Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 10:8

Γνωρίστε ότι ο Κύριος, αυτός είναι ο Θεός· αυτός μας έπλασε, και όχι εμείς τους εαυτούς μας, είμαστε λαός του και πρόβατα της βοσκής του. Διότι, όταν γνωρίσουμε ότι αυτός είναι ο Θεός, αυτός είναι ο Κύριος, τότε ακριβώς, έχοντας εισέλθει ενώπιόν του μέσω αυτής της γνώσεως, θα τον ομολογήσουμε και ως δημιουργό μας. Και το ότι δεν δημιουργούμε εμείς τους εαυτούς μας, έστω κι αν φαινόμαστε να είμαστε οι αίτιοι της γεννήσεως των παιδιών, είναι φανερό από το εξής: διότι και ο Ιώβ και ο Δαβίδ, αν και γεννήθηκαν από πατέρα και μητέρα, ο καθένας τους λέει: «Τα χέρια σου με έκαναν και με έπλασαν»· και προς τον Ιερεμία ο ίδιος ο Θεός λέει: «Πριν σε πλάσω στην κοιλιά, σε γνώριζα». Έτσι λοιπόν, σε εκείνη που έλεγε εσφαλμένα στον σύζυγό της, «Ή δώσε μου παιδιά, αλλιώς σκότωσέ με», ο σύζυγος, όντας σοφός, της επιτιμά δογματικά: «Μήπως βρίσκομαι εγώ στη θέση του Θεού, ο οποίος σου στέρησε τον καρπό της κοιλίας;». Διότι, ακόμα κι αν φαίνεται ότι οι πατέρες δημιουργούν τα τέκνα, στην πραγματικότητα ο Θεός τα δημιουργεί· και Εκείνος μεν είναι ο αίτιος, ενώ εκείνοι είναι συναίτιοι, καθώς διακονούν το αρχικό του πρόσταγμα. Γι' αυτόν τον λόγο πολλοί, αν και επιθυμούν να τεκνοποιήσουν, δεν μπορούν. Ο δε Σύμμαχος λέει: «Αυτός μας δημιούργησε, ενώ δεν υπήρχαμε· και εμείς είμαστε λαός της βοσκής του και πρόβατα των χειρών του». Με αυτά τα λόγια δεν κατέστησε γνωστή μόνο την κυριαρχία του (δεσποτεία), αλλά και τη φροντίδα (κηδεμονία) του· διότι δεν είναι μόνο Δεσπότης μας, αλλά και ποιμένας, ο οποίος μας προσφέρει την αγαθή βοσκή.

Και στο βιβλίο του Ιώβ επίσης είναι γραμμένο: «Τα χέρια σου με εποίησαν και με έπλασαν· έπειτα, αλλάζοντας στάση, με εξολοθρεύεις δεινά, ανανεώνοντας εναντίον μου τη δοκιμασία μου». Επομένως, τα χέρια του Θεού και εποίησαν και έπλασαν. Και ο Ωριγένης βέβαια, καθώς και κάποιοι άλλοι, λένε ότι το «εποίησαν» έχει λεχθεί για την ψυχή, ενώ το «έπλασαν» για το σώμα. Άλλοι πάλι υποστηρίζουν ότι το μεν «εποίησαν» αναφέρεται στην πρώτη δημιουργία, ενώ το «έπλασαν» αναφέρεται στην παλιγγενεσία και την ανάπλαση μέσω του ιερού λουτρού.

ΚΣΤ΄. ΑΠΟ ΤΗ ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ «Και ούτε τους εαυτούς τους ούτε τα όσα τους αφορούν βλέπουν. Διότι, εάν κάποιος από τους αρχηγέτες του δόγματος αυτής της ασέβειας αναλογιζόταν τον εαυτό του, ποιος είναι και από πού προέρχεται, θα σκεπτόταν ό,τι ακριβώς εκείνος που έχει επίγνωση του εαυτού του, και θα έλεγε όχι προς τα άτομα, αλλά προς τον Πατέρα και Δημιουργό του: "Τα χέρια σου με έπλασαν και με δημιούργησαν" και θα περιέγραφε περαιτέρω, όπως εκείνος, τον θαυμαστό τρόπο της δημιουργίας του: "Δεν με άρμεξες σαν γάλα και δεν με έπηξες σαν τυρί; Δεν με έντυσες με δέρμα και σάρκα, και δεν με συνέπλεξες με οστά και νεύρα; Ζωή και έλεος χάρισες σε εμένα, και η επιστασία σου φύλαξε το πνεύμα μου". Διότι, πόσα άτομα και τι είδους άτομα έχυσε από μέσα του ο πατέρας του Επίκουρου, όταν σπερμάτιζε τον Επίκουρο; Και πώς, αφού κλείστηκαν μέσα στη μητρική του μήτρα, ενώθηκαν, σχηματίστηκαν, μορφοποιήθηκαν, κινήθηκαν, αυξήθηκαν, και πώς η μικρή εκείνη σταγόνα, προσκαλώντας τα πολλά άτομα του Επίκουρου, με άλλα μεν που έγιναν δέρμα και σάρκα τον έντυσε, με άλλα που οστεοποιήθηκαν ανορθώθηκε, με άλλα συνδέθηκε συνενωμένος με νεύρα, και τα άλλα πολλά μέλη, τα σπλάχνα, τα εντόσθια και τα αισθητήρια όργανα, τα μεν εσωτερικά, τα δε εξωτερικά, τα προσάρμοσε, διά των οποίων ζωογονήθηκε το σώμα;»

Αυτό σημαίνει το να δικάζομαι. 10,6a 〈Διότι αναζήτησας,〉 λέγει, 〈την ανομία μου〉 6b 〈και εξιχνίασας τις αμαρτίες μου.〉 Βλέπεις ότι δεν επιθυμεί να δικαστεί επειδή τάχα πράττει με καθαρότητα, αλλά επειδή «σε τίποτα δεν με ωφελεί», λέγει, «αυτή η θλίψη, αλλά φοβάμαι μήπως με βλάψει»; 10,6a 〈Διότι αναζήτησας,〉 λέγει, 〈την ανομία μου〉 6b 〈και εξιχνίασας τις αμαρτίες μου.〉 10,7a 〈Διότι γνωρίζω ότι δεν ασέβησα·〉 7b 〈αλλά ποιος είναι εκείνος που διασώζεται από τα χέρια σου;〉 «Εγώ», λέγει, «δεν γνωρίζω, αλλά συμβαίνει να έχω ασεβήσει και να το αγνοώ.» Αλλά ποιος είναι εκείνος που διασώζεται από τα χέρια σου; Τουτέστιν: «Όταν εσύ τιμωρείς, κανείς δεν μπορεί να δικαιωθεί.» Διότι δεν οφείλει να το πει αυτό. Έπειτα λέγει ότι «είμαστε έργα των χειρών σου, έστω κι αν είμαστε αμαρτωλοί»· 10,8a 〈Τα χέρια σου,〉 λέγει, 〈με έπλασαν και με εποίησαν·〉 8b 〈και μετά από αυτά, αλλάζοντας στάση, με χτύπησας.〉 10,9a 〈Θυμήσου ότι με έπλασας από πηλό,〉 9b 〈και πάλι με επιστρέφεις στη γη.〉 «Ώστε, λόγω της ευτέλειας της φύσεώς μου, και επειδή είμαι εκ φύσεως ευτελής και επειδή τέτοιο τέλος θα με δεχθεί, δεν μου αρκούσε η τιμωρία που αναλογεί σε αυτά;» 10,10a 〈Δεν με άμελξας σαν γάλα,〉 10b 〈και με έπηξας όπως το τυρί;〉 10,11a 〈Με έντυσας με δέρμα και σάρκα,〉 11b 〈και με συνέδεσας με οστά και νεύρα,〉 10,12a 〈ζωή δε και έλεος έθεσες σε μένα.〉 Τουτέστιν: «Εσύ που επέδειξες τόση φιλανθρωπία, τόση σοφία και πρόνοια, τώρα παραβλέπεις;»

ΚΕΦ. Ι'. «Ότι απέρριψες τα έργα των χεριών σου, και πρόσεξες τη βουλή των ασεβών.» Βλέπεις ότι δεν επιθυμεί να δικαστεί για αυτόν τον λόγο, επειδή δηλαδή πράττει το καλό, αλλά λέει: «Με ωφελεί άραγε αυτή η θλίψη; Διότι φοβάμαι μήπως και με βλάψει· επειδή είναι ενδεχόμενο να σκεφτούν κάποιοι είτε ότι δεν προνοείς για τους ανθρώπους που έπλασες, είτε ότι οι φαύλοι απολαμβάνουν ιδιαίτερη εύνοια ενώπιόν σου και σου αρέσουν περισσότερο τα δικά τους βουλεύματα». «Διότι γνωρίζεις ότι δεν ασέβησα, αλλά ποιος είναι αυτός που μπορεί να εξαιρεθεί από τα χέρια σου;» Του Χρυσοστόμου και του Ολυμπιοδώρου. Και εγώ γνωρίζω ότι δεν ασέβησα, αλλά ενδέχεται να έχω ασεβήσει και να το αγνοώ· όταν λοιπόν εσύ τιμωρείς, κανείς δεν μπορεί να δικαιωθεί· αλλά, αν και δεν ασέβησα τουλάχιστον κατά τη δική μου συνείδηση, γνωρίζω ότι δεν είναι δυνατόν να αποφύγει κανείς τη δική σου βουλή, αντί του: Αν και δεν έχω συνείδηση κανενός σφάλματός μου, ας επικρατεί η δική σου βουλή, η οποία γνωρίζει τα δικά μας καλύτερα από εμάς. «Τα χέρια σου με έπλασαν και με δημιούργησαν.» Χρυσοστόμου και Ολυμπιοδώρου. Είμαι έργο, λέει, των χεριών σου, έστω και αμαρτωλός. Βλέπεις πώς αναγνωρίζει τον Θεό ως δημιουργό και τον παρακαλεί να δείξει ευσπλαχνία στο ίδιο του το δημιούργημα. «Έπειτα, αφού μετέβαλες στάση, με χτύπησες. [Κατά δε τον Ακύλα και τον Θεοδοτίωνα: Ολόγυρα με καταπόντισες.]»