ἀντίκεισαι δέ μοι,〉 13,26a 〈ὅτι κατέγραψας κατ᾽ ἐμοῦ κακὰ〉 26b 〈καὶ περιέθηκάς μοι νεότητος ἁμαρτίας.〉 ὁρᾷς, πῶς οἶδεν ἑαυτὸν ἁμαρτωλὸν καὶ ἀπὸ τῆς ἡλικίας βούλεται τυχεῖν συγγνώμης ἢ καὶ ἀπὸ τῆς ἡλικίας δεῖξαι ἑαυτὸν ἁμαρτωλόν; 13,27a 〈ἔθου δέ μου τὸν πόδα ἐν κωλύματι〉 27b 〈καὶ ἐφύλαξάς μου πάντα τὰ ἔργα·〉 27c 〈εἰς δὲ ῥίζας ποδῶν μου ἀφίκου,〉 13,28a 〈οἳ παλαιοῦνται ἴσα ἀσκῷ〉 28b 〈ἢ ὥσπερ ἱμάτιον σητόβρωτον.〉 ἔθου, φησίν, τὸν πόδα μου ἐν κωλύματι. τουτέστιν· “ἔδησας”. εἰς δὲ ῥίζας ποδῶν μου ἀφίκου. τουτέστιν· «ὅλον με ἐπῆλθες καὶ ἐξήτασας καὶ ἀπὸ τῶν ποδῶν ἕως κεφαλῆς ἔπληξας οὐδὲ ἓν ἐν ἐμοὶ μέρος ἐγκατέλιπες ὑγιές.» πάλιν τὸ μέγεθος λέγει τῆς συμφορᾶς, πάλιν τὸ εὐτελὲς τῆς φύσεως κωμῳδεῖ. παλαιοῦνται, φησίν, ἴσα ἀσκῷ. τίνος ἕνεκεν ἀσκὸν παρήγαγεν; ὅτι κενός ἐστιν ὁ ἀσκὸς πνεῦμα μόνον ἔχων· οὕτως ἐστὶ καὶ τὸ σῶμα τὸ ἡμέτερον. τοῦτο καὶ τοῖς πολλοῖς ἔθος λέγειν, ὅτι «ἀσκός ἐσμεν πεφυσημένος». μή μοι τὸν ὄγκον ἴδῃς μηδὲ τὸ δέρμα διαταθέν, ἀλλ᾽ ἐννόησον τὰ ἔνδον καὶ ὄψει πολλὴν τὴν κενότητα. εἶτα καὶ ἐφ᾽ ἕτερον ἔρχεται παράδειγμα· ἢ ὥσπερ ἱμάτιον, φησίν, σητόβρωτον. 14,1a 〈βροτὸς γὰρ γεννητὸς γυναικὸς〉 〈1b 〈ὀλιγόβιος καὶ πλήρης ὀργῆς〉〉.
Μετάφραση
〈εναντιώνεσαι δε σε εμένα,〉 13,26a 〈διότι κατέγραψας εναντίον μου δεινά〉 26b 〈και μου φόρτωσες τις αμαρτίες της νεότητάς μου.〉 Βλέπεις πώς αναγνωρίζει τον εαυτό του ως αμαρτωλό και θέλει λόγω της ηλικίας του να τύχει συγγνώμης ή και μέσω της ηλικίας του να δείξει τον εαυτό του ως αμαρτωλό; 13,27a 〈Έβαλες δε το πόδι μου σε εμπόδιο〉 27b 〈και παρακολούθησας όλα τα έργα μου·〉 27c 〈και έφτασες έως τις ρίζες των ποδιών μου,〉 13,28a 〈τα οποία παλιώνουν σαν το ασκί〉 28b 〈ή σαν ρούχο φαγωμένο από τον σκόρο.〉 Έβαλες, λέει, το πόδι μου σε εμπόδιο. Δηλαδή: «με έδεσες». Και έφτασες έως τις ρίζες των ποδιών μου. Δηλαδή: «Με διέτρεξες και με εξέτασες ολόκληρο, και από τα πόδια μέχρι το κεφάλι με χτύπησες, χωρίς να αφήσεις μέσα μου ούτε ένα μέρος υγιές.» Πάλι αναφέρει το μέγεθος της συμφοράς, πάλι διακωμωδεί την ευτέλεια της φύσεως. Παλιώνουν, λέει, σαν το ασκί. Για ποιο λόγο ανέφερε το ασκί; Επειδή το ασκί είναι άδειο, περιέχοντας μόνο αέρα· έτσι είναι και το δικό μας σώμα. Αυτό συνηθίζουν να το λένε και οι πολλοί, ότι «είμαστε ένα φουσκωμένο ασκί». Μην κοιτάς τον όγκο ούτε το τεντωμένο δέρμα, αλλά αναλογίσου τα εσωτερικά και θα δεις τη μεγάλη κενότητα. Έπειτα προχωρά και σε ένα άλλο παράδειγμα: ή σαν ρούχο, λέει, φαγωμένο από τον σκόρο. 14,1a 〈Διότι ο θνητός που γεννιέται από γυναίκα〉 〈1b 〈είναι ολιγόζωος και γεμάτος οργή〉〉.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες