μεγίστη αὕτη παίδευσις καὶ φιλοσοφία τοῦ θεοῦ τὰς τιμωρίας ἀεὶ πρὸ ὀφθαλμῶν ἔχειν καὶ τὰς παρελθούσας. τοῦτο γοῦν καὶ αὐτὸς ἐμηχανήσατο ἐπὶ τῶν λεπίδων τοῦ χαλκοῦ, τοῦτο καὶ ἐπὶ τῶν Σοδομιτῶν, τοῦτο καὶ ἐπὶ τοῦ ὄφεως τοῦ χαλκοῦ, τοῦτο καὶ ἐπὶ τῶν τόπων τῶν λαμβανόντων προσηγορίαν ἀπὸ τῶν τιμωριῶν, ὡς τὸ Ἐμεκαχώρ. 〈...〉 φησὶ καὶ κατὰ τὰς ἡμέρας τὰς ἔμπροσθεν. παρὰ γὰρ κυρίου ταῦτά μοι, φησίν, συνετελέσθη, καλῶς ὡς αἰτίαν εὔλογον λέγων τῆς μεταβολῆς· αὐτός, φησίν, ἔπληξεν, αὐτὸς ἰάσεται. 19,27a 〈ἃ ἐγὼ ἐμαυτῷ συνεπίσταμαι,〉 27b 〈ἃ οἱ ὀφθαλμοί μου ἑωράκασι καὶ οὐκ ἄλλος.〉 27c 〈πάντα δέ μοι συντετέλεσται ἐν κόλπῳ.〉 «οὐ γάρ ἐστιν», φησίν, «ἀνθρωπίνη ἡ ἐπήρεια. καὶ γὰρ τὰ συμβάντα περὶ τὰ θρέμματα ἐκ τῶν περὶ τὸ σῶμά μοι συμβάντων οἶδα θεοῦ πληγῆς ὄντα.» διὰ τοῦτό φησιν· ἃ ἐγὼ ἐμαυτῷ συνεπίσταμαι· «ἱκανὸν ἔχω διδάσκαλον τοῦ θεήλατον εἶναι τὴν πληγὴν τὰ συμβάντα μοι ταῦτα.» οἷον ὡς ὅταν λέγῃ· βρῶμον γὰρ ὁρῶ τὰ σῖτά μου, οὐκ ἔστι ταῦτα νόσου φυσικῆς· πάλαι ἂν ἀπηγόρευσε τὸ σῶμα. ἵνα μὴ νομίσωσιν, ὅτι ἀπὸ συνειδότος ταῦτα λέγει πονηροῦ, 19,27d 〈ἐφύλαξα,〉 φησίν, 〈ἐντολήν σου.〉 «εἰ δὲ οὐ πείθεσθε», φησίν, «ἀλλ᾽ ἀντερεῖτε, φοβήθητε τὸ τοῦ μέλλοντος ἄδηλον· πάντως γὰρ τὸν ἐν πονηρίᾳ ἀπολέσθαι δεῖ.
Μετάφραση
Αυτή είναι η μέγιστη παιδαγωγία και σοφία του Θεού, το να έχουμε πάντοτε μπροστά στα μάτια μας τις τιμωρίες, ακόμη και τις παρελθούσες. Αυτό, εξάλλου, οικονόμησε ο Ίδιος και με τις χάλκινες λεπίδες, αυτό και με τους Σοδομίτες, αυτό και με το χάλκινο φίδι, αυτό και με τους τόπους που λαμβάνουν την ονομασία τους από τις τιμωρίες, όπως το Εμεκαχώρ. 〈...〉 λέει, «και κατά τις προηγούμενες ημέρες». «Διότι από τον Κύριο», λέει, «συντελέστηκαν αυτά σε εμένα», προβάλλοντας σωστά την εύλογη αιτία της μεταβολής: «Αυτός», λέει, «έπληξε, Αυτός και θα θεραπεύσει». 19,27a 〈Τα οποία εγώ γνωρίζω μέσα μου,〉 27b 〈τα οποία τα μάτια μου είδαν και κανενός άλλου.〉 27c 〈Και όλα έχουν συντελεστεί στα σπλάχνα μου.〉 «Διότι δεν πρόκειται», λέει, «για ανθρώπινη κακοήθεια. Επειδή, από όσα συνέβησαν στο σώμα μου, αναγνωρίζω ότι και όσα βρήκαν τα κοπάδια μου αποτελούν πληγή του Θεού.» Για τον λόγο αυτόν λέει: «τα οποία εγώ γνωρίζω μέσα μου»· «αυτά που μου συνέβησαν, τα έχω ως επαρκή δάσκαλο του ότι η πληγή είναι θεήλατη». Όπως για παράδειγμα όταν λέει: «βλέπω την τροφή μου σαν δυσωδία», αυτά δεν προέρχονται από φυσική ασθένεια, διότι το σώμα θα είχε καταρρεύσει προ πολλού. Και για να μη νομίσουν ότι τα λέει αυτά από πονηρή συνείδηση, 19,27d 〈Εφύλαξα,〉 λέει, 〈την εντολή σου.〉 «Αν όμως δεν πείθεστε», προσθέτει, «αλλά αντιλέγετε, να φοβάστε το άδηλο του μέλλοντος· διότι οπωσδήποτε αυτός που ζει στην πονηρία πρέπει να χαθεί.»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες