Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 16:13

Λέμε λοιπόν ότι ο Βενιαμίν γεννήθηκε ως ο νεότερος από όλους. Όμως, ο Βενιαμίν, αν και είναι ο νεότερος γιος, θα μπορούσε φυσικά να θεωρηθεί εύλογα ως εικόνα και τύπος του νεότερου λαού, ο οποίος και κλήθηκε μέσω των αγίων μαθητών, μετά την ανάσταση του Χριστού από τους νεκρούς και την επιστροφή Του στον εν ουρανοίς Πατέρα και Θεό. Παρομοιάζεται δε με αρπακτικό λύκο εξαιτίας, νομίζω, της θερμής επιθυμίας του για μαθητεία, και του να ορμά πάντοτε, και μάλιστα με μεγάλη προθυμία, σαν σε θηράματα, σε οτιδήποτε τον τρέφει προς ευεξία, προφανώς την πνευματική. Διότι είναι ικανοί να διακρίνουν αυτό που οδηγεί στην ωφέλεια και βεβαίως να αρπάξουν ό,τι τους ωφελεί· είναι ταχείς στο να απομακρύνονται από εκείνους που συνηθίζουν να αδικούν. Επίσης, δεν παραδίδονται εύκολα στον φόβο, ούτε και αν τους περικυκλώσουν σαν σκυλιά εκείνοι που έχουν προτιμήσει να τους απομακρύνουν από τα αγαθά έργα και τους αγαθούς λόγους, αλλά εξασθενούν την επίθεση. Διότι έχουν διδαχθεί, και μάλιστα με νεανικό θάρρος: «Ποιος θα μας χωρίσει από την αγάπη του Χριστού; Θλίψη, ή στενοχώρια, ή πείνα, ή διωγμός, ή γυμνότητα, ή κίνδυνος, ή μάχαιρα;» Αλλά ούτε και οι ψευδοποιμένες θα μπορούσαν ποτέ να τους βγάλουν από τον αγαπημένο τους δρόμο, πλήττοντάς τους στα νεφρά χωρίς έλεος, σύμφωνα με το γεγραμμένο.

«Διότι αν μιλήσω, παρηγορούμαι», λέγει, «αν όμως σιωπήσω, καθόλου τα δεινά δεν θα γίνουν εξαιτίας αυτού ελαφρότερα και λιγότερα για εμένα». 16,6a 〈Διότι εάν μιλήσω, δεν θα νιώσω πόνο για το τραύμα·〉 6b 〈εάν όμως και σιωπήσω, πόσο λιγότερο θα πληγωθώ;〉 Ή εννοεί τούτο, ότι «εάν βρισκόμουν στη δική σας θέση και ήμουν απαλλαγμένος από τα δεινά, τότε θα καταλαβαίνατε. Διότι δεν θα πονούσα μιλώντας». Έπειτα πάλι αναγγέλλει τη συμφορά του· 16,7 〈τώρα όμως με έκανε κατάκοπο, ανόητο, σαπισμένο·〉 16,8a 〈και με συνέλαβες, πράγμα που έγινε για εμένα μαρτύριο·〉 8b 〈και εγέρθηκε μέσα μου το ψεύδος μου,〉 8c 〈και κατά πρόσωπο μου αντιμίλησε.〉 16,9a 〈Με οργή με κατέβαλε,〉 9b 〈και έτριξε εναντίον μου τα δόντια του,〉 9c 〈βέλη των δοκιμασιών του έπεσαν επάνω μου.〉 16,10a 〈Με χτύπησε με αιχμές στα μάτια μου και όρμησε εναντίον μου με τόξο.〉 10b 〈Με επώδυνη πληγή με χτύπησε στα γόνατα,〉 10c 〈και ομόθυμα όρμησαν εναντίον μου.〉 16,11a 〈Διότι με παρέδωσε ο Κύριος σε χέρια αδίκου,〉 11b 〈και με έριξε σε ασεβείς.〉 16,12a 〈Ενώ βρισκόμουν σε ειρήνη, με συνέτριψε,〉 12b 〈και πιάνοντάς με από τα μαλλιά, με μάδησε,〉 12c 〈και με έστησε σαν στόχο.〉 16,13a 〈Με περικύκλωσαν με λόγχες,〉 13b 〈χτυπώντας τους νεφρούς μου δίχως να με σπλαχνίζονται,〉 13c 〈έχυσαν στη γη τη ζωή μου.〉 16,14a 〈Με έριξαν κάτω, πτώση πάνω στην πτώση,〉 14b 〈όρμησαν εναντίον μου δυνατοί.〉 «Δεν αρκεί», λέγει, «ότι τιμωρούμαι, αλλά θεωρούμαι και ανόητος», ή εννοεί ότι: «έχασα τα φυσικά μου λογικά».