Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 14:22

Έπειτα λέγει: 14,18a 〈και όμως το βουνό που πέφτει θα καταρρεύσει,〉 18b 〈και ο βράχος θα φθαρεί από τον τόπο του.〉 14,19a 〈τις πέτρες τις λείαιναν τα ύδατα〉 19b 〈και τα υπερχειλίζοντα ύδατα κατέκλυσαν το χώμα της γης,〉 19c 〈έτσι και την υπομονή του ανθρώπου την κατέστρεψας.〉 14,20a 〈Τον απώθησες έως το τέλος, και χάθηκε,〉 20b 〈και έστησες εναντίον του το πρόσωπό σου, και αποπέμφθηκε.〉 14,21a 〈Και αν γίνουν πολλοί οι υιοί του, δεν το γνωρίζει,〉 21b 〈και αν γίνουν λίγοι, δεν το καταλαβαίνει.〉 14,22a 〈Παρά μόνο οι σάρκες του πόνεσαν,〉 22b 〈και η ψυχή του πένθησε για τον εαυτό του.〉 «Τιμωρείται», λέγει, «ο άνθρωπος, διότι και πολλούς υιούς να έχει, δεν το γνωρίζει. Διότι, μετά τον θάνατό του, πολλές φορές στερείται και την ευημερία την οποία θα απολάμβανε αν ζούσε. Διότι ποιο είναι το όφελος να αφήσει παιδιά, όταν ο ίδιος αναχωρήσει;» Βλέπεις; Παντού μεμψιμοιρεί για το βραχύβιο της ζωής και για το ότι δεν υπάρχει πλέον η δυνατότητα να επιστρέψει ούτε να επανέλθει εδώ. «Ας υποθέσουμε», λέγει, «ότι αφήνει πίσω του υιούς, αλλά δεν αντιλαμβάνεται τα αγαθά. Είτε λίγα γίνουν τα παιδιά είτε πολλά, δεν το γνωρίζει. Τι είναι λοιπόν πιο άθλιο; Όταν υπάρχει ευημερία και το αγνοεί; Όταν αναχωρεί μόνος, γνωρίζοντας μόνο τα δικά του δεινά;»

«Αν όμως επρόκειτο να του συμβεί κάτι καλό μετά την τελευτή του, αυτό βέβαια ούτε το γνωρίζει ούτε θα το μάθει, παρά μόνο ότι οι σάρκες του πόνεσαν και η ψυχή του πένθησε για αυτόν». 15,1 Λαμβάνοντας δε τον λόγο ο Ελιφάζ ο Θαιμανίτης λέγει: 15,2a 〈Ποια απόκριση πνευματικής συνέσεως θα δώσει άραγε ο σοφός;〉 2b 〈Και θα γεμίσει την κοιλιά του με πόνο〉 15,3a 〈ελέγχοντάς με με κενά λόγια,〉 3b 〈με λόγια από τα οποία δεν προκύπτει κανένα όφελος.〉 Το πιο φοβερό από όλα είναι τούτο: ότι με το πρόσχημα των ευσεβών λόγων και υπό τη μορφή παρηγοριάς τους όπλισε ο διάβολος για να τον πληγώσουν. Και πρόσεξε πώς χρησιμοποιούν τον λόγο επιθετικά, χλευάζοντάς τον για ανοησία. Επειδή δηλαδή είπε ότι «έχω και εγώ νου, και η σοφία δεν θα πεθάνει μαζί σας, και εγώ γνωρίζω, και δεν είμαι πιο ασύνετος από εσάς αν και νεότερός σας», εξαιτίας αυτών ακριβώς των λόγων αμέσως του επιτίθεται και λέγει: ποιον λόγο πνευματικής συνέσεως θα δώσει άραγε ο σοφός; «Ιδού», λέγει, «ο σοφός, που ισχυρίζεται ότι τα γνωρίζει όλα, τι είδους αποκρίσεις δίνει». Γέμισε δε την κοιλιά του με πόνο. Τουτέστιν: «Τα λόγια ειπώθηκαν προς παρηγοριά του και είναι γεμάτα πάθος. Δεν έχει τίποτα το υγιές», λέγει, «αυτή η δικαιολογία· όλα είναι αδιάκριτα», λέγει, «και τολμηρά, και εσύ θα καταφέρεις να καταπληγώσεις τον ίδιο σου τον εαυτό». Βλέπεις πόσο φιλόνεικος είναι και απέναντι σε τι αντιτάσσεται;