμήν. Οὐκοῦν, τό γε ἧκον εἰς ὀρέξεις μόνας καὶ κίνημα σαρκικὸν, ἐν ἀνομίαις ἡμῶν ἡ σύλληψις, καὶ ἐν ἁμαρτίαις κισσῶσιν αἱ μητέρες.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Κατά κάποιον τρόπο, λοιπόν, κληρονόμησα την αγνωμοσύνη των πατέρων μου, και εξαιτίας τους παρασύρομαι στην αμαρτία. (B f. 198 b, I f. 298.) Είναι συνήθεια των αγίων να εξευμενίζουν τον Θεό και να τον παρακαλούν για έλεος, μερικές φορές με πάρα πολλούς λόγους, αλλά και σπεύδοντας να κατηγορήσουν την αδυναμία που ενυπάρχει στην ανθρώπινη φύση. Μπορεί, λοιπόν, κανείς να τους ακούσει να αναφωνούν: «Θυμήσου ότι είμαστε χώμα· οι ημέρες του ανθρώπου είναι σαν το χορτάρι». Και πάλι: «Θυμήσου ποια είναι η υπόστασή μου». Θέτοντας αυτό εναργέστερα, ο πολυπαθέστατος Ιώβ αναφωνούσε προς τον Θεό: «Δεν με άρμεξες σαν γάλα και με έπηξες σαν τυρί; Με δέρμα και σάρκα με έντυσες, και με οστά και νεύρα με συνέπλεξες; Ζωή και έλεος χάρισες σε εμένα». Αυτό ακριβώς λέμε ότι υποδηλώνεται και τώρα μέσα από τους προκείμενους στίχους. Διότι λέει ότι η ίδια η αρχή της γέννησής μας δεν έγινε χωρίς τον ρύπο της φιλοσαρκίας. Επειδή, ομολογουμένως, ο γάμος είναι τίμιος και το γεγονός είναι υπεράνω κατηγορίας ενώπιον του Θεού. Πλην όμως, αν κανείς εξετάσει προσεκτικά την αφορμή της συνεύρεσης, θα βρει ότι αυτή είναι όρεξη της σάρκας... έστω και αν αυτό που πράττεται δεν λογίζεται ως αμαρτία. Τιμωρείται, λοιπόν, η συνεύρεση, εάν δεν έχει ως κριτή τον νόμο, και ως αληθινή αφορμή του πράγματος την επιθυμία της τεκνοποιίας. Επομένως, όσον αφορά μόνο τις ορέξεις και τη σαρκική κίνηση, η σύλληψή μας γίνεται μέσα σε ανομίες, και μέσα σε αμαρτίες κυοφορούν οι μητέρες.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἱεροσολύμων Κατηχήσεις πρὸς τοὺς φωτιζομένους
Οὐκ ἐπαισχύνεται δὲ ἐκ μελῶν τοιούτων ἀναλαμβάνειν σάρκα ὁ τῶν μελῶν αὐτῶν πλάστης. καὶ τίς ἄρα τοῦτο ἡμῖν φησιν; λέγει πρὸς Ἱερεμίαν ὁ κύριος· πρὸ τοῦ με πλάσαι σε ἐκ κοιλίας ἐπίσταμαί σε, καὶ πρὸ τοῦ σε ἐξελθεῖν ἐκ μήτρας ἡγίασά σε. ὁ οὖν ἐν τῷ πλάττειν ἀνθρώπους ἐφαπτόμενος καὶ μὴ ἐπαισχυνόμενος, ἆρα ἐν τῷ πλάττεσθαι τὴν ἁγίαν σάρκα, τὸ καταπέτασμα τῆς θεότητος, δι᾽ ἑαυτόν, ἐπῃσχύνετο; θεός ἐστιν ὁ ἐν γαστρὶ καὶ μέχρι νῦν δημιουργῶν τὰ βρέφη, καθὼς ἐν τῷ Ἰὼβ γέγραπται· ἢ οὐχ ὥσπερ γάλα με ἤμελξας, ἐτύρωσας δέ με ἶσα τυρῷ; δέρμα καὶ κρέας με ἐνέδυσας, ὀστέοις δέ με καὶ νεύροις ἐνεῖρας.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Δεν ντρέπεται να αναλάβει σάρκα από τέτοια μέλη ο πλάστης των ίδιων αυτών μελών. Και ποιος άραγε μας το λέει αυτό; Λέει ο Κύριος προς τον Ιερεμία: Πριν σε πλάσω στην κοιλιά σε γνωρίζω, και πριν βγεις από τη μήτρα σε αγίασα. Αυτός, λοιπόν, που όταν πλάθει τους ανθρώπους έρχεται σε επαφή μαζί τους και δεν ντρέπεται, άραγε ντρεπόταν όταν πλαθόταν για τον εαυτό του η άγια σάρκα, το καταπέτασμα της θεότητας; Ο Θεός είναι αυτός που δημιουργεί μέσα στην κοιλιά τα βρέφη μέχρι και σήμερα, όπως έχει γραφτεί στον Ιώβ: Μήπως δεν με άμελξες σαν γάλα και δεν με έπηξες σαν τυρί; Με έντυσες με δέρμα και κρέας, και με συνέδεσες με οστά και νεύρα.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Εὐσέβιος Καισαρείας Εὐαγγελικὴ προπαρασκευή
κϛʹ. ΑΠΟ ΤΗΣ ΤΑΝΘΡΩΠΟΥ ΦΥΣΕΩΣ “Καὶ οὔτε ἑαυτοὺς οὔτε τὰ περὶ ἑαυτοὺς ὁρῶσιν. εἰ γάρ τις τῶν ἀρχηγετῶν τοῦ τῆς ἀσεβείας ταύτης δόγματος ἑαυτὸν ὅστις ἐστὶ καὶ ὅθεν ἀνελογίζετο, ἐφρόνησεν ἂν ἅπερ ὁ συνῃσθημένος ἑαυτοῦ καὶ εἶπεν ἂν οὐ πρὸς τὰς ἀτόμους, ἀλλὰ πρὸς τὸν πατέρα καὶ ποιητὴν ἑαυτοῦ· ‘Αἱ χεῖρές σου ἔπλασάν με καὶ ἐποίησάν με’ καὶ προσεπεξειργάσατο ἂν ὡς ἐκεῖνος τὸν θαυμάσιον τῆς ποιήσεως ἑαυτοῦ τρόπον· ‘Ἢ οὐχ ὥσπερ γάλα με ἤμελξας, ἐτύρωσας δέ με ἴσα τυρῷ, δέρμα καὶ κρέας με ἐνέδυσας, ὀστέοις δὲ καὶ νεύροις με ἐνεῖρας; ζωὴν δὲ καὶ ἔλεος ἔθου παρ᾽ ἐμοί, ἡ δὲ ἐπισκοπή σου ἐφύλαξέ μου τὸ πνεῦμα.’ πόσας γὰρ ἀτόμους ὁ Ἐπικούρου πατὴρ καὶ ποταπὰς ἐξ ἑαυτοῦ προέχεεν, ὅτ᾽ ἀπεσπέρμαινεν Ἐπίκουρον; καὶ πῶς εἰς τὴν μητρῴαν αὐτοῦ κατακλῃσθεῖσαι γαστέρα συνεπάγησαν, ἐσχηματίσθησαν, ἐμορφώθησαν, ἐκινήθησαν, ηὐξήνθησαν, καὶ πολλὰς ἡ βραχεῖα ῥανὶς τὰς Ἐπικούρου ἀτόμους προσκαλεσαμένη τὰς μὲν ἐπημφίεσεν αὐτὸν δέρμα καὶ σάρκα γενομένας, ταῖς δὲ ὀστωθείσαις ἀνώρθωται, ταῖς δὲ συνεδέθη νευρορ〈ρ〉αφούμενος, τά τε ἄλλα πολλὰ μέλη καὶ σπλάγχνα καὶ ἔγκατα καὶ αἰσθητήρια τὰ μὲν ἔνδοθεν, τὰ δὲ θύραθεν ἐφήρμοσε, δι᾽ ὧν ἐζῳογονήθη τὸ σῶμα;
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
ΚΣΤ΄. ΑΠΟ ΤΗ ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ «Και ούτε τους εαυτούς τους ούτε τα όσα τους αφορούν βλέπουν. Διότι, εάν κάποιος από τους αρχηγέτες του δόγματος αυτής της ασέβειας αναλογιζόταν τον εαυτό του, ποιος είναι και από πού προέρχεται, θα σκεπτόταν ό,τι ακριβώς εκείνος που έχει επίγνωση του εαυτού του, και θα έλεγε όχι προς τα άτομα, αλλά προς τον Πατέρα και Δημιουργό του: "Τα χέρια σου με έπλασαν και με δημιούργησαν" και θα περιέγραφε περαιτέρω, όπως εκείνος, τον θαυμαστό τρόπο της δημιουργίας του: "Δεν με άρμεξες σαν γάλα και δεν με έπηξες σαν τυρί; Δεν με έντυσες με δέρμα και σάρκα, και δεν με συνέπλεξες με οστά και νεύρα; Ζωή και έλεος χάρισες σε εμένα, και η επιστασία σου φύλαξε το πνεύμα μου". Διότι, πόσα άτομα και τι είδους άτομα έχυσε από μέσα του ο πατέρας του Επίκουρου, όταν σπερμάτιζε τον Επίκουρο; Και πώς, αφού κλείστηκαν μέσα στη μητρική του μήτρα, ενώθηκαν, σχηματίστηκαν, μορφοποιήθηκαν, κινήθηκαν, αυξήθηκαν, και πώς η μικρή εκείνη σταγόνα, προσκαλώντας τα πολλά άτομα του Επίκουρου, με άλλα μεν που έγιναν δέρμα και σάρκα τον έντυσε, με άλλα που οστεοποιήθηκαν ανορθώθηκε, με άλλα συνδέθηκε συνενωμένος με νεύρα, και τα άλλα πολλά μέλη, τα σπλάχνα, τα εντόσθια και τα αισθητήρια όργανα, τα μεν εσωτερικά, τα δε εξωτερικά, τα προσάρμοσε, διά των οποίων ζωογονήθηκε το σώμα;»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὸν Ἰώβ
τοῦτό ἐστι τὸ δικάσαι. 10,6a 〈ὅτι ἀνεζήτησας,〉 φησίν, 〈τὴν ἀνομίαν μου〉 6b 〈καὶ τὰς ἁμαρτίας μου ἐξιχνίασας.〉 ὁρᾷς, ὅτι οὐ διὰ τοῦτο βούλεται δικάσασθαι ὡς καθαρῶς πράττων, ἀλλ᾽ ὅτι «οὐδὲν ὠφελεῖ με», φησίν, «αὕτη ἡ θλῖψις, ἀλλὰ δέδοικα, μὴ βλάψῃ»; 10,6a 〈ὅτι ἀνεζήτησας,〉 φησίν, 〈τὴν ἀνομίαν μου〉 6b 〈καὶ τὰς ἁμαρτίας μου ἐξιχνίασας.〉 10,7a 〈οἶδα γάρ, ὅτι οὐκ ἠσέβησα·〉 7b 〈ἀλλὰ τίς ἐστιν ὁ ἐκ τῶν χειρῶν σου ἐξαιρούμενος;〉 «ἐγώ», φησίν, «οὐκ οἶδα, ἀλλὰ συμβαίνει ἠσεβηκέναι με καὶ ἀγνοεῖν.» ἀλλὰ τίς ἐστιν ὁ ἐκ τῶν χειρῶν σου ἐξαιρούμενος; τουτέστιν· «ὅταν σὺ κολάσῃς, οὐδεὶς δικαιωθῆναι δύναται.» μὴ γὰρ ὀφείλει τοῦτο εἰπεῖν. εἶτα λέγει, ὅτι «ἔργα χειρῶν σού ἐσμεν, εἰ καὶ ἁμαρτωλοί»· 10,8a 〈αἱ χεῖρές σου,〉 φησίν, 〈ἔπλασάν με καὶ ἐποίησάν με·〉 8b 〈μετὰ δὲ ταῦτα μεταβαλών με ἔπαισας.〉 10,9a 〈μνήσθητι, ὅτι πηλόν με ἔπλασας,〉 9b 〈εἰς δὲ γῆν με πάλιν ἀποστρέφεις.〉 «ὥστε διὰ τὸ εὐτελὲς τῆς φύσεως, καὶ ὅτι εὐτελής εἰμι κατὰ φύσιν καὶ ὅτι τέλος τοιοῦτον δέξεταί με, οὐκ ἤρκει μοι ἡ τιμωρία ἡ κατὰ ταῦτα;» 10,10a 〈οὐχ ὥσπερ γάλα με ἤμελξας,〉 10b 〈ἔπηξας δέ με ἴσα τυρῷ;〉 10,11a 〈δέρμα καὶ κρέας ἐνέδυσάς με,〉 11b 〈ὀστέοις δὲ καὶ νεύροις ἐνεῖράς με,〉 10,12a 〈ζωὴν δὲ καὶ ἔλεος ἔθου παρ᾽ ἐμοί.〉 τουτέστιν· «ὁ τοσαύτην φιλανθρωπίαν ἐπιδειξάμενος, τοσαύτην σοφίαν καὶ πρόνοιαν, περιορᾷς;»
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Αυτό σημαίνει το να δικάζομαι. 10,6a 〈Διότι αναζήτησας,〉 λέγει, 〈την ανομία μου〉 6b 〈και εξιχνίασας τις αμαρτίες μου.〉 Βλέπεις ότι δεν επιθυμεί να δικαστεί επειδή τάχα πράττει με καθαρότητα, αλλά επειδή «σε τίποτα δεν με ωφελεί», λέγει, «αυτή η θλίψη, αλλά φοβάμαι μήπως με βλάψει»; 10,6a 〈Διότι αναζήτησας,〉 λέγει, 〈την ανομία μου〉 6b 〈και εξιχνίασας τις αμαρτίες μου.〉 10,7a 〈Διότι γνωρίζω ότι δεν ασέβησα·〉 7b 〈αλλά ποιος είναι εκείνος που διασώζεται από τα χέρια σου;〉 «Εγώ», λέγει, «δεν γνωρίζω, αλλά συμβαίνει να έχω ασεβήσει και να το αγνοώ.» Αλλά ποιος είναι εκείνος που διασώζεται από τα χέρια σου; Τουτέστιν: «Όταν εσύ τιμωρείς, κανείς δεν μπορεί να δικαιωθεί.» Διότι δεν οφείλει να το πει αυτό. Έπειτα λέγει ότι «είμαστε έργα των χειρών σου, έστω κι αν είμαστε αμαρτωλοί»· 10,8a 〈Τα χέρια σου,〉 λέγει, 〈με έπλασαν και με εποίησαν·〉 8b 〈και μετά από αυτά, αλλάζοντας στάση, με χτύπησας.〉 10,9a 〈Θυμήσου ότι με έπλασας από πηλό,〉 9b 〈και πάλι με επιστρέφεις στη γη.〉 «Ώστε, λόγω της ευτέλειας της φύσεώς μου, και επειδή είμαι εκ φύσεως ευτελής και επειδή τέτοιο τέλος θα με δεχθεί, δεν μου αρκούσε η τιμωρία που αναλογεί σε αυτά;» 10,10a 〈Δεν με άμελξας σαν γάλα,〉 10b 〈και με έπηξας όπως το τυρί;〉 10,11a 〈Με έντυσας με δέρμα και σάρκα,〉 11b 〈και με συνέδεσας με οστά και νεύρα,〉 10,12a 〈ζωή δε και έλεος έθεσες σε μένα.〉 Τουτέστιν: «Εσύ που επέδειξες τόση φιλανθρωπία, τόση σοφία και πρόνοια, τώρα παραβλέπεις;»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὸν Ἰὼβ (ἐν ταῖς σειραῖς)
Ἀκολούθως δὲ, καὶ τῆς δημιουργίας, καὶ τῆς προνοίας αὐτὸν ἐπιστάμενος ἀρχηγὸν καὶ κύριον, εἰς εὐχὴν τρέπει τὸν λόγον, ἱκετεύων μνησθῆναι τοῦ τῆς φύσεως εὐτελοῦς καὶ ὀλιγοχρονίου, καὶ ὅτι ἐξ ἀρχῆς τῇ ἀγαθότητι πεποίηκε, καὶ ὀργισθεὶς θανάτῳ ἐζημίωσε, καί φησι. «Ἢ οὐχ ὥσπερ γάλα με ἤμελξας, ἐτύρωσας δέ με ἶσα τυρῷ; Δέρμα δὲ καὶ κρέας με ἐνέδυσας, ὀστέοις δὲ καὶ νεύροις με ἔνειρας· ζωὴν δὲ καὶ ἔλεος ἔθου παρ᾽ ἐμοὶ, ἡ δὲ ἐπισκοπή σου ἐφύλαξέ μου τὸ πνεῦμα.» Τὸ σπέρμα ἐξ οὗ συνίσταται τὸ ζῶον, γάλα ἀμελχθὲν λέγει· καὶ ὥσπερ τὸ γάλα ἀμελχθὲν τυρὸς γίνεται, οὕτω καὶ τὸ σπέρμα ἀποστάξαν, καὶ συστραφὲν, φύσις γίνεται· κατάστασις δὲ αὕτη ἐστὶ πρώτη τοῦ ἐμβρύου. Τὸ γὰρ καταβληθὲν εἰς τὰς αὔλακας τῆς ὑστέρας σπέρμα, ὅταν συστραφῇ οἷα τυρὸς, καὶ παγῇ, γίνεται φύσις, ὅπερ λοιπὸν διαπλάττεται, ἢ, ὡς ἡ Γραφή φησιν, Ἐξεικονίζεται, καὶ δέχεται ὥσπερ χαρακτῆρα· καὶ συμπήγνυται μὲν ἡ ὑγρὰ φύσις, εἰς δὲ δέρμα, καὶ κρέας, ὀστέα τε καὶ νεῦρα μερίζεται τὸ καταβληθέν· ταῦτα μὲν τοιαῦτα καθ᾽ ἑαυτὰ, παρούσης μὲν ψυχῆς, ζωτικὸν ἔχει κίνημα, ἀναχωρησάσης δὲ, ἀργὰ καταλείπεται.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Στη συνέχεια, γνωρίζοντας Τον ως αρχηγό και κύριο της δημιουργίας και της πρόνοιας, μετατρέπει τον λόγο του σε προσευχή, ικετεύοντας να θυμηθεί το ευτελές και ολιγοχρόνιο της φύσης, και ότι εξαρχής την έπλασε με αγαθότητα, ενώ όταν οργίστηκε την τιμώρησε με τον θάνατο, και λέει: «Μήπως δεν με άμελξες σαν το γάλα και δεν με έπηξες όπως το τυρί; Με έντυσες με δέρμα και κρέας, και με συνέδεσες με οστά και νεύρα· ζωή και έλεος έθεσες σε εμένα, και η προστασία σου φύλαξε το πνεύμα μου». Το σπέρμα από το οποίο συνίσταται το έμβιο ον, το ονομάζει γάλα που αρμέχτηκε· και όπως ακριβώς το γάλα που αρμέγεται γίνεται τυρί, έτσι και το σπέρμα που αποστάζει και συσπειρώνεται, γίνεται φύση· και αυτή είναι η πρώτη κατάσταση του εμβρύου. Διότι το σπέρμα που κατατίθεται στις αύλακες της μήτρας, όταν συσπειρωθεί σαν τυρί και πήξει, γίνεται φύση, η οποία στη συνέχεια διαπλάθεται, ή, όπως λέει η Γραφή, εικονίζεται και αποκτά τρόπον τινά χαρακτήρα. Έτσι, η μεν υγρή φύση συμπήγνυται, το δε κατατεθέν σπέρμα διαμερίζεται σε δέρμα και κρέας, οστά και νεύρα. Και αυτά, καθεαυτά, όταν είναι παρούσα η ψυχή, έχουν ζωτική κίνηση, όταν όμως αυτή αναχωρήσει, απομένουν αδρανή.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Σύνοψις τῆς θείας γραφῆς
Πρώτη τοῦ Ἰὼβ πρὸς Βαλδὰδ ἀντίλεξις· ὅτι, Ἐπ᾽ ἀληθείας οἶδα, ὅτι οὕτως ἐστί· πῶς γὰρ ἔσται δίκαιος [βροτὸς] παρὰ Κυρίῳ; Περὶ τοῦ, Ὁ τανύσας τὸν οὐρανὸν μόνος, καὶ περιπατῶν ἐπὶ θαλάσσης ὡς ἐπ᾽ ἐδάφους, ποιῶν Πλειάδα καὶ Ἕσπερον. Τίς κρίματος Θεοῦ ἀντιστήσεται; Ἐάν τε γὰρ ὦ δίκαιος, τὸ στόμα μου ἀσεβήσει· κἄν τε ὦ ἄμεμπτος, σκολιὸς ἀποβήσομαι. Περὶ τοῦ· Ὁ βίος μού ἐστιν ἐλαφρότερος δρομέως. Εἰ καὶ ἐστὶ ναυσὶν ἴχνος ὁδοῦ, ἢ ἀετοῦ πετομένου ζητοῦντος βοράν; Μνήσθητι, ὅτι πηλόν με ἔπλασας, εἰς δὲ γῆν με πάλιν ἀποστρέφεις. Ἢ οὐχ ὥσπερ γάλα με ἤμελξας, καὶ τὰ ἑξῆς. Ὥσπερ ἐγινόμην οὐκ ὤν. Διατί ἐκ γαστρὸς εἰς μνῆμα οὐκ ἀπηλλάγην; ὅτι [sic].
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Πρώτη απάντηση του Ιώβ προς τον Βαλδάδ: ότι, Στην αλήθεια γνωρίζω ότι έτσι είναι· διότι πώς είναι δυνατόν να αναδειχθεί δίκαιος ένας [θνητός] ενώπιον του Κυρίου; Περί του: Εκείνος που μόνος του άπλωσε τον ουρανό και βαδίζει πάνω στη θάλασσα σαν σε έδαφος, που δημιούργησε την Πλειάδα και τον Έσπερο. Ποιος θα αντισταθεί στην κρίση του Θεού; Διότι, ακόμη και αν είμαι δίκαιος, το στόμα μου θα ασεβήσει· και αν είμαι άμεμπτος, θα αποδειχθώ διεστραμμένος. Περί του: Ο βίος μου είναι ταχύτερος από δρομέα. Μήπως υπάρχει ίχνος της πορείας των πλοίων, ή του αετού που πετά αναζητώντας λεία; Θυμήσου ότι με έπλασες από πηλό, και στο χώμα πάλι με επιστρέφεις. Ή μήπως δεν με άμελξες σαν γάλα; και τα εξής. Θα ήμουν σαν να μην υπήρξα ποτέ. Γιατί δεν οδηγήθηκα από την κοιλιά [της μητέρας μου] στο μνήμα; ότι [sic].
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης Ἐπιστολὴ πρὸς Θωμᾶν
Καὶ ὁ φυσικὸς δὲ λόγος ὑπαγορεύει πόσον ἐστὶν ἡ παρθενία καλόν· τῶν γὰρ ἐν παρθενίᾳ διαβιούντων, καὶ ὁ νοῦς ἐστιν ἐπήβολος καὶ ὀξύς, καὶ ἡ φωνὴ δυνατὴ καὶ λεία καὶ εὔστροφος, καὶ ὁ στόμαχος δυνατός, καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ καὶ αἰσθήσεις πᾶσαι μέχρι γήρως σῶαί τε καὶ ὁλόκληροι, καὶ πάντα τὰ μέλη τοῦ σώματος ἀνδρεῖα καὶ εὐσθενῆ, καὶ τελείας προβάλλοντα τὰς ἑαυτῶν ἐνεργείας, ὡσὰν ὁποὺ ἔχουσιν ἀπαραμείωτον διὰ τῆς παρθενίας τὸ λίπος ἐκεῖνο τὸ ἐγκατῳκοδομημένον ὑπὸ τῆς φύσεως κατὰ τὴν πρώτην τοῦ ζῴου σύλληψιν, μὴ ἀποβληθὲν διὰ τῆς σπερμογονίας· καὶ ὅλως τυρός ἐστιν, ἵν’ ἐπὶ παραδείγματος γυμνάσω τὸν λόγον («ἤμελξας γάρ, ἔφη ὁ θεῖος Ἰώβ, ὥσπερ γάλα, ἔπηξας δέ με ἴσα τυρῷ», τὴν πρώτην ἀρχὴν τῆς αὐτοῦ γεννήσεως παριστῶν διὰ τῆς τοιαύτης εἰκόνος), ὁλόκληρον ἔχων τὸ ἴδιον βούτυρον, ὅπερ ἐστὶ τὸ αὐτοῦ λίπος, τὸ λαμπρῦνον, τὸ ἡδῦνον, καὶ ἅπασαν τὴν ἐλαστικότητα παρέχον αὐτῷ.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Και ο φυσικός λόγος υπαγορεύει πόσο καλό πράγμα είναι η παρθενία. Διότι, σε αυτούς που ζουν παρθενικό βίο, και ο νους είναι διεισδυτικός και οξύς, και η φωνή δυνατή, ομαλή και ευέλικτη, και το στομάχι δυνατό, και τα μάτια και όλες οι αισθήσεις παραμένουν σώες και ακέραιες μέχρι τα γηρατειά, και όλα τα μέλη του σώματος ρωμαλέα και εύρωστα, και επιδεικνύουν τέλειες τις ενέργειές τους, επειδή διατηρούν αμείωτο μέσω της παρθενίας εκείνο το λίπος που έχει εμφυτευθεί από τη φύση κατά την αρχική σύλληψη του οργανισμού, μη έχοντας αποβληθεί μέσω της σπερμογονίας. Και γενικά είναι σαν ένα τυρί, για να διατυπώσω τον λόγο με ένα παράδειγμα («διότι με άρμεξες σαν γάλα», είπε ο θείος Ιώβ, «και με έπηξες όπως το τυρί», αναπαριστώντας με αυτή την εικόνα την πρώτη αρχή της γεννήσεώς του), το οποίο έχει ακέραιο το δικό του βούτυρο, δηλαδή το λίπος του, που του δίνει λάμψη, νοστιμιά και του παρέχει όλη του την ελαστικότητα.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες