εἰ δέ τι μέλλοι χρηστὸν αὐτῷ συμβαίνειν μετὰ τὴν τελευτήν, τοῦτο δὴ οὔτε οἶδεν οὔτε εἴσεται, ἀλλ᾽ ὅτι μόνον αἱ σάρκες αὐτοῦ ἤλγησαν καὶ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ ἐπ᾽ αὐτῷ ἐπένθησεν.» 15,1 ΥΠΟΛΑΒΩΝ ΔΕ ΕΛΙΦΑΖ Ο ΘΑΙΜΑΝΙΤΗΣ ΛΕΓΕΙ· 15,2a 〈τίνα ἄρα σοφὸς ἀπόκρισιν δώσει συνέσεως πνεύματος;〉 2b 〈ἐμπλήσει δὲ πόνον γαστρὸς〉 15,3a 〈ἐλέγχων με ἐν ῥήμασι κενοῖς,〉 3b 〈ἐν λόγοις οἷς οὐδὲν ὄφελος.〉 τὸ πάντων δεινότατον τοῦτό ἐστιν, ὅτι ἐν προσχήματι λόγων εὐσεβῶν καὶ τάξει παραμυθίας ὥπλισεν αὐτοὺς ὁ διάβολος τιτρώσκειν αὐτόν. καὶ ὅρα, πῶς καταφορικῶς κέχρηνται τῷ λόγῳ εἰς ἄνοιαν αὐτὸν σκώπτοντες. ἐπειδὴ γὰρ εἶπεν, ὅτι καὶ ἐμοὶ καρδία ἐστι καὶ οὐ μεθ᾽ ὑμῶν τελευτήσει σοφία καὶ ἐγὼ ἐπίσταμαι καί γε νεώτερος ὑμῶν οὐκ εἰμὶ ἀσυνετώτερος ὑμῶν, ἀπὸ τούτων εὐθέως αὐτὸν βάλλει τῶν ῥημάτων καί φησιν· τίνα ἄρα σοφὸς λόγον δώσει συνέσεως πνεύματος; «ἰδού», φησίν, «ὁ σοφὸς καὶ λέγων πάντα εἰδέναι οἷα ἀποκρίνεται.» ἐνέπλησε δὲ πόνον γαστρός. τουτέστιν· «πρὸς παραμυθίαν αὐτῷ τὰ ῥήματα εἴρηται καὶ πάθους γέμει. οὐδὲν ὑγιὲς ἔχει», φησίν, «ἡ δικαιολογία αὕτη· ἀδιάκριτα πάντα», φησίν, «καὶ τολμηρά, καὶ σὺ σαυτῷ περιπαρῆναι δυνήσῃ.» ὁρᾷς, πῶς ἐστι φιλότιμος καὶ πρὸς τί ἵσταται;
Μετάφραση
«Αν όμως επρόκειτο να του συμβεί κάτι καλό μετά την τελευτή του, αυτό βέβαια ούτε το γνωρίζει ούτε θα το μάθει, παρά μόνο ότι οι σάρκες του πόνεσαν και η ψυχή του πένθησε για αυτόν». 15,1 Λαμβάνοντας δε τον λόγο ο Ελιφάζ ο Θαιμανίτης λέγει: 15,2a 〈Ποια απόκριση πνευματικής συνέσεως θα δώσει άραγε ο σοφός;〉 2b 〈Και θα γεμίσει την κοιλιά του με πόνο〉 15,3a 〈ελέγχοντάς με με κενά λόγια,〉 3b 〈με λόγια από τα οποία δεν προκύπτει κανένα όφελος.〉 Το πιο φοβερό από όλα είναι τούτο: ότι με το πρόσχημα των ευσεβών λόγων και υπό τη μορφή παρηγοριάς τους όπλισε ο διάβολος για να τον πληγώσουν. Και πρόσεξε πώς χρησιμοποιούν τον λόγο επιθετικά, χλευάζοντάς τον για ανοησία. Επειδή δηλαδή είπε ότι «έχω και εγώ νου, και η σοφία δεν θα πεθάνει μαζί σας, και εγώ γνωρίζω, και δεν είμαι πιο ασύνετος από εσάς αν και νεότερός σας», εξαιτίας αυτών ακριβώς των λόγων αμέσως του επιτίθεται και λέγει: ποιον λόγο πνευματικής συνέσεως θα δώσει άραγε ο σοφός; «Ιδού», λέγει, «ο σοφός, που ισχυρίζεται ότι τα γνωρίζει όλα, τι είδους αποκρίσεις δίνει». Γέμισε δε την κοιλιά του με πόνο. Τουτέστιν: «Τα λόγια ειπώθηκαν προς παρηγοριά του και είναι γεμάτα πάθος. Δεν έχει τίποτα το υγιές», λέγει, «αυτή η δικαιολογία· όλα είναι αδιάκριτα», λέγει, «και τολμηρά, και εσύ θα καταφέρεις να καταπληγώσεις τον ίδιο σου τον εαυτό». Βλέπεις πόσο φιλόνεικος είναι και απέναντι σε τι αντιτάσσεται;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες