Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 15:14

Με ποιον τρόπο, ενώ η ουσία και η άφθαρτη φύση όλων είναι μία και η αυτή, με εξαίρεση τα μεγέθη, όπως λένε, και τα σχήματα, άλλα μεν είναι θεία, ακήρατα και αιώνια σώματα, όπως οι ίδιοι θα έλεγαν, ή τουλάχιστον μακραίωνα, σύμφωνα με εκείνον που τα ονόμασε έτσι, τόσο τα ορατά όσο και τα αόρατα (ορατά μεν είναι ο ήλιος και η σελήνη και οι αστέρες, η γη και το ύδωρ, αόρατα δε οι θεοί, οι δαίμονες και οι ψυχές· διότι την ύπαρξη αυτών δεν δύνανται να την αρνηθούν, έστω και αν το επιθυμούν)· άλλα πάλι είναι μακροβιότατα ζώα και φυτά (από τα ζώα μεν στα πτηνά, όπως λένε, οι αετοί, οι κόρακες και οι φοίνικες, στα χερσαία οι έλαφοι, οι ελέφαντες και οι δράκοντες, και στα ένυδρα τα κήτη· από τα δένδρα δε οι φοίνικες, οι δρύες και οι περσέες· και από τα δένδρα μάλιστα άλλα είναι αειθαλή, τα οποία κάποιος απαρίθμησε και είπε ότι είναι δεκατέσσερα, ενώ άλλα ανθίζουν πρόσκαιρα και φυλλορροούν)· και τα περισσότερα από όσα φυτρώνουν και γεννώνται είναι ωκύμορα και βραχύβια (μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται και ο άνθρωπος, όπως είπε για αυτόν κάποια ιερή γραφή: «Ο θνητός που γεννιέται από γυναίκα είναι ολιγόβιος»);

Και βέβαια λέγει, ότι «κατέγραψας τις ανομίες μου», ότι «κράτησες στη μνήμη σου τις αμαρτίες μου». «Τι τόλμησε», λέγει, «η καρδιά σου; Ή τι εξέφρασαν τα μάτια σου, ώστε να ξεσπάσεις σε θυμό ενώπιον του Κυρίου και να βγάλεις από το στόμα σου τέτοια λόγια; Διότι ποιος θνητός μπορεί να είναι άμεμπτος; Ή πώς θα αναδειχθεί δίκαιος αυτός που έχει γεννηθεί από γυναίκα; Εάν δεν έχει εμπιστοσύνη στους αγίους, τούτο αποτελεί μομφή. Και ο ουρανός δεν είναι καθαρός ενώπιόν του, και τα άστρα δεν είναι άμεμπτα.» Έπειτα λέγει: «Πόσο μάλλον ένας βδελυρός και ακάθαρτος άνθρωπος, ο οποίος πίνει τις αδικίες σαν ποτό.» Βλέπεις πώς τον χτυπούσε; Πώς αποδεικνύει ότι η κακία υπάρχει εκ φύσεως; «Θα σου τα αναγγείλω λοιπόν, και εσύ άκουσέ με· όσα βεβαίως είδα, θα σου τα αναγγείλω, τα οποία οι σοφοί αναγγέλλουν και τα οποία δεν απέκρυψαν οι πατέρες τους. Σε αυτούς μόνους δόθηκε η γη, και δεν επήλθε εναντίον τους κανένας αλλογενής. Όλος ο βίος των ασεβών περνά μέσα σε αγωνία, και μετρημένα είναι τα έτη που έχουν δοθεί στον δυνάστη. Ο φόβος του ηχεί στα αυτιά του. Όταν νομίσει πλέον ότι βρίσκεται σε ειρήνη, τότε θα έλθει η καταστροφή του. Ας μην πιστεύει ότι θα γλιτώσει από το σκοτάδι· διότι έχει ήδη παραδοθεί στα χέρια του σιδήρου, καταρρέει προς τον αφανισμό, και έχει προοριστεί ως τροφή για τους γύπες. Γνωρίζει δε μέσα του ότι θα καταλήξει πτώμα.» Επειδή είπε ότι με την πάροδο του χρόνου ανακαλύπτεται η σοφία, προσθέτει: «εκείνα που είπαν», λέγει, «οι πατέρες τους και δεν τα κράτησαν κρυφά στον εαυτό τους.»

Δεύτερη αρχή πάλι. Ο Ελιφάζ προς τον Ιώβ: Άραγε ο σοφός θα δώσει ως απάντηση πνεύμα συνέσεως; Διότι ας σε ελέγξει το στόμα σου, και όχι εγώ. Σχετικά με το: Διότι ποιος θνητός θα είναι άμεμπτος; Ή θα είναι δίκαιος αυτός που γεννήθηκε από γυναίκα;

ΤΙΤΛΟΣ ΙΓʹ. — Περί αναμαρτησίας· ότι κανείς δεν είναι αναμάρτητος, παρά μόνον ο Θεός. «Μήπως θα βρεθεί θνητός καθαρός ενώπιον του Κυρίου;» «Ποιος είναι καθαρός από ρύπο; Ούτε ένας, έστω κι αν ο βίος του πάνω στη γη διαρκεί μόνο μία ημέρα.» «Ούτε ο ουρανός δεν είναι καθαρός ενώπιόν Του.» «Τι είναι ο θνητός, ώστε να είναι άμεμπτος; πώς θα βρεθεί θνητός δίκαιος ενώπιον του Κυρίου;» «Εάν παρατηρήσεις τις ανομίες, Κύριε, Κύριε, ποιος θα μπορέσει να σταθεί;» «Μην εισέλθεις σε κρίση με τον δούλο σου, διότι κανένας ζωντανός δεν πρόκειται να δικαιωθεί ενώπιόν σου.» «Ποιος θα καυχηθεί ότι έχει αγνή την καρδιά του; Ή ποιος έχει την παρρησία να ισχυριστεί ότι είναι καθαρός από αμαρτία;» «Δεν υπάρχει δίκαιος άνθρωπος πάνω στη γη, ο οποίος θα πράττει το αγαθό και δεν θα αμαρτήσει.» «Εάν πούμε ότι δεν έχουμε αμαρτία, εξαπατούμε τον εαυτό μας και η αλήθεια δεν υπάρχει μέσα μας.» ΤΙΤΛΟΣ ΙΔʹ. — Περί των αποταξαμένων (εκείνων που απαρνήθηκαν τον κόσμο). και οι οποίοι, επιστρέφοντας πίσω, πράττουν εκείνα τα οποία απαρνήθηκαν. «Εκείνους που παρεκκλίνουν σε διεστραμμένες οδούς, θα τους απομακρύνει ο Κύριος μαζί με αυτούς που εργάζονται την ανομία.» «Όπως ο σκύλος που επιστρέφει στο ίδιο του το ξέρασμα και γίνεται μισητός, έτσι και ο άφρων που, από δική του κακία, επιστρέφει στην αμαρτία.» «Όταν ο δίκαιος αποστραφεί τη δικαιοσύνη του και διαπράξει αδικία, όμοια με όλες τις ανομίες που διέπραξε ο άνομος, τότε όλες οι δίκαιες πράξεις που είχε κάνει δεν πρόκειται να διαφυλαχθούν· εξαιτίας του παραπτώματός του στο οποίο υπέπεσε και των αμαρτιών του με τις οποίες αμάρτησε, μέσα σε αυτές θα πεθάνει.» «