καὶ μὴν καὶ αὐτὸς προλαβὼν ταῦτα ὡμολόγησε καὶ πολλὰ περὶ τῆς δυνάμεως αὐτοῦ καὶ τῆς σοφίας διελέχθη καὶ τοῦ ἀκαταλήπτου καὶ τοῦ καθαροῦ, ὥστε ταῦτα περιττά. 11,8a 〈ὑψηλὸς ὁ οὐρανός, γῆ δὲ βαθεῖα, καὶ τί ποιήσεις;〉 ἢ τοῦτο λέγει· «τί τοιοῦτον ποιῆσαι δύνασαι;» ἢ ὅτι «ὥσπερ ταπεινὸς εἶ 〈σὺ ἐπὶ τῆς γῆς, οὕτως ὁ θεὸς ὑψηλὸς〉 ἐν οὐρανῷ, καὶ οὐδὲν δύνασαι ἐργάσασθαι, ἀλλ᾽ ὅσον ἀπέχει ὁ οὐρανὸς τῆς γῆς, τοσοῦτον καὶ σὺ τοῦ θεοῦ· αὐτὸς γὰρ οἶδε τὰ πάντα.» 11,8b 〈ἢ βαθύτερα,〉 φησίν, 〈τῶν ἐν ᾅδου τί οἶδας;〉 11,9a 〈ἢ μακρότερα μέτρων γῆς ἐπίστασαι〉 9b 〈ἢ εὖρος θαλάσσης;〉 11,10a 〈ἐὰν γὰρ καταστρέψῃ τὰ πάντα ἢ συναθροίσῃ,〉 10b 〈τίς ἐρεῖ αὐτῷ· τί ἐποίησας;〉 11,11a 〈αὐτὸς γὰρ οἶδεν ἔργα ἀνόμων,〉 11b 〈ἰδὼν δὲ ἄτοπον οὐ παρόψεται.〉 11,12a 〈ἄνθρωπος δέ,〉 φησίν, 〈ἄλλως νήχεται λόγοις,〉 12b 〈βροτὸς δὲ γεννητὸς γυναικὸς ἴσα ὄνῳ ἐρημίτῃ.〉 καὶ καλῶς εἶπεν· ἴσα ὄνῳ ἐρημίτῃ, τῷ συνεχῶς ὀγκουμένῳ. «οὐδὲν διαφέρει», φησίν, «τὰ ῥήματα ἡμῶν τῆς ἀσήμου φωνῆς ἐκείνης τῆς εἰκῇ καὶ ἁπλῶς βοώσης· ἐπὶ πᾶσι πάντα μεμφόμεθα, πάντα ἐγκαλοῦμεν.» πάλιν παραινοῦσιν αὐτῷ ὥστε ἐπιμεληθῆναι βίου· καὶ μὴν οὐδέν ἐστι τοῦτο {φησί}. διὰ γὰρ τοῦτο ἔλεγεν· ἐὰν ὦ δίκαιος, οὐ μὴ ἀνακύψω. «τί τὸ ὄφελος;»
Μετάφραση
Και βέβαια και ο ίδιος, προκαταβολικά, τα ομολόγησε αυτά και μίλησε εκτενώς για τη δύναμή Του και τη σοφία Του, και για το ακατάληπτο και το καθαρό της φύσεώς Του, ώστε αυτά είναι περιττά. «Ψηλός είναι ο ουρανός, και η γη βαθιά, και τι θα κάνεις;» Ή εννοεί το εξής: «Τι τέτοιο μπορείς να κάνεις;» Ή ότι «όπως ακριβώς εσύ είσαι ταπεινός πάνω στη γη, έτσι και ο Θεός είναι ψηλά στον ουρανό, και δεν μπορείς να κατορθώσεις τίποτα, αλλά όσο απέχει ο ουρανός από τη γη, τόσο απέχεις και εσύ από τον Θεό· διότι Εκείνος τα γνωρίζει όλα». «Ή τι γνωρίζεις», λέει, «βαθύτερο από τα όσα βρίσκονται στον άδη;» «Ή μήπως γνωρίζεις κάτι μακρύτερο από τα μέτρα της γης ή ευρύτερο από τη θάλασσα;» «Διότι, εάν τα καταστρέψει όλα ή τα συγκεντρώσει, ποιος θα του πει: Τι έκανες;» «Επειδή Αυτός γνωρίζει τα έργα των ανόμων, και όταν δει κάτι άτοπο, δεν θα το παραβλέψει». «Ο άνθρωπος όμως», λέει, «μάταια κολυμπά μέσα σε λόγια, και ο θνητός που γεννήθηκε από γυναίκα μοιάζει με ερημίτη όνο». Και πολύ σωστά είπε: όμοιος με τον ερημίτη όνο, ο οποίος διαρκώς ογκανίζει. «Δεν διαφέρουν σε τίποτα», λέει, «τα λόγια μας από εκείνη την άσημη φωνή που βοά μάταια και δίχως νόημα· για το κάθε τι κατακρίνουμε τα πάντα, για τα πάντα κατηγορούμε». Πάλι τον προτρέπουν να φροντίσει τη ζωή του· και όμως αυτό δεν σημαίνει τίποτα, λέει. Γι' αυτό ακριβώς έλεγε: Εάν είμαι δίκαιος, δεν πρόκειται να σηκώσω το κεφάλι μου. «Ποιο είναι το όφελος;»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες