Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 10:3

Όχι για να εξεταστεί ο βίος του και να αποδειχθεί ότι πάσχει άδικα —διότι αυτό δεν το λέει· επειδή στα προηγούμενα έχει πει πολλές φορές, ότι (πάσχει) εξαιτίας ανομίας— αλλά ότι «καθώς παραμένει η θλίψη, με ανατρέπει», λέει, όπως ακριβώς όταν λέει ο Ησαΐας: εσύ οργίστηκες και εμείς πλανηθήκαμε, ή πάλι όταν λέει: γιατί μας αποπλάνησες από την οδό σου; «Αυτό φοβάμαι», λέει, «μήπως πέσω ή ανατραπώ. Φοβήθηκα, μήπως αναγκαστώ να πω κάτι βλάσφημο ή και να βάλω τέλος στη ζωή μου.» 10,2a 〈Και θα πω,〉 λέει, 〈προς τον Κύριο: μην με διδάσκεις να ασεβώ,〉 2b 〈και γιατί με έκρινες έτσι;〉 10,3a 〈Ή μήπως είναι καλό για σένα, εάν ασεβήσω,〉 3b 〈το ότι απέρριψες τα έργα των χεριών σου;〉 Δεν είπε: «τον δίκαιο, τον ενάρετο», αλλά τα έργα των χεριών σου. 10,3c 〈και έδωσες προσοχή σε βουλή ασεβών;〉 «Διότι, εάν (πάσχω) εξαιτίας αμαρτημάτων, πώς δίνεις προσοχή σε εκείνους;» 10,4a 〈Ή μήπως βλέπεις όπως βλέπει ένας θνητός,〉 4b 〈ή βλέπεις όπως βλέπει ένας άνθρωπος;〉 10,5a 〈Ή μήπως ο βίος σου είναι ανθρώπινος〉 5b 〈ή τα έτη σου είναι έτη ανθρώπου;〉 «Πώς όμως δεν απαιτείς τιμωρία για όλα τα αμαρτήματα;»

ΚΕΦ. Ι'. «Ότι απέρριψες τα έργα των χεριών σου, και πρόσεξες τη βουλή των ασεβών.» Βλέπεις ότι δεν επιθυμεί να δικαστεί για αυτόν τον λόγο, επειδή δηλαδή πράττει το καλό, αλλά λέει: «Με ωφελεί άραγε αυτή η θλίψη; Διότι φοβάμαι μήπως και με βλάψει· επειδή είναι ενδεχόμενο να σκεφτούν κάποιοι είτε ότι δεν προνοείς για τους ανθρώπους που έπλασες, είτε ότι οι φαύλοι απολαμβάνουν ιδιαίτερη εύνοια ενώπιόν σου και σου αρέσουν περισσότερο τα δικά τους βουλεύματα». «Διότι γνωρίζεις ότι δεν ασέβησα, αλλά ποιος είναι αυτός που μπορεί να εξαιρεθεί από τα χέρια σου;» Του Χρυσοστόμου και του Ολυμπιοδώρου. Και εγώ γνωρίζω ότι δεν ασέβησα, αλλά ενδέχεται να έχω ασεβήσει και να το αγνοώ· όταν λοιπόν εσύ τιμωρείς, κανείς δεν μπορεί να δικαιωθεί· αλλά, αν και δεν ασέβησα τουλάχιστον κατά τη δική μου συνείδηση, γνωρίζω ότι δεν είναι δυνατόν να αποφύγει κανείς τη δική σου βουλή, αντί του: Αν και δεν έχω συνείδηση κανενός σφάλματός μου, ας επικρατεί η δική σου βουλή, η οποία γνωρίζει τα δικά μας καλύτερα από εμάς. «Τα χέρια σου με έπλασαν και με δημιούργησαν.» Χρυσοστόμου και Ολυμπιοδώρου. Είμαι έργο, λέει, των χεριών σου, έστω και αμαρτωλός. Βλέπεις πώς αναγνωρίζει τον Θεό ως δημιουργό και τον παρακαλεί να δείξει ευσπλαχνία στο ίδιο του το δημιούργημα. «Έπειτα, αφού μετέβαλες στάση, με χτύπησες. [Κατά δε τον Ακύλα και τον Θεοδοτίωνα: Ολόγυρα με καταπόντισες.]»