Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 14:19

2 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

λίθους ἐλέαναν ὕδατα, καὶ κατέκλυσεν ὕδατα ὕπτια τοῦ χώματος τῆς γῆς· καὶ ὑπομονὴν ἀνθρώπου ἀπώλεσας.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–2 από 2

Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης Ἐπιστολαὶ περὶ τῆς ἑρμηνείας τῆς θείας γραφῆς
Πλὴν μηδέν σοι πρὸς γυναῖκας, καὶ τότε τῆς παρ’ αὐτῶν ἀπολαύσῃ δόξης. Τοῦτο γὰρ μάλιστα, τοῦτο παρέσται, ὅταν μάλιστα παρ’ ἡμῶν μὴ ζητῆται. Εἴωθε γὰρ ἄνθρωπος τῶν μὲν θεραπευόντων καταφρονεῖν· τοὺς δὲ μὴ κολακεύοντας ἐκθειάζειν. Τὸ δὲ πάθος τοῦτο μάλιστα ἡ γυναικεία ὑπομένει φύσις. Ἀφόρητός τε γάρ ἐστι κολακευομένη· ἐκθειάζει δὲ μάλιστα πάντων καὶ ἐκπλήττεται τοὺς ἐλευθεριώτερόν τε καὶ ἀρχικώτερον αὐταῖς προσφερομένους. Εἰ δὲ λέγεις καὶ ἐντυγχάνειν συχνῶς, καὶ μηδὲν βλάπτεσθαι, ἐγὼ μὲν ἴσως πείσομαι. Βούλομαι δὲ καὶ πάντας πεισθῆναι, τοὺς λέγοντας· Λίθους ἐλέαναν ὕδατα· καί, Κοιλαίνει πέτραν ῥανὶς ὕδατος ἐνδελεχοῦσα. Ὃ γὰρ κατασκευάζουσι καὶ λέγειν βούλονται, τοιοῦτόν ἐστι· Τί καὶ πέτρας σκληρότερον; ἢ τί ὕδατος μαλακώτερον, καὶ ταῦτα ῥανίδος; Ἀλλ’ ὅμως ἡ συνέχεια καὶ τὴν φύσιν νικᾷ. Εἰ δὲ φύσις ἡ δυσμετακίνητος κινεῖται, καὶ πάσχει ὅπερ παθεῖν οὐκ ὤφειλεν, ἡ προαίρεσις ἡ ῥᾳδίως κινουμένη, ποίᾳ μηχανῇ ὑπὸ τῆς συνηθείας οὐκ ἂν ἁλοίη καὶ περιτραπείη;
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Όμως, ας μην έχεις καμία σχέση με τις γυναίκες, και τότε θα απολαύσεις τη δόξα από αυτές. Διότι αυτό προπαντός, αυτό θα είναι παρόν, όταν προπαντός δεν ζητείται από εμάς. Επειδή συνηθίζει ο άνθρωπος να περιφρονεί αυτούς που τον κολακεύουν, ενώ εκείνους που δεν τον κολακεύουν να τους εκθειάζει. Και αυτό το πάθος προπαντός η γυναικεία φύση το υφίσταται. Διότι γίνεται ανυπόφορη όταν την κολακεύουν· εκθειάζει δε προπαντός και θαυμάζει αυτούς που της συμπεριφέρονται με περισσότερη ελευθερία και επιβολή. Αν όμως λες ότι και τις συναντάς συχνά, και δεν βλάπτεσαι καθόλου, εγώ ίσως πειστώ. Θέλω όμως να πειστούν και όλοι, εκείνοι που λένε: «Τα νερά λείαναν τις πέτρες»· και, «Η σταγόνα του νερού που πέφτει συνέχεια σκάβει την πέτρα». Διότι αυτό που υποστηρίζουν και θέλουν να πουν είναι το εξής: Τι είναι πιο σκληρό από την πέτρα; Ή τι είναι πιο μαλακό από το νερό, και μάλιστα από τη σταγόνα; Αλλά όμως η συνέχεια νικά και τη φύση. Αν λοιπόν η φύση, που δύσκολα μετακινείται, κινείται και παθαίνει αυτό που δεν έπρεπε να πάθει, η προαίρεση που εύκολα κινείται, με ποιον τρόπο δεν θα κυριευόταν και δεν θα ανατρεπόταν από τη συνήθεια;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὸν Ἰώβ
εἶτά φησιν· 14,18a 〈καὶ πλὴν ὄρος πῖπτον πεσεῖται,〉 18b 〈καὶ πέτρα παλαιωθήσεται ἐκ τοῦ τόπου αὐτῆς.〉 14,19a 〈λίθους ἐλέαναν ὕδατα〉 19b 〈καὶ κατέκλυσαν ὕδατα ὕπτια τοῦ χώματος τῆς γῆς,〉 19c 〈καὶ ὑπομονὴν ἀνθρώπου ἀπώλεσας.〉 14, 20a 〈ὤσας αὐτὸν εἰς τέλος καὶ ᾤχετο,〉 20b 〈καὶ ἐπέστησας αὐτῷ τὸ πρόσωπόν σου καὶ ἐξαπεστάλη.〉 14,21a 〈πολλῶν δὲ γενομένων τῶν υἱῶν αὐτοῦ οὐκ οἶδεν,〉 21b 〈ἐάν τε ὀλίγοι γένωνται, οὐκ ἐπίσταται.〉 14,22a 〈ἀλλ᾽ ἢ αἱ σάρκες αὐτοῦ ἤλγησαν,〉 22b 〈ἡ δὲ ψυχὴ αὐτοῦ ἐπ᾽ αὐτῷ ἐπένθησεν.〉 «κολάζεται», φησίν, «ἄνθρωπος, ὅτι καὶ πολλοὺς ἔχων υἱοὺς οὐκ οἶδεν. μετὰ γὰρ τὸ ἀποθανεῖν αὐτὸν πολλάκις καὶ τῆς εὐπραγίας, ἧς ζῶν ἀπήλαυσεν ἄν, ἀποστερεῖται. τί γὰρ ὄφελος παῖδας καταλιπεῖν, ὅταν αὐτὸς ἀπέλθῃ;» ὁρᾷς; πανταχοῦ τὸ ὀλιγοχρόνιον αἰτιᾶται καὶ τὸ μηκέτι ἔχειν ἀναστρέψαι μηδὲ ἐπανελθεῖν ἐνταῦθα. «θῶμεν», γάρ φησιν, «ὅτι καταλιμπάνει υἱούς, ἀλλ᾽ οὐκ αἰσθάνεται τῶν ἀγαθῶν. ἄν τε ὀλίγοι γένωνται ἄν τε πολλοὶ οἱ παῖδες, οὐκ οἶδεν. τί τοίνυν ἀθλιώτερον; ὅταν εὖ πράττων ἀγνοῇ; ὅταν μόνος ἀπέρχηται εἰδὼς τὰ οἰκεῖα κακά;
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Έπειτα λέγει: 14,18a 〈και όμως το βουνό που πέφτει θα καταρρεύσει,〉 18b 〈και ο βράχος θα φθαρεί από τον τόπο του.〉 14,19a 〈τις πέτρες τις λείαιναν τα ύδατα〉 19b 〈και τα υπερχειλίζοντα ύδατα κατέκλυσαν το χώμα της γης,〉 19c 〈έτσι και την υπομονή του ανθρώπου την κατέστρεψας.〉 14,20a 〈Τον απώθησες έως το τέλος, και χάθηκε,〉 20b 〈και έστησες εναντίον του το πρόσωπό σου, και αποπέμφθηκε.〉 14,21a 〈Και αν γίνουν πολλοί οι υιοί του, δεν το γνωρίζει,〉 21b 〈και αν γίνουν λίγοι, δεν το καταλαβαίνει.〉 14,22a 〈Παρά μόνο οι σάρκες του πόνεσαν,〉 22b 〈και η ψυχή του πένθησε για τον εαυτό του.〉 «Τιμωρείται», λέγει, «ο άνθρωπος, διότι και πολλούς υιούς να έχει, δεν το γνωρίζει. Διότι, μετά τον θάνατό του, πολλές φορές στερείται και την ευημερία την οποία θα απολάμβανε αν ζούσε. Διότι ποιο είναι το όφελος να αφήσει παιδιά, όταν ο ίδιος αναχωρήσει;» Βλέπεις; Παντού μεμψιμοιρεί για το βραχύβιο της ζωής και για το ότι δεν υπάρχει πλέον η δυνατότητα να επιστρέψει ούτε να επανέλθει εδώ. «Ας υποθέσουμε», λέγει, «ότι αφήνει πίσω του υιούς, αλλά δεν αντιλαμβάνεται τα αγαθά. Είτε λίγα γίνουν τα παιδιά είτε πολλά, δεν το γνωρίζει. Τι είναι λοιπόν πιο άθλιο; Όταν υπάρχει ευημερία και το αγνοεί; Όταν αναχωρεί μόνος, γνωρίζοντας μόνο τα δικά του δεινά;»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες