Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 14:2

2 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

ἢ ὥσπερ ἄνθος ἀνθῆσαν ἐξέπεσεν, ἀπέδρα δὲ ὥσπερ σκιὰ καὶ οὐ μὴ στῇ.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–2 από 2

Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὸν Ἰώβ
εἶτα καὶ ἀπὸ τῆς γεννήσεως ὀργῆς πλήρης, τουτέστιν· ἀθυμίας, οὐχὶ λύπης. 14,2a 〈ἢ ὥσπερ ἄνθος ἀνθῆσαν ἐξέπεσεν,〉 2b 〈ἀπέδρα δὲ ὥσπερ σκιὰ καὶ οὐ μὴ στῇ.〉 14,3a 〈οὐχὶ καὶ τούτου λόγον ἐποιήσω〉 3b 〈καὶ τοῦτον ἐποίησας ἐν κρίματι εἰσελθεῖν ἐπὶ σοῦ;〉 ὁρᾷς, πῶς οὐκ ἀπὸ τοῦ δίκαιος εἶναι, ἀλλ᾽ ἀπὸ τῆς εὐτελείας τῆς φύσεως βούλεται ἀπαλλαγῆναι; «τοῦτον ἔδει ἐξετασθῆναι», φησίν, «τοῦτον ἔδει εὐθύνας ἀπαιτηθῆναι, τὸν σήμερον ὄντα καὶ αὔριον οὐκέτι;» 14,4 〈τίς γὰρ ἔσται καθαρὸς ἀπὸ ῥύπου; οὐδείς,〉 14,5a 〈ἐὰν καὶ μιᾶς ἡμέρας γένηται ὁ βίος αὐτοῦ ἐπὶ τῆς γῆς,〉 5b 〈ἀριθμητοὶ δὲ μῆνες αὐτοῦ παρ᾽ αὐτῷ.〉 5c 〈εἰς χρόνον ἔθου, καὶ οὐ μὴ ὑπερβῇ.〉 14,6a 〈ἀπόστα ἀπ᾽ ἐμοῦ, ἵνα ἡσυχάσω〉 6b 〈καὶ εὐδοκήσω τὸν βίον μου ὥσπερ μισθωτός.〉 ὁρᾷς πάλιν ἐπὶ τὴν φύσιν καταφεύγοντα; «ὅτι οὐδὲ δυνατόν», φησίν, «εἶναι καθαρόν, οὐ μόνον διὰ τὸ εὐτελὲς οὐδὲ διὰ τὸ ὀλιγοχρόνιον οὐδὲ διὰ τὸ ἀθυμίας γέμειν ἐν τῷ βίῳ, ἀλλ᾽ ὅτι οὐδὲ δυνατὸν καθαρὸν εἶναι, ἀπόστα ἀπ᾽ ἐμοῦ», φησίν, «ἵνα ἡσυχάσω καὶ εὐδοκήσω τὸν βίον μου ὥσπερ μισθωτός. τὸ ὀλιγοχρόνιον πάλιν καὶ ἐπίπονον καὶ ταλαίπωρον, καταπονούμενον καὶ ταλαιπωρούμενον, κέλευσον ἐν ἡσυχίᾳ εἶναι.»
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Έπειτα και από τη γέννησή του είναι γεμάτος οργή, δηλαδή: αποθάρρυνση, όχι λύπη. 14,2a 〈ή σαν τον ανθό που άνθισε και έπεσε,〉 2b 〈και χάθηκε σαν σκιά και δεν πρόκειται να σταθεί.〉 14,3a 〈Μήπως δεν έλαβες υπόψη σου και αυτόν〉 3b 〈και τον έκανες να προσέλθει σε κρίση ενώπιόν σου;〉 Βλέπεις πώς θέλει να απαλλαγεί, όχι επειδή είναι δίκαιος, αλλά εξαιτίας της ευτέλειας της φύσεώς του; «Αυτόν έπρεπε να εξετάσεις;», λέει, «από αυτόν έπρεπε να ζητήσεις ευθύνες, από αυτόν που υπάρχει σήμερα και αύριο δεν υπάρχει πλέον;» 14,4 〈Διότι ποιος θα είναι καθαρός από ρύπο; Κανείς,〉 14,5a 〈έστω κι αν η ζωή του πάνω στη γη είναι μόνο μία ημέρα,〉 5b 〈ενώ οι μήνες του είναι μετρημένοι ενώπιόν του.〉 5c 〈Έθεσες χρονικό όριο, και δεν πρόκειται να το υπερβεί.〉 14,6a 〈Απομακρύνσου από εμένα, για να ησυχάσω〉 6b 〈και να ευχαριστηθώ τον βίο μου σαν τον μισθωτό.〉 Βλέπεις που πάλι καταφεύγει στη φύση; «Διότι δεν είναι καν δυνατόν», λέει, «να είναι καθαρός, όχι μόνο εξαιτίας της ευτέλειας ούτε εξαιτίας του ολιγοχρόνιου της ζωής, ούτε επειδή είναι γεμάτος αποθάρρυνση στον βίο του, αλλά επειδή δεν είναι καν δυνατόν να είναι καθαρός, απομακρύνσου από εμένα», λέει, «για να ησυχάσω και να ευχαριστηθώ τον βίο μου σαν τον μισθωτό. Σε αυτό το ολιγοχρόνιο πάλι, στο επίπονο και ταλαίπωρο πλάσμα, που καταπονείται και ταλαιπωρείται, δώσε την εντολή να παραμείνει εν ησυχία.»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός Ἱερὰ παράλληλα
ΤΙΤΛ. Ιʹ. —Περὶ τῆς ἀστάτου καὶ ἀβεβαίου τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων καταστάσεως· καὶ τίνι ἔοικεν ἄνθρωπος, καὶ ὁ βίος αὐτοῦ· καὶ ὅτι μάταια τὰ παρόντα, καὶ σκιᾶς ἀδρανέστερα. «Προσήλυτοι καὶ πάροικοι ὑμεῖς ἐστε ἐναντίον μου.» «Πάροικοί ἐσμεν ἐναντίον σου, καὶ κατοικοῦντες, ὡς πάντες οἱ πατέρες ἡμῶν. Ὡς σκιὰ αἱ ἡμέραι ἡμῶν ἐπὶ τῆς γῆς.» «Γυμνὸς ἐξῆλθον ἐκ κοιλίας τῆς μητρός μου, γυμνὸς καὶ ἀπελεύσομαι ἐκεῖ. Ὁ βίος μου ἐστὶν ἐλαφρότερος λαλιᾶς.» «Σκιά ἐστιν ὁ βίος ἡμῶν ἐπὶ τῆς γῆς.» «Βροτὸς γενητὸς τῆς γυναικὸς, ὀλιγόβιος, καὶ πλήρης ὀργῆς. Ἢ ὥσπερ ἄνθος ἀνθῆσαν ἐξέπεσεν· ἀπέδρα δὲ ὥσπερ σκιὰ, καὶ οὐ μὴ στῇ.» «Ἄνθρωπος σαπρία, καὶ υἱὸς ἀνθρώπου, σκῶληξ.» «Ἥγημαι ἐμαυτὸν γῆν καὶ σποδόν.» «Ἐγώ εἰμι σκώληξ, καὶ οὐκ ἄνθρωπος.» «Ἰδοὺ παλαιστὰς ἔθου τὰς ἡμέρας μου. Πάροικος ἐγώ εἰμι παρὰ σοὶ καὶ παρεπίδημος.» «Μνήσθητι, ὅτι χοῦς ἐσμεν.» «Ἐμνήσθη, ὅτι σάρξ εἰσι, πνεῦμα πορευόμενον, καὶ οὐκ ἐπιστρέφον.» «Τὰ ἔτη ἡμῶν ὡσεὶ ἀράχνη ἐμελέτων.» «Ἐξέλιπον ὡσεὶ καπνὸς αἱ ἡμέραι μου.» «Ἄνθρωπος ὡσεὶ χόρτος αἱ ἡμέραι αὐτοῦ.» «Ἄνθρωπος ματαιότητι ὁμοιωθεὶς, αἱ ἡμέραι μοι ὡσεὶ σκιὰ παράγουσιν.» «Ματαιότης ματαιοτήτων, τὰ πάντα ματαιότης.» «
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
ΤΙΤΛΟΣ Ιʹ. —Περί της ασταθούς και αβέβαιης κατάστασης των ανθρώπινων πραγμάτων· και με τι μοιάζει ο άνθρωπος και ο βίος του· και ότι τα παρόντα είναι μάταια και πιο αδύναμα από σκιά. «Προσήλυτοι και πάροικοι είστε ενώπιόν μου.» «Πάροικοι είμαστε ενώπιόν σου και προσωρινοί κάτοικοι, όπως όλοι οι πατέρες μας. Σαν σκιά είναι οι ημέρες μας πάνω στη γη.» «Γυμνός βγήκα από την κοιλιά της μητέρας μου, γυμνός και θα επιστρέψω εκεί. Ο βίος μου είναι πιο ελαφρύς και από τον λόγο.» «Σκιά είναι ο βίος μας πάνω στη γη.» «Ο θνητός που γεννιέται από γυναίκα είναι ολιγόβιος και γεμάτος οργή. Ή σαν το άνθος που αφού άνθισε έπεσε· χάθηκε σαν σκιά και δεν πρόκειται να σταθεί.» «Ο άνθρωπος είναι σήψη, και ο υιός του ανθρώπου σκουλήκι.» «Θεώρησα τον εαυτό μου χώμα και στάχτη.» «Εγώ είμαι σκουλήκι και όχι άνθρωπος.» «Ιδού, σαν σπιθαμές όρισες τις ημέρες μου. Πάροικος είμαι κοντά σου και παρεπίδημος.» «Θυμήσου ότι είμαστε χώμα.» «Θυμήθηκε ότι είναι σάρκα, πνοή που φεύγει και δεν επιστρέφει.» «Τα χρόνια μας τα περνούσαμε σαν ιστό αράχνης.» «Χάθηκαν σαν καπνός οι ημέρες μου.» «Οι ημέρες του ανθρώπου είναι σαν το χορτάρι.» «Ο άνθρωπος παρομοιάστηκε με ματαιότητα, οι ημέρες μου περνούν σαν σκιά.» «Ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης.» «
Περισσότερα
Λεπτομέρειες