καὶ πάλιν μαρτύριον ἀσεβοῦς θάνατος, τουτέστιν· δῆλος, καταφανής, οὐδενὶ ἄγνωστος. 16,1 ΥΠΟΛΑΒΩΝ ΔΕ ΙΩΒ ΛΕΓΕΙ· 16,2a 〈ἀκήκοα τοιαῦτα πολλά,〉 2b 〈παρακλήτορες κακῶν πάντες.〉 ἐπειδὴ ὥσπερ τι ἐξαίρετον τοῦτό φησιν καὶ ὥσπερ διήγημα παλαιὸν διηγεῖται καὶ ἄνωθεν κατάγει τὴν ἱστορίαν, «μὴ γὰρ ἄδηλα ταῦτα», φησίν. «πλὴν ἐπειδὴ ἁπλῶς φθέγγεσθε καὶ τὰ ἐπερχόμενα λαλεῖτε καὶ οὐ μετρεῖτε τὰ παρ᾽ ὑμῶν ῥήματα, οὐδὲ ἐμοὶ νεμεσήσετε τὰ κατὰ ψυχὴν λέγοντι. 16,3a 〈τί γάρ; μὴ τάξις ἐστίν,〉 φησίν, 〈ἐν ῥήμασι πνεύματος;〉 3b 〈ἢ τί παρενοχλήσει σοι, ὅτι ἀποκρίνῃ;〉 16,4a 〈καὶ ἐγὼ δὲ καθ᾽ ὑμᾶς λαλήσω,〉 4b 〈εἴ γε ὑπέκειτο ἡ ψυχὴ ὑμῶν ἀντὶ τῆς ἐμῆς ψυχῆς.〉 4c 〈εἶτα ἐναλοῦμαι ὑμῖν λόγοις,〉 4d 〈κινήσω δὲ καθ᾽ ὑμῶν κεφαλήν.〉 16,5a 〈εἴη δὲ ἰσχὺς ἐν τῷ στόματί μου〉 5b 〈καὶ κίνησιν χειλέων οὐ φείσομαι.〉 »ἐβουλόμην«, φησίν, »ἐν τοῖς ἐμοῖς εἶναι τὰ ὑμέτερα καὶ ὑμᾶς ἀντ᾽ ἐμοῦ εἶναι· καὶ εἶχον ἂν καὶ κινεῖν κεφαλὴν καὶ ταῦτα ποιεῖν ἅπερ ὑμεῖς. τότε ἔγνωτε μὴ φιλοσοφεῖν ἐν ἀλλοτρίοις κακοῖς. πλὴν καὶ νῦν ἐρῶ· καὶ γὰρ φέρει μοι τὸ πρᾶγμα παραμυθίαν.
Μετάφραση
Και πάλι μαρτύριο του ασεβούς είναι ο θάνατός του, δηλαδή είναι φανερός, ολοφάνερος, σε κανέναν άγνωστος. 16,1 ΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΣ ΔΕ ΤΟΝ ΛΟΓΟ Ο ΙΩΒ ΛΕΕΙ: 16,2a 〈έχω ακούσει πολλά τέτοια,〉 2b 〈είστε όλοι κακοί παρηγορητές.〉 Επειδή το λέει αυτό σαν κάτι το εξαιρετικό, και το διηγείται σαν παλιά ιστορία και φέρνει την αφήγηση από παλιά, «μήπως είναι άδηλα αυτά;», λέει. «Όμως, επειδή μιλάτε επιπόλαια και λέτε ό,τι σας έρχεται και δεν μετράτε τα λόγια σας, δεν θα πρέπει να οργιστείτε ούτε και με εμένα που λέω όσα έχω στην ψυχή μου. 16,3a 〈Τι λοιπόν; Μήπως υπάρχει τάξη,〉 λέει, 〈στα λόγια του ανέμου;〉 3b 〈Ή τι σε ενοχλεί, ώστε να απαντάς;〉 16,4a 〈Θα μπορούσα και εγώ να μιλήσω όπως εσείς,〉 4b 〈εάν βρισκόταν η ψυχή σας στη θέση της δικής μου ψυχής.〉 4c 〈Έπειτα θα σας επιτιθέμην με λόγια,〉 4d 〈και θα κουνούσα το κεφάλι μου εναντίον σας.〉 16,5a 〈Ας υπήρχε όμως δύναμη στο στόμα μου〉 5b 〈και δεν θα λυπόμουν την κίνηση των χειλιών μου.〉 «Θα ήθελα», λέει, «να βρίσκονταν τα δικά σας στη θέση των δικών μου και εσείς στη θέση μου· και θα μπορούσα να κουνώ το κεφάλι μου και να κάνω αυτά ακριβώς που κάνετε εσείς. Τότε θα καταλαβαίνατε να μην φιλοσοφείτε πάνω σε ξένα δεινά. Όμως και τώρα θα μιλήσω· διότι το πράγμα αυτό μου φέρνει παρηγοριά».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες