Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 13:25

«Αμάρτησα κι εγώ, το λέω, αλλά δέχομαι πολύ μεγαλύτερη τιμωρία», λέει. 13,23a 〈Πόσες είναι οι αμαρτίες μου, και οι ανομίες μου;〉 23b 〈Ποιες είναι, δίδαξέ με.〉 «Τι είναι αυτό που μου έχει συμβεί;» λέει. 13,24a 〈Γιατί κρύβεσαι από εμένα,〉 24b 〈και με θεωρείς σαν εχθρό σου;〉 13,25a 〈Μήπως θα δειλιάσεις μπροστά σε ένα φύλλο που κινείται από τον άνεμο〉 25b 〈ή σαν το χορτάρι που παρασύρεται από τον αέρα;〉 «Για ποιον λόγο», λέει, «δεν κάνεις φανερά τα πράγματα; Για ποιον λόγο δεν λες: “Για αυτόν τον λόγο σε τιμωρώ”;» Δεν είναι μικρή παρηγοριά για τους τιμωρουμένους το να μαθαίνουν την αιτία της τιμωρίας τους. Για αυτόν τον λόγο, αυτός μεν λέει: «Δίδαξέ με τις αμαρτίες μου». Ο Θεός όμως δεν θα έχει να του διδάξει κάτι τέτοιο, αλλά τι του λέει; Μήπως νομίζεις ότι σε έχω μεταχειριστεί με άλλον σκοπό, παρά μόνο για να αναδειχθείς δίκαιος; «Με θεώρησες», λέει, «σαν φύλλο που κινείται από τον άνεμο». Δηλαδή: «Δεν με υπολογίζεις καθόλου, με περιφρονείς, με αποστρέφεσαι. Προς το παρόν δίδαξέ μου αυτές (τις αμαρτίες)». 13,25b 〈Ή θα δειλιάσεις σαν μπροστά σε χορτάρι που παρασύρεται από τον αέρα;〉

«Διότι κατέγραψας εναντίον μου δεινά, και μου φόρτωσες τις αμαρτίες της νεότητάς μου». Και τάχα με λαμβάνεις τόσο σοβαρά υπόψη, αγνοώντας την ευτέλεια της φύσης μου, ότι δηλαδή δεν διαφέρω σε τίποτα από φύλλο ή χόρτο που παρασύρεται από τον άνεμο. Για ποιον λόγο, λοιπόν, ω Δέσποτα, εξέδωσες εναντίον μου μια τόσο βαριά απόφαση; Διότι το «κατέγραψας εναντίον μου δεινά», δηλαδή κακουχίες, λέγεται μεταφορικά, κατά τη συνήθεια των βασιλέων, οι οποίοι εκδίδουν γραπτώς την απόφασή τους. Το δε «μου εναντιώνεσαι», σημαίνει ότι μου επιβάλλεις την τιμωρία σαν να ήμουν εχθρός σου. Με σκοπό να πει ότι: Όπως ο κύριος απέναντι σε έναν δούλο που στασιάζει, έτσι και εσύ με εξουσία όρισες την τιμωρία εναντίον μου, διότι αυτό σημαίνει το «κατέγραψας»· και το εξέφρασε με αυτόν τον τρόπο διαφυλάσσοντας τον οφειλόμενο σεβασμό προς τον Δεσπότη. «Το οποίο παλιώνει όπως ακριβώς ένα ασκί». Πάλι αναφέρεται στο μέγεθος της συμφοράς, πάλι στηλιτεύει την ευτέλεια της ανθρώπινης φύσης. Για ποιον λόγο όμως έφερε ως παράδειγμα το ασκί; Επειδή το ασκί είναι άδειο, και περιέχει μόνο αέρα· αυτό άλλωστε συνηθίζουν να το λένε και οι περισσότεροι, ότι δηλαδή «είμαστε ένα φουσκωμένο ασκί». Μην κοιτάζεις, λοιπόν, λέει, τον όγκο μου, ούτε το τεντωμένο δέρμα, αλλά αναλογίσου τα εσωτερικά μου, και θα διαπιστώσεις πολλή κενότητα. «Ή σαν σητόβρωτο ιμάτιο». Μέσω του σητόβρωτου ιματίου υποδηλώνει τα σωματικά πάθη, τα οποία κατατρώγουν και αναλώνουν τα σώματα καθόλου λιγότερο από τον σκόρο.