Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 10:15

Από παντού, λοιπόν, πιέζομαι, αδελφοί, και στρέφομαι προς τη δική μου συνείδηση. Εάν πάλι ασεβήσω, αλίμονό μου. Εάν προβάλω απαιτήσεις με αναίδεια, φοβάμαι μήπως με αφανίσει στο σκοτάδι. Γνωρίζω ότι και ο Ναβουχοδονόσορ, όταν μετανόησε, έγινε δεκτός, αλλά γι' αυτόν αποτέλεσαν δικαιολογία και η άγνοια και η απόλυτη εξουσία του, ενώ εγώ ελέγχομαι και για τα δύο.

Διότι το να δημιουργήσει κανέναν από το σπέρμα τέτοιον, να τον συντηρήσει και να μην τον αφήσει να περιπέσει σε κινδύνους, είναι ικανό να δείξει την ισχύ του Θεού, τη δύναμή Του, καθώς και το να διαφυλάξει εκείνον που αμάρτησε και να μην τον τιμωρήσει, αλλά και τον δίκαιο να τον κολάσει και να τον τιμωρήσει. 10,14a «Διότι εάν αμαρτήσω», λέει, «θα με φρουρήσεις», 14b «και δεν θα με αφήσεις ατιμώρητο από την ανομία». Διότι, για να μη θεωρήσεις αυτή τη φρούρηση ως σωτηρία, λέει: «μολονότι είμαι κατάδικος, μπορείς να με φρουρείς». 10,15a «Διότι εάν ασεβήσω, αλίμονό μου·» 15b «και εάν είμαι δίκαιος, δεν θα μπορέσω να σηκώσω το κεφάλι μου.» 15c «Διότι είμαι γεμάτος ατιμία». «Δεν μου αρκεί για σωτηρία η δικαιοσύνη», λέει. 10,16a «Κυνηγιέμαι σαν λιοντάρι για σφαγή», 16b «και αφού άλλαξες στάση, με εξολοθρεύεις φοβερά», 10,17a «ανανεώνοντας εναντίον μου την κατηγορία μου.» 17b «Με αντιμετώπισες με μεγάλη οργή» 17c «και έφερες πάνω μου δοκιμασίες». 10,18a «Γιατί, λοιπόν, με έβγαλες από την κοιλιά και δεν πέθανα αμέσως», 18b «και δεν με είδε μάτι», 10,19a «και δεν έγινα σαν να μην υπήρξα ποτέ;» 19b «Γιατί δεν πήγα από τη μήτρα στο μνήμα;» 10,20a «Ή δεν είναι λίγος ο χρόνος της ζωής μου;» 20b «Άφησέ με να αναπαυθώ λιγάκι», 10,21a «προτού να πορευθώ στη γη, από όπου δεν επιστρέφω», 21b «σε γη σκοτεινή και ζοφερή», 10,22a «σε γη αιώνιου σκότους, όπου δεν υπάρχει φως» 22b «ούτε μπορεί να δει κανείς τη ζωή των θνητών». «Κυνηγιέμαι δε», λέει, «σαν λιοντάρι για σφαγή», δηλαδή: «βρίσκομαι παγιδευμένος και δεν το γνωρίζω».

Και βέβαια και ο ίδιος, προκαταβολικά, τα ομολόγησε αυτά και μίλησε εκτενώς για τη δύναμή Του και τη σοφία Του, και για το ακατάληπτο και το καθαρό της φύσεώς Του, ώστε αυτά είναι περιττά. «Ψηλός είναι ο ουρανός, και η γη βαθιά, και τι θα κάνεις;» Ή εννοεί το εξής: «Τι τέτοιο μπορείς να κάνεις;» Ή ότι «όπως ακριβώς εσύ είσαι ταπεινός πάνω στη γη, έτσι και ο Θεός είναι ψηλά στον ουρανό, και δεν μπορείς να κατορθώσεις τίποτα, αλλά όσο απέχει ο ουρανός από τη γη, τόσο απέχεις και εσύ από τον Θεό· διότι Εκείνος τα γνωρίζει όλα». «Ή τι γνωρίζεις», λέει, «βαθύτερο από τα όσα βρίσκονται στον άδη;» «Ή μήπως γνωρίζεις κάτι μακρύτερο από τα μέτρα της γης ή ευρύτερο από τη θάλασσα;» «Διότι, εάν τα καταστρέψει όλα ή τα συγκεντρώσει, ποιος θα του πει: Τι έκανες;» «Επειδή Αυτός γνωρίζει τα έργα των ανόμων, και όταν δει κάτι άτοπο, δεν θα το παραβλέψει». «Ο άνθρωπος όμως», λέει, «μάταια κολυμπά μέσα σε λόγια, και ο θνητός που γεννήθηκε από γυναίκα μοιάζει με ερημίτη όνο». Και πολύ σωστά είπε: όμοιος με τον ερημίτη όνο, ο οποίος διαρκώς ογκανίζει. «Δεν διαφέρουν σε τίποτα», λέει, «τα λόγια μας από εκείνη την άσημη φωνή που βοά μάταια και δίχως νόημα· για το κάθε τι κατακρίνουμε τα πάντα, για τα πάντα κατηγορούμε». Πάλι τον προτρέπουν να φροντίσει τη ζωή του· και όμως αυτό δεν σημαίνει τίποτα, λέει. Γι' αυτό ακριβώς έλεγε: Εάν είμαι δίκαιος, δεν πρόκειται να σηκώσω το κεφάλι μου. «Ποιο είναι το όφελος;»