Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 14:17

2 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

ἐσφράγισας δέ μου τὰς ἀνομίας ἐν βαλλαντίῳ, ἐπεσημήνω δέ, εἴ τι ἄκρων παρέβην.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–2 από 2

Διάδοχος Φωτικῆς Κεφάλαια περὶ τελειότητος πνευματικῆς
Ἀμέλει ἢ ἕπεται ἡ ὄχλησις τοῦ πάθους τοῖς κατορθώμασιν ἢ καὶ προλαμβάνει ταῦτά ποτε, ἵνα τῇ προλήψει ἢ τῇ ἐπιφορᾷ τοῦ πάθους ἀχρεία πως ἡ ψυχὴ φαίνηται, κἂν ὁποῖα ᾖ μεγάλα αὐτῆς τὰ κατορθώματα. Ἀλλὰ τῷ μὲν ἐν ταπεινοφροσύνῃ πολλῇ καὶ ἀγάπῃ μαχησώμεθα, τῷ δὲ ἐν ἐγκρατείᾳ καὶ ἀοργησίᾳ καὶ ἐννοίᾳ βαθείᾳ τοῦ θανάτου, ἵνα ἀπαύστως ἐντεῦθεν τῆς ἐνεργείας αἰσθόμενοι τοῦ ἁγίου πνεύματος ἐπάνω καὶ τούτων γενώμεθα ἐν κυρίῳ τῶν παθῶν. {ρʹ.} Ὅσοι τῆς ἁγίας γνώσεως γινόμεθα μέτοχοι, καὶ τῶν ἀκουσίων μετεωρισμῶν ἁπάντων λόγον ὑφέξομεν. Ἐπεσημήνω γάρ, φησὶν ὁ Ἰώβ, καὶ εἴ τι ἄκων παρέβην, καὶ δικαίως. Ἐὰν γὰρ μὴ σχολάσῃ τις τοῦ μεμνῆσθαι τοῦ θεοῦ καὶ τῶν ἁγίων αὐτοῦ μὴ παραμελήσῃ ἐντολῶν, οὐκ ἂν ἢ ἀκουσίῳ ἢ ἑκουσίῳ ὑποπέσοι πταίσματι. Δεῖ οὖν εὐθέως καὶ περὶ τῶν ἀκουσίων πταισμάτων ἐξομολόγησιν σύντονον προσφέρειν τῷ δεσπότῃ, τοῦτ’ ἔστι περὶ τὴν ἐργασίαν τοῦ συνήθους κανόνος (οὐ γὰρ ἔστιν ἄνθρωπον ὄντα μὴ πταίειν ἀνθρώπινα), ἄχρις οὗ πληροφορηθῇ ἡ συνείδησις ἡμῶν ἐν δακρύῳ ἀγάπης περὶ τῆς τούτων ἀφέσεως. Ἐὰν γὰρ, φησίν, ὁμολογῶμεν τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν, πιστός ἐστι καὶ δίκαιος, ἵνα ἀφῇ ἡμῖν τὰς ἁμαρτίας καὶ καθαρίσῃ ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ἀδικίας.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Βεβαίως, η ενόχληση του πάθους είτε ακολουθεί τα κατορθώματα είτε κάποτε τα προλαβαίνει, ώστε με την πρόληψη ή με την επίθεση του πάθους η ψυχή να φανεί κάπως άχρηστη, όσο μεγάλα κι αν είναι τα κατορθώματά της. Αλλά, στο πρώτο ας πολεμήσουμε με πολλή ταπεινοφροσύνη και αγάπη, ενώ στο δεύτερο με εγκράτεια, αοργησία και βαθιά έννοια του θανάτου, ώστε με αυτόν τον τρόπο, αισθανόμενοι αδιάκοπα την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος, να γίνουμε εν Κυρίω ανώτεροι και από αυτά τα πάθη. 100. Όσοι γινόμαστε μέτοχοι της άγιας γνώσης, θα δώσουμε λόγο και για όλους τους ακούσιους μετεωρισμούς του νου. Διότι «τα εσημείωσες όλα», λέει ο Ιώβ, «ακόμα και αν παράβηκα κάτι άθελά μου», και δικαίως. Διότι, αν κανείς δεν σταματήσει να θυμάται τον Θεό και δεν παραμελήσει τις άγιες εντολές Του, δεν θα πέσει σε ακούσιο ή εκούσιο σφάλμα. Πρέπει, λοιπόν, αμέσως να προσφέρουμε στον Δεσπότη έντονη εξομολόγηση και για τα ακούσια σφάλματα, δηλαδή σχετικά με την εφαρμογή του συνηθισμένου κανόνα (γιατί δεν είναι δυνατόν, εφόσον είναι κανείς άνθρωπος, να μην κάνει ανθρώπινα σφάλματα), μέχρις ότου πληροφορηθεί η συνείδησή μας με δάκρυα αγάπης για τη συγχώρησή τους. Διότι, όπως λέει, εάν ομολογούμε τις αμαρτίες μας, Εκείνος είναι πιστός και δίκαιος, για να μας συγχωρήσει τις αμαρτίες και να μας καθαρίσει από κάθε αδικία.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὸν Ἰώβ
εἴθε γὰρ τοῦτο ἦν ὥστε ἀποθανεῖν ἡμᾶς καὶ πάλιν ἀναζῆν· ἀλλ᾽ οὐκ ἔστι τοῦτο.» 14,13a 〈εἰ γὰρ ὤφελον ἐν ᾅδῃ με,〉 φησίν, 〈φυλάξεις,〉 13b 〈καλύψεις δέ με, ἕως ἂν παύσηταί σου ἡ ὀργή,〉 13c 〈καὶ τάξεις μοι χρόνον, ἐν ᾧ μνείαν μου ποιήσῃ.〉 14,14a 〈ἐὰν γὰρ ἀποθάνῃ ἄνθρωπος, ζήσεται〉 14b 〈συντελέσας τὰς ἡμέρας τοῦ βίου αὐτοῦ;〉 14c 〈ὑπομενῶ, ἕως πάλιν γένωμαι.〉 14,15a 〈εἶτα καλέσεις με, ἐγὼ δέ σοι ὑπακούσομαι.〉 15b 〈τὰ δὲ ἔργα τῶν χειρῶν σου μὴ ἀποποιοῦ.〉 «οὐ τοίνυν ἔστιν», φησίν, «ὑπομεῖναι· εἰ γὰρ τοῦτο ἦν, ὑπέμεινα ἄν, ἕως πάλιν ἀναστῶ. εἰ γὰρ ὤφελον», φησίν, «ἐν ᾅδῃ με καλύψεις, καὶ ὑπέμενον, ἕως ἂν τοιοῦτος γένωμαι, καὶ καλέσαντός σου ὑπήκουον. ἀλλ᾽ οὐκ ἔστι ταῦτα. τί οὖν; εἰ καὶ μὴ ἔστιν ἓν τούτων, διὰ τὸ ἔργον εἶναι σὸν μὴ ἀπορρίψῃς με.» 14,16a 〈ἠρίθμησας δέ μου τὰ ἐπιτηδεύματα,〉 16b 〈καὶ οὐ μὴ παρέλθῃ σε οὐδὲν τῶν ἁμαρτιῶν μου.〉 14,17a 〈ἐσφράγισας δέ μου τὰ ἁμαρτήματα ἐν βαλαντίῳ〉 17b 〈καὶ ἐπεσημήνω δέ, εἴ τι ἄκων παρέβην.〉 «ἀπὸ τούτου βούλομαι σωθῆναι», φησίν, «ἀπὸ τοῦ ἔργον εἶναι χειρῶν σου, ἀπὸ δὲ δικαιοσύνης οὐδαμῶς οὐδὲ ἀπὸ τοῦ δύνασθαί σε ἀπατᾶσθαι ἢ ἐπιλελῆσθαι τῶν πλημμελημάτων τῶν ἐμῶν. οὐ γὰρ δυνατὸν λαθεῖν σέ τι τῶν ἐμῶν κακῶν.»
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
«Μακάρι πράγματι να ήταν έτσι, ώστε να πεθαίναμε και να ζούσαμε πάλι· αλλά αυτό δεν συμβαίνει.» 14,13a 〈Μακάρι,〉 λέει, 〈να με φύλαγες στον Άδη,〉 13b 〈να με έκρυβες, μέχρι να παύσει η οργή σου,〉 13c 〈και να μου όριζες χρόνο, κατά τον οποίο θα με θυμηθείς.〉 14,14a 〈Διότι εάν πεθάνει ο άνθρωπος, θα ζήσει ξανά〉 14b 〈αφού ολοκληρώσει τις ημέρες του βίου του;〉 14c 〈Θα υπομείνω, μέχρι να υπάρξω πάλι.〉 14,15a 〈Έπειτα θα με καλέσεις, και εγώ θα σε υπακούσω.〉 15b 〈Τα έργα όμως των χεριών σου μην τα αποποιείσαι.〉 «Δεν είναι λοιπόν δυνατόν», λέει, «να υπομείνει κανείς· διότι αν ήταν έτσι, θα υπέμενα, μέχρι να αναστηθώ ξανά. Διότι μακάρι», λέει, «να με έκρυβες στον Άδη, και θα υπέμενα, μέχρι να γίνω τέτοιος, και όταν με καλούσες θα υπάκουα. Αλλά αυτά δεν συμβαίνουν. Τι λοιπόν; Αν και δεν ισχύει τίποτα από αυτά, επειδή είμαι δικό σου έργο, μην με απορρίψεις.» 14,16a 〈Καταμέτρησες δε τις πράξεις μου,〉 16b 〈και δεν πρόκειται να σου διαφύγει καμία από τις αμαρτίες μου.〉 14,17a 〈Σφράγισες δε τα αμαρτήματά μου σε πουγγί〉 17b 〈και σημείωσες μάλιστα αν παρέβην κάτι άθελά μου.〉 «Από αυτό επιθυμώ να σωθώ», λέει, «από το ότι είμαι έργο των χεριών σου, αλλά από δικαιοσύνη επουδενί, ούτε από το ότι είναι δυνατόν εσύ να εξαπατηθείς ή να λησμονήσεις τα δικά μου σφάλματα. Διότι δεν είναι δυνατόν να σου μείνει κρυφό κανένα από τα δικά μου κακά.»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες