Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 10:11

9 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

δέρμα δὲ καὶ κρέας με ἐνέδυσας, ὀστέοις δὲ καὶ νεύροις με ἐνεῖρας.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–9 από 9

Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τοὺς Ψαλμούς
Οὐκοῦν κἂν εἰ παιδεύοι Θεὸς διὰ συμμέτρου κινήσεως, ἀλλ᾽ οὖν αὐτὸς εὑρίσκεται χορηγὸς τοῖς πάσχουσι καρτερίας καὶ ὑπομονῆς· τοῦτο γὰρ δηλοῖ ἡ ὑπόστασις. Εἰ δέ τις εἴποι καὶ τὴν ὕπαρξιν καὶ κατασκευὴν τῆς φύσεως ἢ καὶ τὴν καραδοκίαν δηλοῦσθαι διὰ τῆς ὑποστάσεως, οὐδ᾽ οὕτω κακῶς· παρὰ Θεοῦ γὰρ καὶ εἰς τὸ εἶναι ὑπέστημεν, καὶ αὐτὸν προσδοκίαν καὶ ἐλπίδα ἔχομεν. <Ἀπὸ πασῶν τῶν ἀνομιῶν μου ῥῦσαί με.> (B f. 142, I f. 105 b) Σύ μοι τὸ δύνασθαι φέρειν κεχάρισαι, τὸ μηδὲν ἐξ ἀνθρωπίνης ἀσθενείας εἰπεῖν ἢ δρᾶσαι· σὺ δὲ καὶ παιδεύσας ὑποστῆναί με ταῦτα, καὶ δύνασθαι φέρειν ἐποίησας. Ἡ δὲ σύνταξις τοῦ προκειμένου ῥητοῦ τοιαύτη ἐστίν· Ἀπὸ πασῶν τῶν ἀνομιῶν μου ῥῦσαί με, ὅτι σὺ ἐποίησας, τουτέστιν ἔπλασας, καὶ ὡς δημιουργὸς τὴν ἐνοῦσαν ἀσθένειαν τῇ ἀνθρωπείᾳ φύσει ἐπίστασαι. Γέγραπται δὲ καὶ ἑτέρωθι, ὅτι «Φθαρτὸν σῶμα βαρύνει ψυχὴν, καὶ βρίθει τὸ γεῶδες σκῆνος νοῦν πολυφρόντιδα.» Εὑρήσομεν δὲ καὶ τὸν τληπαθέστατον Ἰὼβ τοιαύταις χρησάμενον λέξεσιν· «Μνήσθητι γὰρ, φησὶν, ὅτι χοῦν με ἔπλασας.» Καὶ πάλιν· «Ἢ οὐχ ὥσπερ γάλα με ἤμελξας, ἐτύρασας δέ με ἴσα τυρῷ, δέρμα καὶ κρέας με ἐνέδυσας, ὀστέοις δὲ καὶ νεύροις με ἐνεῖρας;» Καὶ πάλιν ὁ αὐτὸς Δαβίδ· «Μνήσθητι ὅτι χοῦς ἐσμεν· ἄνθρωπος ὡσεὶ χόρτος αἱ ἡμέραι αὐτοῦ· ὠσεὶ ἄνθος τοῦ ἀγροῦ, οὕτως ἐξανθήσει· ὅτι πνεῦμα διῆλθεν ἐν αὐτῷ καὶ οὐχ ὑπάρξει.»
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Επομένως, ακόμη και αν ο Θεός παιδαγωγεί με σύμμετρη δοκιμασία, εντούτοις ο ίδιος αναδεικνύεται χορηγός καρτερίας και υπομονής σε αυτούς που πάσχουν· διότι αυτό δηλώνει η λέξη υπόσταση. Αν πάλι κάποιος πει ότι μέσω της λέξης υπόστασης δηλώνεται και η ύπαρξη και η κατασκευή της φύσεως ή και η προσδοκία, ούτε αυτό είναι λάθος· διότι από τον Θεό ήρθαμε στην ύπαρξη, και αυτόν έχουμε προσδοκία και ελπίδα. <Από όλες τις ανομίες μου λύτρωσέ με.> (B f. 142, I f. 105 b) Εσύ μου έχεις χαρίσει το να μπορώ να υπομένω, το να μην πω ούτε να κάνω τίποτα εξαιτίας ανθρώπινης αδυναμίας· και εσύ, αφού με παιδαγώγησες, με έκανες να τα υποστώ αυτά και να μπορώ να τα αντέξω. Η δε σύνταξη του προκείμενου ρητού είναι η εξής: Από όλες τις ανομίες μου λύτρωσέ με, διότι εσύ με εποίησες, δηλαδή με έπλασας, και ως δημιουργός γνωρίζεις την αδυναμία που ενυπάρχει στην ανθρώπινη φύση. Είναι δε γραμμένο και αλλού, ότι «Φθαρτό σώμα βαραίνει την ψυχή, και το γεώδες σκήνος πιέζει τον γεμάτο φροντίδες νου.» Θα βρούμε επίσης και τον πολυπαθή Ιώβ να χρησιμοποιεί τέτοια λόγια: «Θυμήσου, λέει, ότι από χώμα με έπλασας.» Και πάλι: «Ή μήπως δεν με άρμεξες σαν γάλα και δεν με έπηξες σαν τυρί, με δέρμα και σάρκα με έντυσες, και με οστά και νεύρα με έπλεξες;» Και πάλι ο ίδιος ο Δαβίδ: «Θυμήσου ότι είμαστε χώμα· του ανθρώπου οι ημέρες είναι σαν το χορτάρι· σαν το άνθος του αγρού, έτσι θα ανθίσει· διότι πνεύμα (άνεμος) πέρασε από μέσα του και δεν θα υπάρχει πια.»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τοὺς Ψαλμούς
Τρόπον οὖν τινα, τὴν τῶν πατέρων ἀγνωμοσύνην ἐκληρονόμησα, καὶ ἐξ ἐκείνων τὸ ἁμαρτάνειν ἐπισύρομαι. (B f. 198 b, I f. 298.) Ἔθος τοῖς ἁγίοις ἐκμειλίσσεσθαι Θεὸν καὶ καλεῖν εἰς ἔλεον διὰ πλείστων μὲν ὅσων ἔσθ᾽ ὅτε φωνῶν, πλὴν καὶ διά γε τοῦ κατηγορεῖν ἐπείγεσθαι τῆς ἐνούσης ἀσθενείας τῇ ἀνθρώπου φύσει. Ἔστι γοῦν ἀκοῦσαι βοώντων· «Μνήσθητι ὅτι χοῦς ἐσμεν· ἄνθρωπος ὡσεὶ χόρτος αἱ ἡμέραι αὐτοῦ.» Καὶ πάλιν· «Μνήσθητι τίς μου ἡ ὑπόστασις.» Ἐναργέστερον δὲ τοῦτο τιθεὶς ὁ τληπαθέστατος Ἰὼβ, ἀνεφώνει πρὸς Θεόν· «Ἢ οὐχ ὥσπερ γάλα με ἤμελξας, ἐτύρασας δέ με ἴσα τυρῷ; Δέρμα καὶ κρέα με ἐνέδυσας, ὀστέοις δὲ καὶ νεύροις με ἐνείρας; ζωὴν δὲ καὶ ἔλεος ἔθου παρ᾽ ἐμοί.» Τοσοῦτον δή τοι καὶ νῦν διὰ τῶν προκειμένων στίχων ὑποδηλοῦσθαί φαμεν. Αὐτὴν γὰρ ἡμῶν τῆς γενέσεως τὴν ἀρχὴν οὐ δίχα ῥύπου φιλοσαρκίας γενέσθαι φησί. Τίμιος μὲν γὰρ ὁμολογουμένως ὁ γάμος καὶ πέρα διαβολῆς τὸ χρῆμα παρὰ Θεῷ. Πλὴν εἴ τις περιεργάσαιτο τῆς συνόδου τὴν πρόφασιν, ὄρεξιν εὑρήσει σαρκὸς ... αὐτὴν, κἂν μὴ ἐπα[μύνηται ὡς ἁ]μαρτία τὸ δρώμενον. Κολάζεται γοῦν ἡ σύνοδος, ἐὰν μὴ νόμον ἔχῃ τὸν βραβευτὴν, καὶ παιδοποιίας ἔφεσιν τὴν ἀληθῆ τοῦ πράγματος ἀφορμήν. Οὐκοῦν, τό γε ἧκον εἰς ὀρέξεις μόνας καὶ κίνημα σαρκικὸν, ἐν ἀνομίαις ἡμῶν ἡ σύλληψις, καὶ ἐν ἁμαρτίαις κισσῶσιν αἱ μητέρες.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Κατά κάποιον τρόπο, λοιπόν, κληρονόμησα την αγνωμοσύνη των πατέρων μου, και εξαιτίας τους παρασύρομαι στην αμαρτία. (B f. 198 b, I f. 298.) Είναι συνήθεια των αγίων να εξευμενίζουν τον Θεό και να τον παρακαλούν για έλεος, μερικές φορές με πάρα πολλούς λόγους, αλλά και σπεύδοντας να κατηγορήσουν την αδυναμία που ενυπάρχει στην ανθρώπινη φύση. Μπορεί, λοιπόν, κανείς να τους ακούσει να αναφωνούν: «Θυμήσου ότι είμαστε χώμα· οι ημέρες του ανθρώπου είναι σαν το χορτάρι». Και πάλι: «Θυμήσου ποια είναι η υπόστασή μου». Θέτοντας αυτό εναργέστερα, ο πολυπαθέστατος Ιώβ αναφωνούσε προς τον Θεό: «Δεν με άρμεξες σαν γάλα και με έπηξες σαν τυρί; Με δέρμα και σάρκα με έντυσες, και με οστά και νεύρα με συνέπλεξες; Ζωή και έλεος χάρισες σε εμένα». Αυτό ακριβώς λέμε ότι υποδηλώνεται και τώρα μέσα από τους προκείμενους στίχους. Διότι λέει ότι η ίδια η αρχή της γέννησής μας δεν έγινε χωρίς τον ρύπο της φιλοσαρκίας. Επειδή, ομολογουμένως, ο γάμος είναι τίμιος και το γεγονός είναι υπεράνω κατηγορίας ενώπιον του Θεού. Πλην όμως, αν κανείς εξετάσει προσεκτικά την αφορμή της συνεύρεσης, θα βρει ότι αυτή είναι όρεξη της σάρκας... έστω και αν αυτό που πράττεται δεν λογίζεται ως αμαρτία. Τιμωρείται, λοιπόν, η συνεύρεση, εάν δεν έχει ως κριτή τον νόμο, και ως αληθινή αφορμή του πράγματος την επιθυμία της τεκνοποιίας. Επομένως, όσον αφορά μόνο τις ορέξεις και τη σαρκική κίνηση, η σύλληψή μας γίνεται μέσα σε ανομίες, και μέσα σε αμαρτίες κυοφορούν οι μητέρες.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἱεροσολύμων Κατηχήσεις πρὸς τοὺς φωτιζομένους
Ἀλλ᾽ ἴσως ταῦτα οὐ γινώσκεις· μηδέν σοι καὶ τοῖς ἔξωθέν σου ζώοις. Εἴσελθε λοιπὸν εἰς σεαυτὸν, καὶ ἐκ τῆς σῆς ὑποστάσεως νόησον τὸν τεχνίτην. Τί μεμπτὸν ἐν τῷ σώματί σου πέπλασται; Κράτει σεαυτοῦ, καὶ οὐδὲν φαῦλον ἐκ πάντων τῶν μελῶν. Ἐξ ἀρχῆς ὁ Ἀδὰμ ἐν τῷ παραδείσῳ γυμνὸς ἦν μετὰ τῆς Εὔας, ἀλλ᾽ οὐ διὰ τὰ μέλη ἦν ἀπόβλητος. Οὐκ ἄρα τὰ μέλη τῆς ἁμαρτίας αἴτια, ἀλλ᾽ οἱ χρώμενοι τοῖς μέλεσι κακῶς· σοφὸς δὲ ὁ τῶν μελῶν ποιητής. Τίς ὁ παρασκευάσας εἰς τεκνογονίαν μήτρας ὄγκους; τίς ὁ τὸ ἄψυχον ἐν αὐτῇ ψυχώσας; τίς ὁ νεύροις καὶ ὀστέοις ἡμᾶς ἐνείρας, δέρμα δὲ καὶ κρέας περιβαλὼν, καὶ ἅμα τῷ γεννηθῆναι τὸ βρέφος, ἐκ μαστῶν πηγὰς γάλακτος ἐκφέρων; Πῶς τὸ μὲν βρέφος εἰς παιδίον αὔξει, καὶ τοῦτο εἰς νεανίαν, εἶτα εἰς ἄνδρα, καὶ πάλιν ὁ αὐτὸς εἰς πρεσβύτην μεταβάλλεται, μηδενὸς καταλαμβάνοντος τῆς μεταβολῆς τὴν καθ᾽ ἡμέραν ἀκρίβειαν; πῶς τῆς τροφῆς τὸ μὲν ἐξαιματοῦται, τὸ δὲ εἰς προχώρησιν διακρίνεται, τὸ δὲ εἰς σάρκα μεταβάλλεται;
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Αλλά ίσως αυτά δεν τα γνωρίζεις· ας μη σε απασχολούν λοιπόν τα ζώα που βρίσκονται έξω από σένα. Είσελθε λοιπόν στον εαυτό σου, και από τη δική σου σύσταση γνώρισε τον Τεχνίτη. Τι το μεμπτό έχει πλασθεί στο σώμα σου; Κυβέρνησε τον εαυτό σου, και τίποτε από όλα τα μέλη δεν είναι φαύλο. Από την αρχή ο Αδάμ ήταν γυμνός στον Παράδεισο μαζί με την Εύα, αλλά δεν αποβλήθηκε εξαιτίας των μελών του. Δεν είναι λοιπόν τα μέλη αίτια της αμαρτίας, αλλά εκείνοι που χρησιμοποιούν κακώς τα μέλη· σοφός όμως είναι ο Δημιουργός των μελών. Ποιος ετοίμασε τους κόλπους της μήτρας για την τεκνογονία; Ποιος έδωσε ψυχή στο άψυχο μέσα σε αυτήν; Ποιος μας συνέδεσε με νεύρα και οστά, μας περιέβαλε με δέρμα και σάρκα, και, μόλις γεννηθεί το βρέφος, αναβλύζει από τους μαστούς πηγές γάλακτος; Πώς το βρέφος αυξάνει και γίνεται παιδί, και το παιδί νέος, έπειτα άνδρας, και πάλι ο ίδιος μεταβάλλεται σε γέροντα, χωρίς κανείς να μπορεί να συλλάβει με ακρίβεια την καθημερινή αυτή μεταβολή; Πώς από την τροφή άλλο μέρος μεταβάλλεται σε αίμα, άλλο αποχωρίζεται για αποβολή, και άλλο μεταβάλλεται σε σάρκα;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἱεροσολύμων Κατηχήσεις πρὸς τοὺς φωτιζομένους
Οὐκ ἐπαισχύνεται δὲ ἐκ μελῶν τοιούτων ἀναλαμβάνειν σάρκα ὁ τῶν μελῶν αὐτῶν πλάστης. καὶ τίς ἄρα τοῦτο ἡμῖν φησιν; λέγει πρὸς Ἱερεμίαν ὁ κύριος· πρὸ τοῦ με πλάσαι σε ἐκ κοιλίας ἐπίσταμαί σε, καὶ πρὸ τοῦ σε ἐξελθεῖν ἐκ μήτρας ἡγίασά σε. ὁ οὖν ἐν τῷ πλάττειν ἀνθρώπους ἐφαπτόμενος καὶ μὴ ἐπαισχυνόμενος, ἆρα ἐν τῷ πλάττεσθαι τὴν ἁγίαν σάρκα, τὸ καταπέτασμα τῆς θεότητος, δι᾽ ἑαυτόν, ἐπῃσχύνετο; θεός ἐστιν ὁ ἐν γαστρὶ καὶ μέχρι νῦν δημιουργῶν τὰ βρέφη, καθὼς ἐν τῷ Ἰὼβ γέγραπται· ἢ οὐχ ὥσπερ γάλα με ἤμελξας, ἐτύρωσας δέ με ἶσα τυρῷ; δέρμα καὶ κρέας με ἐνέδυσας, ὀστέοις δέ με καὶ νεύροις ἐνεῖρας.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Δεν ντρέπεται να αναλάβει σάρκα από τέτοια μέλη ο πλάστης των ίδιων αυτών μελών. Και ποιος άραγε μας το λέει αυτό; Λέει ο Κύριος προς τον Ιερεμία: Πριν σε πλάσω στην κοιλιά σε γνωρίζω, και πριν βγεις από τη μήτρα σε αγίασα. Αυτός, λοιπόν, που όταν πλάθει τους ανθρώπους έρχεται σε επαφή μαζί τους και δεν ντρέπεται, άραγε ντρεπόταν όταν πλαθόταν για τον εαυτό του η άγια σάρκα, το καταπέτασμα της θεότητας; Ο Θεός είναι αυτός που δημιουργεί μέσα στην κοιλιά τα βρέφη μέχρι και σήμερα, όπως έχει γραφτεί στον Ιώβ: Μήπως δεν με άμελξες σαν γάλα και δεν με έπηξες σαν τυρί; Με έντυσες με δέρμα και κρέας, και με συνέδεσες με οστά και νεύρα.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Εὐσέβιος Καισαρείας Περὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς θεολογίας
ὥσπερ δὲ τὸ τῇ φύσει ἀμήχανον ὅσον ἐπ᾽ ἀνθρώποις (λέγω δὲ τὸ μηδαμῶς ὑπάρχον ἐκ τοῦ μὴ ὄντος εἰς τὸ εἶναι προαγαγεῖν) αὐτῷ δυνατὸν κατέστη, καὶ γέγονεν τῶν ὅλων ποιητὴς οὐ κατὰ ἄνθρωπον, ἀρρήτοις δὲ καὶ ἀφράστοις ἡμῖν λόγοις, οὕτω καὶ πολὺ πλέον ἡ τοῦ μονογενοῦς αὐτοῦ γέννησις ἀνεξερεύνητος καὶ ἀνεξιχνίαστος ἂν εἴη, οὐχ ἡμῖν ὡς ἂν φαίη τις μόνοις, ἀλλὰ καὶ πάσαις ταῖς κρείττοσιν ἢ καθ᾽ ἡμᾶς δυνάμεσιν. τὰ γὰρ μακρῷ τὴν φύσιν ὑποβεβηκότα, κάτω τε καὶ πορρωτάτω τῆς ἀρρήτου καὶ θεϊκῆς καθεστῶτα οὐσίας, πῶς ἂν ἐφίκοιτο τῆς ἐπέκεινα καὶ ἀνωτάτω καταλήψεως; πῶς δ᾽ ἂν τὰ μὴ ὄντα πρότερον, δι᾽ αὐτοῦ δ᾽ ἐκ τοῦ μὴ ὄντος εἰς τὸ εἶναι προαχθέντα, τοῦ προαγαγόντος αἰτίου τε αὐτοῖς τῆς ὑπάρξεως γενομένου σχοίη ἂν τῆς πρώτης γενέσεως τὴν γνῶσιν; ἤ πού γε ἡμεῖς οἱ χθιζοί, «δέρμα καὶ κρέας» ἐνδεδυμένοι, «ὀστέοις καὶ νεύροις» ἐνειρμένοι, καὶ μηδὲ τὰ καθ᾽ ἡμᾶς εἰδότες, τὴν περὶ τῶν ἀρρήτων ἀκίνδυνον ποιησόμεθα ζήτησιν, πῶς ἐγέννα τὸν υἱὸν ὁ πατὴρ πολυπραγμονοῦντες; ὅτι δὲ καὶ τῶν παρὰ πόδας μυρία τὴν ἡμετέραν διαδιδράσκει γνῶσιν, δῆλον ἂν εἴη ἐνθένδε. τίς γὰρ ἂν εἰπεῖν ἔχοι, πῶς καθεῖρκται τῷ σώματι ἡ ψυχή, πῶς ἔξεισιν, πῶς δὲ τὴν ἀρχὴν εἰσεκρίθη, ὁποῖον δὲ αὐτῆς τὸ εἶδος, τί τὸ σχῆμα, τίς ἡ μορφή, τίς ἡ οὐσία;
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Όπως ακριβώς αυτό που από τη φύση του είναι ακατόρθωτο για τους ανθρώπους (εννοώ δηλαδή το να προαγάγει κανείς από το μη ον στην ύπαρξη αυτό που δεν υπάρχει καθόλου) κατέστη δυνατό για Εκείνον, και έγινε δημιουργός των πάντων όχι με ανθρώπινο τρόπο, αλλά με λόγους άρρητους και ανέκφραστους για εμάς, έτσι και πολύ περισσότερο η γέννηση του Μονογενούς Του θα είναι ανεξερεύνητη και ανεξιχνίαστη, όχι μόνο για εμάς, όπως θα έλεγε κάποιος, αλλά και για όλες τις ανώτερες από εμάς δυνάμεις. Διότι, τα όντα που υπολείπονται κατά πολύ στη φύση, και τα οποία βρίσκονται πολύ κάτω και μακριά από την άρρητη και θεϊκή ουσία, πώς θα μπορούσαν να φτάσουν στην υπερβατική και ύψιστη κατανόηση; Και πώς θα μπορούσαν τα όντα που δεν υπήρχαν προηγουμένως, αλλά μέσω Αυτού προήχθησαν από το μηδέν στην ύπαρξη, να έχουν τη γνώση της πρωταρχικής γέννησης Εκείνου που τα προήγαγε και έγινε η αιτία της ύπαρξής τους; Ή μήπως εμείς, οι εφήμεροι, που είμαστε ενδεδυμένοι με «δέρμα και σάρκα», και συνδεδεμένοι με «οστά και νεύρα», και δεν γνωρίζουμε ούτε καν τα δικά μας, θα κάνουμε ακίνδυνη έρευνα για τα άρρητα, περιεργαζόμενοι το πώς ο Πατέρας γέννησε τον Υιό; Το ότι βέβαια και άπειρα από τα πράγματα που βρίσκονται μπροστά στα πόδια μας διαφεύγουν από τη γνώση μας, είναι προφανές από το εξής. Ποιος, άραγε, θα μπορούσε να πει πώς είναι εγκλωβισμένη στο σώμα η ψυχή, πώς εξέρχεται, και πώς εισήλθε εξαρχής, ποιο είναι το είδος της, ποιο το σχήμα της, ποια η μορφή της, και ποια η ουσία της;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνός Εἰς τοὺς πτωχοὺς
ΙΔʹ. Οὗτοι μὲν οὖν ταῦτα, καὶ πολλῷ γε ὧν εἶπον ἀθλιώτερα, οἱ κατὰ Θεὸν ἡμῶν ἀδελφοὶ, κἂν μὴ βούλησθε, οἱ τὴν αὐτὴν ἡμῖν λαχόντες φύσιν, οἱ ἐκ τοῦ αὐτοῦ πηλοῦ διηρτισμένοι, ἐξ οὗ τὸ πρῶτον γεγόναμεν, οἱ νεύροις καὶ ὀστέοις ἐνειρμένοι παραπλησίως ἡμῖν, οἱ δέρμα καὶ κρέας ἐνδεδυμένοι πᾶσιν ὁμοίως, ὥς πού φησιν ὁ θεῖος Ἰὼβ ἐμφιλοσοφῶν τοῖς πάθεσι, καὶ διαπτύων ἡμῶν τὸ φαινόμενον· μᾶλλον δὲ, εἰ χρὴ τὸ μεῖζον εἰπεῖν, οἱ τὸ κατ᾽ εἰκόνα καὶ λαχόντες ὁμοίως ἡμῖν, καὶ φυλάσσοντες ἴσως ὑπὲρ ἡμᾶς, εἰ καὶ τὰ σώματα διεφθάρησαν· οἱ τὸν αὐτὸν ἐνδεδυμένοι Χριστὸν κατὰ τὸν ἔσω ἄνθρωπον, καὶ τὸν αὐτὸν ἡμῖν πιστευθέντες ἀῤῥαβῶνα τοῦ Πνεύματος· οἱ τῶν αὐτῶν ἡμῖν μετασχόντες νόμων, λογίων, διαθηκῶν, συνάξεων, μυστηρίων, ἐλπίδων· ὑπὲρ ὧν Χριστὸς ὁμοίως ἀπέθανεν, ὁ παντὸς αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου· οἱ συγκληρονόμοι τῆς ἄνω ζωῆς, καὶ εἰ παραπολὺ τῆς ἐνταῦθα διήμαρτον· οἱ συνθαπτόμενοι Χριστῷ, καὶ συνανιστάμενοι· εἴπερ συμπάσχουσιν, ἵνα καὶ συνδοξασθῶσιν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
ΙΔ΄. Αυτοί, λοιπόν, υφίστανται αυτά, και μάλιστα πολύ πιο άθλια από όσα ανέφερα, οι κατά Θεόν αδελφοί μας, έστω και αν δεν το θέλετε· εκείνοι που έλαβαν την ίδια φύση με εμάς, εκείνοι που έχουν πλαστεί από τον ίδιο πηλό από τον οποίο πρωτοδημιουργηθήκαμε, εκείνοι που έχουν συγκροτηθεί με νεύρα και οστά παρόμοια με εμάς, εκείνοι που έχουν ντυθεί δέρμα και σάρκα όμοια με όλους, όπως αναφέρει κάπου ο θείος Ιώβ φιλοσοφώντας μέσα στα πάθη του και περιφρονώντας τη φαινομενική μας υπόσταση. Ή μάλλον, αν πρέπει να ειπωθεί το σπουδαιότερο, εκείνοι που έλαβαν το «κατ’ εικόνα» όμοια με εμάς, και που ίσως το διαφυλάσσουν καλύτερα από εμάς, έστω και αν τα σώματά τους έχουν φθαρεί· εκείνοι που έχουν ντυθεί τον ίδιο Χριστό ως προς τον έσω άνθρωπο, και έχουν λάβει τον ίδιο με εμάς αρραβώνα του Πνεύματος· εκείνοι που μετέχουν μαζί μας στους ίδιους νόμους, στα θεία λόγια, στις διαθήκες, στις συνάξεις, στα μυστήρια, στις ελπίδες· για τους οποίους πέθανε εξίσου ο Χριστός, Εκείνος που αίρει την αμαρτία όλου του κόσμου· οι συγκληρονόμοι της άνω ζωής, ακόμη και αν στερήθηκαν σε μεγάλο βαθμό την εδώ ζωή· εκείνοι που συνθάπτονται με τον Χριστό και συνανίστανται, εφόσον συμπάσχουν, προκειμένου και να συνδοξαστούν.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὸν Ἰώβ
τοῦτό ἐστι τὸ δικάσαι. 10,6a 〈ὅτι ἀνεζήτησας,〉 φησίν, 〈τὴν ἀνομίαν μου〉 6b 〈καὶ τὰς ἁμαρτίας μου ἐξιχνίασας.〉 ὁρᾷς, ὅτι οὐ διὰ τοῦτο βούλεται δικάσασθαι ὡς καθαρῶς πράττων, ἀλλ᾽ ὅτι «οὐδὲν ὠφελεῖ με», φησίν, «αὕτη ἡ θλῖψις, ἀλλὰ δέδοικα, μὴ βλάψῃ»; 10,6a 〈ὅτι ἀνεζήτησας,〉 φησίν, 〈τὴν ἀνομίαν μου〉 6b 〈καὶ τὰς ἁμαρτίας μου ἐξιχνίασας.〉 10,7a 〈οἶδα γάρ, ὅτι οὐκ ἠσέβησα·〉 7b 〈ἀλλὰ τίς ἐστιν ὁ ἐκ τῶν χειρῶν σου ἐξαιρούμενος;〉 «ἐγώ», φησίν, «οὐκ οἶδα, ἀλλὰ συμβαίνει ἠσεβηκέναι με καὶ ἀγνοεῖν.» ἀλλὰ τίς ἐστιν ὁ ἐκ τῶν χειρῶν σου ἐξαιρούμενος; τουτέστιν· «ὅταν σὺ κολάσῃς, οὐδεὶς δικαιωθῆναι δύναται.» μὴ γὰρ ὀφείλει τοῦτο εἰπεῖν. εἶτα λέγει, ὅτι «ἔργα χειρῶν σού ἐσμεν, εἰ καὶ ἁμαρτωλοί»· 10,8a 〈αἱ χεῖρές σου,〉 φησίν, 〈ἔπλασάν με καὶ ἐποίησάν με·〉 8b 〈μετὰ δὲ ταῦτα μεταβαλών με ἔπαισας.〉 10,9a 〈μνήσθητι, ὅτι πηλόν με ἔπλασας,〉 9b 〈εἰς δὲ γῆν με πάλιν ἀποστρέφεις.〉 «ὥστε διὰ τὸ εὐτελὲς τῆς φύσεως, καὶ ὅτι εὐτελής εἰμι κατὰ φύσιν καὶ ὅτι τέλος τοιοῦτον δέξεταί με, οὐκ ἤρκει μοι ἡ τιμωρία ἡ κατὰ ταῦτα;» 10,10a 〈οὐχ ὥσπερ γάλα με ἤμελξας,〉 10b 〈ἔπηξας δέ με ἴσα τυρῷ;〉 10,11a 〈δέρμα καὶ κρέας ἐνέδυσάς με,〉 11b 〈ὀστέοις δὲ καὶ νεύροις ἐνεῖράς με,〉 10,12a 〈ζωὴν δὲ καὶ ἔλεος ἔθου παρ᾽ ἐμοί.〉 τουτέστιν· «ὁ τοσαύτην φιλανθρωπίαν ἐπιδειξάμενος, τοσαύτην σοφίαν καὶ πρόνοιαν, περιορᾷς;»
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Αυτό σημαίνει το να δικάζομαι. 10,6a 〈Διότι αναζήτησας,〉 λέγει, 〈την ανομία μου〉 6b 〈και εξιχνίασας τις αμαρτίες μου.〉 Βλέπεις ότι δεν επιθυμεί να δικαστεί επειδή τάχα πράττει με καθαρότητα, αλλά επειδή «σε τίποτα δεν με ωφελεί», λέγει, «αυτή η θλίψη, αλλά φοβάμαι μήπως με βλάψει»; 10,6a 〈Διότι αναζήτησας,〉 λέγει, 〈την ανομία μου〉 6b 〈και εξιχνίασας τις αμαρτίες μου.〉 10,7a 〈Διότι γνωρίζω ότι δεν ασέβησα·〉 7b 〈αλλά ποιος είναι εκείνος που διασώζεται από τα χέρια σου;〉 «Εγώ», λέγει, «δεν γνωρίζω, αλλά συμβαίνει να έχω ασεβήσει και να το αγνοώ.» Αλλά ποιος είναι εκείνος που διασώζεται από τα χέρια σου; Τουτέστιν: «Όταν εσύ τιμωρείς, κανείς δεν μπορεί να δικαιωθεί.» Διότι δεν οφείλει να το πει αυτό. Έπειτα λέγει ότι «είμαστε έργα των χειρών σου, έστω κι αν είμαστε αμαρτωλοί»· 10,8a 〈Τα χέρια σου,〉 λέγει, 〈με έπλασαν και με εποίησαν·〉 8b 〈και μετά από αυτά, αλλάζοντας στάση, με χτύπησας.〉 10,9a 〈Θυμήσου ότι με έπλασας από πηλό,〉 9b 〈και πάλι με επιστρέφεις στη γη.〉 «Ώστε, λόγω της ευτέλειας της φύσεώς μου, και επειδή είμαι εκ φύσεως ευτελής και επειδή τέτοιο τέλος θα με δεχθεί, δεν μου αρκούσε η τιμωρία που αναλογεί σε αυτά;» 10,10a 〈Δεν με άμελξας σαν γάλα,〉 10b 〈και με έπηξας όπως το τυρί;〉 10,11a 〈Με έντυσας με δέρμα και σάρκα,〉 11b 〈και με συνέδεσας με οστά και νεύρα,〉 10,12a 〈ζωή δε και έλεος έθεσες σε μένα.〉 Τουτέστιν: «Εσύ που επέδειξες τόση φιλανθρωπία, τόση σοφία και πρόνοια, τώρα παραβλέπεις;»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὸν Ἰὼβ (ἐν ταῖς σειραῖς)
Ἀκολούθως δὲ, καὶ τῆς δημιουργίας, καὶ τῆς προνοίας αὐτὸν ἐπιστάμενος ἀρχηγὸν καὶ κύριον, εἰς εὐχὴν τρέπει τὸν λόγον, ἱκετεύων μνησθῆναι τοῦ τῆς φύσεως εὐτελοῦς καὶ ὀλιγοχρονίου, καὶ ὅτι ἐξ ἀρχῆς τῇ ἀγαθότητι πεποίηκε, καὶ ὀργισθεὶς θανάτῳ ἐζημίωσε, καί φησι. «Ἢ οὐχ ὥσπερ γάλα με ἤμελξας, ἐτύρωσας δέ με ἶσα τυρῷ; Δέρμα δὲ καὶ κρέας με ἐνέδυσας, ὀστέοις δὲ καὶ νεύροις με ἔνειρας· ζωὴν δὲ καὶ ἔλεος ἔθου παρ᾽ ἐμοὶ, ἡ δὲ ἐπισκοπή σου ἐφύλαξέ μου τὸ πνεῦμα.» Τὸ σπέρμα ἐξ οὗ συνίσταται τὸ ζῶον, γάλα ἀμελχθὲν λέγει· καὶ ὥσπερ τὸ γάλα ἀμελχθὲν τυρὸς γίνεται, οὕτω καὶ τὸ σπέρμα ἀποστάξαν, καὶ συστραφὲν, φύσις γίνεται· κατάστασις δὲ αὕτη ἐστὶ πρώτη τοῦ ἐμβρύου. Τὸ γὰρ καταβληθὲν εἰς τὰς αὔλακας τῆς ὑστέρας σπέρμα, ὅταν συστραφῇ οἷα τυρὸς, καὶ παγῇ, γίνεται φύσις, ὅπερ λοιπὸν διαπλάττεται, ἢ, ὡς ἡ Γραφή φησιν, Ἐξεικονίζεται, καὶ δέχεται ὥσπερ χαρακτῆρα· καὶ συμπήγνυται μὲν ἡ ὑγρὰ φύσις, εἰς δὲ δέρμα, καὶ κρέας, ὀστέα τε καὶ νεῦρα μερίζεται τὸ καταβληθέν· ταῦτα μὲν τοιαῦτα καθ᾽ ἑαυτὰ, παρούσης μὲν ψυχῆς, ζωτικὸν ἔχει κίνημα, ἀναχωρησάσης δὲ, ἀργὰ καταλείπεται.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Στη συνέχεια, γνωρίζοντας Τον ως αρχηγό και κύριο της δημιουργίας και της πρόνοιας, μετατρέπει τον λόγο του σε προσευχή, ικετεύοντας να θυμηθεί το ευτελές και ολιγοχρόνιο της φύσης, και ότι εξαρχής την έπλασε με αγαθότητα, ενώ όταν οργίστηκε την τιμώρησε με τον θάνατο, και λέει: «Μήπως δεν με άμελξες σαν το γάλα και δεν με έπηξες όπως το τυρί; Με έντυσες με δέρμα και κρέας, και με συνέδεσες με οστά και νεύρα· ζωή και έλεος έθεσες σε εμένα, και η προστασία σου φύλαξε το πνεύμα μου». Το σπέρμα από το οποίο συνίσταται το έμβιο ον, το ονομάζει γάλα που αρμέχτηκε· και όπως ακριβώς το γάλα που αρμέγεται γίνεται τυρί, έτσι και το σπέρμα που αποστάζει και συσπειρώνεται, γίνεται φύση· και αυτή είναι η πρώτη κατάσταση του εμβρύου. Διότι το σπέρμα που κατατίθεται στις αύλακες της μήτρας, όταν συσπειρωθεί σαν τυρί και πήξει, γίνεται φύση, η οποία στη συνέχεια διαπλάθεται, ή, όπως λέει η Γραφή, εικονίζεται και αποκτά τρόπον τινά χαρακτήρα. Έτσι, η μεν υγρή φύση συμπήγνυται, το δε κατατεθέν σπέρμα διαμερίζεται σε δέρμα και κρέας, οστά και νεύρα. Και αυτά, καθεαυτά, όταν είναι παρούσα η ψυχή, έχουν ζωτική κίνηση, όταν όμως αυτή αναχωρήσει, απομένουν αδρανή.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός Ἱερὰ παράλληλα
Ἐπέβαλεν ὁ Θεὸς ἔκστασιν ἐπὶ τὸν Ἀδάμ· καὶ ὕπνωσεν, καὶ ἔλαβεν μίαν ἐκ πλευρῶν αὐτοῦ, καὶ ἐνεπλήρωσε σάρκα ἀντ᾽ αὐτῆς, καὶ ᾠκοδόμησεν αὐτὴν εἰς γυναῖκα, καὶ ἤγαγεν αὐτὴν πρὸς τὸν Ἀδάμ. Καὶ εἶπεν Ἀδάμ· Τοῦτο νῦν ἐστιν ὀστοῦν ἐκ τῶν ὀστέων μου, καὶ σὰρξ ἐκ τῆς σαρκός μου. Αὕτη κληθήσεται γυνὴ, ὅτι ἐκ τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς ἐλήφθη αὐτή· ἕνεκεν τούτου καταλείψει ἄνθρωπος τὸν πατέρα αὐτοῦ καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ, καὶ προσκολληθήσεται πρὸς τὴν γυναῖκα αὐτοῦ· καὶ ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν.» «Αἱ χεῖρές σου ἐποίησάν με, καὶ ἔπλασαν· δέρμα καὶ κρέας ἐνέδυσας, ὀστέοις δὲ καὶ νεύροις με ἐνεῖρας.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Έριξε ο Θεός έκσταση στον Αδάμ· και αποκοιμήθηκε, και έλαβε μία από τις πλευρές του, και αναπλήρωσε τη θέση της με σάρκα, και την οικοδόμησε σε γυναίκα, και την έφερε προς τον Αδάμ. Και είπε ο Αδάμ: «Αυτό τώρα είναι οστό από τα οστά μου, και σάρκα από τη σάρκα μου. Αυτή θα ονομαστεί γυναίκα, διότι πάρθηκε από τον άνδρα της· γι' αυτόν τον λόγο θα εγκαταλείψει ο άνθρωπος τον πατέρα του και τη μητέρα του, και θα προσκολληθεί στη γυναίκα του· και θα γίνουν οι δύο μία σάρκα». «Τα χέρια σου με εποίησαν, και με έπλασαν· με δέρμα και κρέας με έντυσες, με οστά και νεύρα με συνέδεσες».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες