οὕτω γὰρ θαρρῶ», φησίν, «οὐδένα ἠδικηκώς, ὥστε ἐβουλόμην καὶ μετὰ ταῦτα γραφῆναι τὰ τῆς συμφορᾶς, ἐπειδὴ φέρει τινὰ καὶ τοῦτο παραμυθίαν.» 19,23b 〈τεθῆναι δὲ αὐτὰ ἐν βίβλῳ εἰς τὸν αἰῶνα,〉 19,24a 〈ἐν γραφείῳ σιδηρῷ καὶ μολίβῳ〉 24b 〈ἢ ἐν πέτραις ἐγγλυφῆναι;〉 ἰδού, ἐγράφη οὐκ ἐν γραφείῳ σιδηρῷ, ἀλλὰ πολλῷ μᾶλλον οὗ ᾔτησεν. ἐκεῖνα μὲν γάρ, εἰ καὶ ἐγένετο, χρόνος ἀνάλωσεν, ταῦτα δὲ μειζόνως ἐγράφη. 19,25 〈οἶδα γάρ,〉 φησίν, 〈ὅτι ἀέναός ἐστιν ὁ ἐκλύειν με μέλλων ἐπὶ τῆς γῆς.〉 τουτέστιν· «ὁ μέλλων με παραπέμπειν τῇ γῇ θεός.» καὶ τί τοῦτο; εἰ ἀθάνατός ἐστιν ὁ θεός, διὰ τί βούλει τὰ ῥήματά σου γραφῆναι καὶ μένειν διὰ παντὸς εἰς μνήμην ἀθάνατον; ὅρα, οἷον πάθος τοῖς ἐν δυσπραγίαις ἐστίν· οὐ τοὺς παρόντας μόνον καὶ ὁρῶντας, ἀλλὰ καὶ τοὺς ὕστερον ἐσομένους βούλονται μάρτυρας εἶναι τῶν οἰκείων συμφορῶν, ὥστε πάντοθεν οἷον θηρᾶσθαί τινα συμπάθειαν. ὃ δή μοι δοκεῖ καὶ ὁ πλούσιος τότε πεπονθέναι τοὺς ὑπὲρ γῆς βουλόμενος τὰ οἰκεῖα διδάξαι κακὰ καὶ ἐν τίσιν ἐστὶν ὁ τρυφῶν πρὸ τούτου. 19,26a 〈ἀναστήσει δέ μου τὸ σῶμα τὸ ἀναντλοῦν ταῦτα·〉 26b 〈παρὰ γὰρ κυρίου ταῦτά μοι συνετελέσθη.〉 ἆρα ᾔδει περὶ ἀναστάσεως; ἐμοὶ δοκεῖ καὶ περὶ ἀναστάσεως σωμάτων, εἰ μή τις λέγοι ἀνάστασιν εἶναι τὴν ἀπαλλαγὴν τῶν κατεχόντων αὐτὸν δεινῶν. ὥστε «βούλομαι», φησίν, «καὶ μετὰ τὴν ἀπαλλαγὴν τὰ δεινὰ ἀθάνατα εἶναι.»
Μετάφραση
«Διότι έχω τόση πεποίθηση», λέει, «ότι δεν αδίκησα κανέναν, ώστε θα ήθελα να καταγραφούν ακόμη και έπειτα από αυτά τα γεγονότα της συμφοράς, επειδή και αυτό φέρνει κάποια παρηγοριά.» «Να καταγραφούν αυτά σε βιβλίο εις τον αιώνα, με γραφίδα σιδερένια και με μολύβι ή να λαξευτούν σε πέτρες;» Ιδού, γράφτηκαν όχι με σιδερένια γραφίδα, αλλά με τρόπο πολύ ανώτερο από ό,τι ζήτησε. Διότι εκείνα, ακόμη και αν είχαν φτιαχτεί, ο χρόνος θα τα είχε φθείρει, αυτά όμως γράφτηκαν με τρόπο πολύ πιο σπουδαίο. «Διότι γνωρίζω», λέει, «ότι αιώνιος είναι αυτός που πρόκειται να με λυτρώσει πάνω στη γη.» Δηλαδή: «ο Θεός, που πρόκειται να με παραδώσει στη γη». Και γιατί το λέει αυτό; Εάν ο Θεός είναι αθάνατος, γιατί θέλεις να καταγραφούν τα λόγια σου και να παραμείνουν για πάντα σε αθάνατη μνήμη; Δες ποιο είναι το πάθος όσων βρίσκονται σε δυστυχίες: δεν θέλουν μόνο τους παρόντες και αυτούς που τους βλέπουν, αλλά και εκείνους που πρόκειται να υπάρξουν στο μέλλον να είναι μάρτυρες των δικών τους συμφορών, ώστε κατά κάποιον τρόπο να θηρεύουν από παντού κάποια συμπάθεια. Αυτό ακριβώς νομίζω ότι ένιωσε και ο πλούσιος τότε, ο οποίος ήθελε να γνωστοποιήσει σε όσους βρίσκονταν πάνω στη γη τα δικά του δεινά, και σε ποια κατάσταση βρίσκεται πλέον αυτός που προηγουμένως ζούσε μέσα στην τρυφή. «Θα αναστήσει δε το σώμα μου που τα υπομένει αυτά· διότι από τον Κύριο πραγματοποιήθηκαν αυτά σε εμένα.» Άραγε γνώριζε για την ανάσταση; Σε εμένα φαίνεται ότι μιλάει και για την ανάσταση των σωμάτων, εκτός εάν κάποιος ισχυριστεί ότι ως ανάσταση εννοεί την απαλλαγή από τα δεινά που τον κατέχουν. Επομένως, «επιθυμώ», λέει, «ακόμη και μετά την απαλλαγή μου, τα δεινά μου να παραμείνουν αθάνατα.»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες