διὰ γὰρ τοῦτο κατὰ μικρὸν λέγει τὴν σύστασιν τοῦ ἀνθρώπου, ἵνα δείξῃ, ὅτι «ἐκ τοῦ μὴ ὄντος ποιήσας {τοσαύτην πρόνοιαν καὶ σοφίαν} περιορᾷς;» δείκνυσιν, ὅτι οὐδὲν ἄνθρωπος. 10,12b 〈ἡ δὲ ἐπισκοπή σου ἐφύλαξέ μου τὸ πνεῦμα.〉 οὐκ ἤρκει ἡ φύσις αὑτῇ, ἀλλὰ δεῖ πολλῆς τῆς περὶ ἡμᾶς προνοίας. «παρὰ πάντα», φησίν, «τὸν βίον προνοίας ἀπήλαυσα τῆς σῆς.» 10,13a 〈ταῦτα ἔχων ἐν ἐμαυτῷ οἶδα, ὅτι πάντα δύνασαι·〉 13b 〈ἀδυνατεῖ δέ σοι οὐδέν.〉 ὁρᾷς, ὅτι τὸ γνωστὸν τοῦ θεοῦ φανερόν ἐστιν ἐν αὐτοῖς, ὅτι ἤρκει ἡ κτίσις ἡμῶν καὶ ἤδη μοι δεῖξαι, τί ἐστιν ὁ θεός, καὶ τὴν δύναμιν αὐτοῦ, οὐχ ὁ οὐρανὸς μόνος;
Μετάφραση
Γι' αυτόν τον λόγο αναφέρει λεπτομερώς τη σύσταση του ανθρώπου, για να δείξει ότι: «αφού τον δημιούργησες από το μη ον {με τόση πρόνοια και σοφία} τον παραβλέπεις;» Αποδεικνύει έτσι ότι ο άνθρωπος δεν είναι τίποτα. 10,12β 〈Η δε επισκοπή Σου διαφύλαξε το πνεύμα μου.〉 Η φύση δεν επαρκούσε από μόνη της, αλλά απαιτείται πολλή πρόνοια για εμάς. «Σε όλο μου τον βίο», λέγει, «απόλαυσα τη δική Σου πρόνοια.» 10,13α 〈Έχοντας αυτά μέσα μου γνωρίζω ότι τα πάντα δύνασαι·〉 13β 〈και τίποτε δεν είναι αδύνατο για Σένα.〉 Βλέπεις ότι το γνωστό του Θεού είναι φανερό μέσα τους, ότι δηλαδή επαρκούσε η ίδια η δική μας δημιουργία για να μου δείξει κιόλας τι είναι ο Θεός και ποια είναι η δύναμή Του, και όχι μόνο ο ουρανός;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες