Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 14:8

2 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

ἐὰν γὰρ γηράσῃ ἐν γῇ ἡ ρίζα αὐτοῦ, ἐν δὲ πέτρᾳ τελευτήσῃ τὸ στέλεχος αὐτοῦ,

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–2 από 2

Κύριλλος Ἱεροσολύμων Κατηχήσεις πρὸς τοὺς φωτιζομένους
Περὶ δὲ τοῦ 〈ἐὰν καταβῇ ἄνθρωπος εἰς ᾅδην, οὐκ ἔτι [οὐ] μὴ ἀναβῇ,〉 βλέπε τὴν ἀκολουθίαν. γέγραπται γάρ· οὐκ ἔτι [οὐ] μὴ ἀναβῇ, οὐδ᾽ οὐ μὴ ἐπιστρέψῃ εἰς τὸν ἴδιον οἶκον. τοῦ κόσμου δὲ ὅλου παρερχομένου καὶ πάσης οἰκίας διαφθειρομένης, πῶς εἰς τὸν ἴδιον οἶκον ἐπανελεύσεται καινῆς λοιπὸν ἄλλης γινομένης γῆς; ἐχρῆν δὲ αὐτοὺς ἀκοῦσαι τοῦ Ἰὼβ λέγοντος· 〈ἔστι γὰρ δένδρῳ ἐλπίς. ἐὰν γὰρ ἐκκοπῇ, πάλιν ἐπανθήσει, καὶ ὁ ῥάδαμνος αὐτοῦ οὐ μὴ ἐκλείπῃ. ἐὰν γὰρ γηράσῃ ἐν γῇ ἡ ῥίζα αὐτοῦ, ἐν δὲ πέτρᾳ τελευτήσῃ τὸ στέλεχος αὐτοῦ, ἀπὸ ὀσμῆς ὕδατος ἀνθήσει, ποιήσει δὲ θερισμὸν ὥσπερ νεόφυτον. ἀνὴρ δὲ τελευτήσας ᾤχετο; πεσὼν δὲ βροτὸς οὐκ ἔτι ἔστιν;〉 μόνον γὰρ οὐχὶ δυσωπῶν καὶ ἐπιτιμῶν (οὕτω γὰρ ἀναγνωστέον ἐρωτηματικῶς τὸ οὐκ ἔτι ἔστιν), ἆρα γάρ, φησί, ξύλου πίπτοντος καὶ ἐγειρομένου ἄνθρωπος αὐτός, δι᾽ ὃν τὰ ξύλα γέγονεν, οὐκ ἐγείρεται;
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Όσον αφορά δε το ρητό «εάν κατέβει άνθρωπος στον άδη, δεν πρόκειται πλέον να ανέβει», πρόσεξε τη συνέχεια. Διότι είναι γεγραμμένο: «δεν πρόκειται πλέον να ανέβει, ούτε πρόκειται να επιστρέψει στο δικό του σπίτι». Εφόσον δε όλος ο κόσμος θα παρέλθει και κάθε οικία θα καταστραφεί, πώς θα επιστρέψει στο δικό του σπίτι, όταν πλέον θα έχει δημιουργηθεί άλλη, καινούργια γη; Έπρεπε όμως αυτοί να ακούσουν τον Ιώβ που λέει: «Διότι για το δέντρο υπάρχει ελπίδα. Εάν κοπεί, θα ξανανθίσει, και ο βλαστός του δεν θα εκλείψει. Εάν η ρίζα του γεράσει μέσα στη γη, και ο κορμός του πεθάνει πάνω στην πέτρα, από τη μυρωδιά και μόνο του νερού θα ανθίσει, και θα βγάλει βλαστούς σαν νεόφυτο. Ο άνθρωπος όμως, όταν πεθάνει, χάθηκε; Και ο θνητός, όταν πέσει νεκρός, δεν υπάρχει πλέον;» Διότι, σχεδόν ελέγχοντας και επιτιμώντας (καθώς έτσι ερωτηματικά πρέπει να αναγνωστεί το «δεν υπάρχει πλέον»), λέει: άραγε, αφού το δέντρο όταν πέφτει ξανασηκώνεται, ο ίδιος ο άνθρωπος, για χάρη του οποίου δημιουργήθηκαν τα δέντρα, δεν ανασταίνεται;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὸν Ἰώβ
εἶτα δείκνυσιν, ὅτι πάντων ἀθλιώτερος ὁ ἄνθρωπος καὶ δένδρων καὶ ποταμῶν καὶ θαλάσσης· 14,7a 〈ἔστι γάρ,〉 φησίν, 〈δένδρων ἐλπίς·〉 7b 〈ἐὰν δὲ καὶ ἐκκοπῇ, πάλιν ἀνθήσει〉 7c 〈καὶ ὁ ῥάδαμνος αὐτοῦ οὐ μὴ ἐκλίπῃ.〉 14,8a 〈ἐὰν γὰρ γηράσῃ ἐν γῇ ἡ ῥίζα αὐτοῦ,〉 8b 〈ἐν δὲ πέτραις τελευτήσῃ τὸ στέλεχος αὐτοῦ,〉 14,9a 〈ἀπὸ ὀσμῆς ὕδατος ἀνθήσει〉 9b 〈καὶ ποιήσει θερισμὸν ὥσπερ νεόφυτον.〉 14,10a 〈ἀνὴρ δὲ τελευτήσας ᾤχετο〉 10b 〈καὶ πεσὼν βροτὸς οὐκέτι ἔσται.〉 εἶτά φησιν· 14,11a 〈χρόνῳ δὲ σπανίζεται θάλασσα,〉 11b 〈ποταμοὶ δὲ ἐρημωθέντες ξηρανθήσονται;〉 14,12a 〈ἄνθρωπος δὲ κοιμηθεὶς οὐ μὴ ἀναστῇ καὶ οὐ μὴ ἐξεγερθῇ,〉 12b 〈ἕως ἂν ὁ οὐρανὸς παλαιωθῇ,〉 12c 〈καὶ οὐκ ἐξυπνισθήσονται ἐξ ὕπνου αὐτῶν.〉 τοῦτο λέγει, ὅτι οὐδὲ θάλασσα τοῦτο πάσχει τῷ χρόνῳ, ἀλλὰ ταῦτα μὲν ἀθάνατα, ὡς καί τινες τῶν ἔξωθεν εἰρήκασιν· «ἕως ἄν», φησίν, «ποταμοὶ ῥεύσωσι καὶ σκιαὶ τῶν δένδρων ὦσιν.» «οὐ θάλασσα, οὐ ποταμὸς διακόπτεται, ὁ δὲ ἄνθρωπος ὑπομένει τοῦτο.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Έπειτα δείχνει ότι ο άνθρωπος είναι πιο αξιοθρήνητος από όλα, και από τα δέντρα και από τους ποταμούς και από τη θάλασσα· 14,7a 〈διότι υπάρχει,〉 λέει, 〈ελπίδα για το δέντρο·〉 7b 〈ακόμη κι αν κοπεί, θα ανθίσει ξανά〉 7c 〈και ο βλαστός του δεν θα εκλείψει.〉 14,8a 〈Διότι, εάν γεράσει μέσα στη γη η ρίζα του,〉 8b 〈και πεθάνει ανάμεσα στις πέτρες ο κορμός του,〉 14,9a 〈από τη μυρωδιά του νερού θα ανθίσει〉 9b 〈και θα δώσει καρπό σαν νεόφυτο φυτό.〉 14,10a 〈Ο άνθρωπος όμως, όταν πεθάνει, έφυγε·〉 10b 〈και όταν πέσει ο θνητός δεν θα υπάρχει πλέον.〉 Έπειτα λέει: 14,11a 〈μήπως με τον χρόνο λιγοστεύει η θάλασσα,〉 11b 〈και οι ποταμοί αφού ερημωθούν θα ξηρανθούν;〉 14,12a 〈ο άνθρωπος όμως, αφού κοιμηθεί, δεν πρόκειται να αναστηθεί ούτε να εγερθεί,〉 12b 〈έως ότου παλαιωθεί ο ουρανός,〉 12c 〈και δεν πρόκειται να ξυπνήσουν από τον ύπνο τους.〉 Με αυτό εννοεί ότι ούτε η θάλασσα δεν το παθαίνει αυτό με την πάροδο του χρόνου, αλλά αυτά είναι αθάνατα, όπως έχουν πει και ορισμένοι από τους έξωθεν: «Έως ότου», λέει, «να ρέουν οι ποταμοί και να υπάρχουν οι σκιές των δέντρων». «Ούτε η θάλασσα, ούτε ο ποταμός διακόπτεται, ο άνθρωπος όμως το υφίσταται αυτό».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες