Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 2:7

Αναμφίβολα, ο σοφός Εκκλησιαστής, προσηλώνοντας με σοφία τον νου του στα πάντα, παρατήρησε και διέγνωσε πώς να χρησιμοποιεί τον πλούτο, πώς να υποφέρει την πενία, πώς να υπομένει την ασθένεια και πώς να διαχειριστεί την υγεία. Αυτές δε είναι οι αρετές, οι οποίες παρέχουν τη φροντίδα στο ανθρώπινο γένος. Αντίθετα προς τα προλεχθέντα θα συμπεριφερθεί ο μη σοφός. Και τούτο σημαίνει το ότι έχει δοθεί «περισπασμός πονηρός στους υιούς των ανθρώπων» από τον Θεό, ώστε μέσα από τον επίπονο μόχθο και την αμηχανία στα ορώμενα, να καταφύγουν στην πρόνοια και τη σοφία του Θεού. Γι' αυτόν τον λόγο «έδωσε ο Θεός περισπασμό πονηρό στους υιούς των ανθρώπων», δηλαδή επίπονο. Και για το ότι το «πονηρό» είναι επίπονο, άκουσε αυτό που είναι γεγραμμένο στο βιβλίο του Ιώβ. Διότι λέγει: «επάταξε τον Ιώβ με έλκος πονηρό», δηλαδή επίπονο. Και οι πληγές της Αιγύπτου ονομάστηκαν πονηρές, δηλαδή επίπονες. Ώστε να κινήσουν και οι άνθρωποι τη διάνοιά τους προς τα θεία λόγια και, γινόμενοι μέσω αυτών πάντοτε πιο φρόνιμοι, να προσηλώσουν τον νου τους στο ζωοποιό Πνεύμα. Διότι γνωρίζετε ότι «το μεν γράμμα θανατώνει, το δε Πνεύμα ζωοποιεί». Με κόπο, λοιπόν, και άσκηση ας ασπαστούμε την ωφέλεια της αρετής. Διότι με τον κόπο κατορθώνεται το καλό, όπως ακριβώς γράφει και ο μακάριος Παύλος λέγοντας: «εν θλίψεσιν, εν ανάγκαις, εν πληγαίς, εν ακαταστασίαις» και τα εξής.

Εάν, όμως, κάποιος αναλογιστεί τα όσα συνέβησαν στον Ιώβ και πει: «Γιατί, λοιπόν, βγήκε ο διάβολος και τα έπραξε όλα εναντίον του; Και από μεν τα υπάρχοντά του τον απογύμνωσε, τα δε παιδιά του εξόντωσε, και τον ίδιο τον χτύπησε με κακόηθες έλκος;», ας γνωρίζει και πάλι ο άνθρωπος αυτός ότι δεν ήταν ο διάβολος που είχε τη δύναμη, αλλά ο Θεός, ο οποίος του παρέδωσε τον Ιώβ προς δοκιμασία. Εξάλλου, επειδή δεν μπορούσε να κάνει απολύτως τίποτα, ζήτησε άδεια και, αφού την έλαβε, έδρασε. Ώστε, και εξαιτίας αυτού του γεγονότος, πρέπει μάλλον να καταφρονείται ο εχθρός, διότι, αν και το ήθελε, δεν είχε δύναμη ούτε ενάντια σε έναν δίκαιο άνθρωπο. Επειδή, εάν είχε τη δύναμη, δεν θα ζητούσε άδεια. Το ότι, όμως, τη ζήτησε, και μάλιστα όχι μόνο μία φορά, αλλά και δεύτερη, φανερώνει ότι είναι ανίσχυρος και εντελώς αδύναμος.

Γιατί λοιπόν, όταν εξήλθε ο διάβολος, τα έπραξε όλα εναντίον του; Και αφού τον αποστέρησε από τα υπάρχοντά του, θανάτωσε τα τέκνα του και τον χτύπησε με πονηρή πληγή, ας γνωρίζει και πάλι καθένας ότι δεν ήταν ο διάβολος αυτός που είχε τη δύναμη, αλλά ο Θεός που του παρέδωσε τον Ιώβ για δοκιμασία. Εξάλλου, επειδή δεν μπορούσε να κάνει τίποτα, ζήτησε την άδεια, και αφού την έλαβε, τότε ενήργησε. Ώστε, και από αυτό το γεγονός πρέπει να καταδικαστεί ακόμη περισσότερο ο εχθρός, διότι, αν και το ήθελε, δεν μπόρεσε να υπερισχύσει ούτε απέναντι σε έναν δίκαιο άνθρωπο. Διότι, εάν είχε τη δύναμη, δεν θα ζητούσε την άδεια· και επειδή τη ζήτησε όχι μόνο μία φορά, αλλά και δεύτερη, αποδεικνύεται ασθενής και εντελώς ανίκανος. Και δεν είναι αξιοθαύμαστο αν δεν υπερίσχυσε εναντίον του Ιώβ, εφόσον δεν μπόρεσε να κάνει κάτι ούτε εναντίον των κτηνών του, εάν δεν του το είχε επιτρέψει ο Θεός. Αλλά ούτε και επί των χοίρων δεν έχει εξουσία. Διότι, όπως είναι γραμμένο στα ευαγγέλια, παρακαλούσαν τον Κύριο, λέγοντας: «Επίτρεψέ μας να πάμε στους χοίρους». Εάν λοιπόν δεν έχουν εξουσία ούτε στους χοίρους, πολύ περισσότερο δεν έχουν εξουσία στους ανθρώπους που έχουν πλαστεί κατ’ εικόνα του Θεού. Επομένως, μόνο τον Θεό πρέπει να φοβόμαστε, ενώ αυτούς πρέπει να τους περιφρονούμε και να μην τους δίνουμε καμία απολύτως σημασία. Αντιθέτως, όσο περισσότερο πράττουν αυτά, τόσο εμείς πρέπει να εντείνουμε την άσκησή μας εναντίον τους. Διότι μεγάλο όπλο εναντίον τους είναι ο ορθός βίος και η πίστη στον Θεό.

Μήπως λοιπόν, ενώ στη φράση «Την άφησε ο πυρετός», που λέγεται από τον Ματθαίο και τον Μάρκο, δεν υποδηλώνεται κανένα έμβιο ον που να προκαλεί ενεργά αυτόν τον πυρετό· στη φράση όμως «Στάθηκε από πάνω της και επιτίμησε τον πυρετό, και την άφησε», που λέγεται από τον Λουκά, δεν ξέρω αν θα αναγκαστούμε να πούμε ότι το έμβιο ον που επιτιμάται δεν αντέχει την ενέργεια αυτού που το επιτιμά. Διότι δεν είναι λογικό να λέγεται ότι επιτιμάται κάτι άψυχο και ανίκανο να αισθανθεί την επιτίμηση. Και δεν είναι καθόλου παράξενο να υπάρχουν κάποιες δυνάμεις που προκαλούν κακώσεις στο ανθρώπινο σώμα, και δεν πρέπει εξάπαντος να κατηγορήσουμε την ψυχή εκείνων που πάσχουν ότι βλάπτεται εξαιτίας αυτών. Διότι, ούτε επειδή ο διάβολος χτύπησε τον Ιώβ με πονηρό έλκος, έχοντας λάβει την εξουσία να τον δοκιμάσει μέσω του σώματός του, πρέπει εξαιτίας αυτού να κατηγορηθεί ο Ιώβ, ο οποίος αγωνίστηκε και υπέμεινε γενναία την πληγή. Μακάρι μόνο να λέγεται, αν ποτέ δοκιμαζόμαστε από σωματικούς πόνους, το «Αλλά την ψυχή του μην την αγγίξετε»· όπως ακριβώς και ο Κύριος επιτιμώντας θεραπεύει όσους πάσχουν.

Αυτό βεβαίως θα έχει εύκολη λύση για όσους εξετάζουν τα πράγματα με ευσέβεια, εάν αναλογιστεί κανείς ότι ο Υιός, όντας πάντοτε μαζί και συμπαρών με τον Πατέρα, βρισκόταν κάπου στο εσωτερικό, σαν σε άδυτα και απάτητα μέρη της πατρικής βασιλείας, και έπειτα, αποστελλόμενος από τον Πατέρα για τη σωτηρία του ανθρώπινου γένους, έλεγε για τον εαυτό Του ότι έχει εξέλθει από τον Πατέρα. Αυτό ακριβώς δήλωνε και αλλού μέσω παραβολής, λέγοντας για τον εαυτό Του: «εξήλθε ο σπείρων του σπείραι»· διότι από πού εξήλθε παρά από τα ενδότερα ανάκτορα της πατρικής θεότητας; Σύμφωνα με τον ίδιο συλλογισμό, και το Άγιο Πνεύμα, που παρίσταται πάντοτε στον θρόνο του Θεού —επειδή και «μύριες μυριάδες» παρίστανται σε Αυτόν σύμφωνα με τον Δανιήλ— αποστελλόταν και αυτό, άλλοτε με μορφή περιστεράς πάνω στον Υιό του Ανθρώπου, και άλλοτε σε καθέναν από τους προφήτες και τους αποστόλους· γι' αυτό έχει ειπωθεί και για αυτό ότι εκπορεύεται από τον Πατέρα. Και γιατί απορείς; Όταν ακόμη και για τον διάβολο έχει λεχθεί: «και εξήλθε ο διάβολος από τον Κύριο» και δεύτερη φορά πάλι έχει ειπωθεί: «εξήλθε δε ο διάβολος από τον Κύριο». Θα μπορούσες να το βρεις αυτό και στην περίπτωση του Αχαάβ, όπου η Γραφή προσθέτει: «και εξήλθε πνεύμα πονηρό και στάθηκε ενώπιον του Κυρίου και είπε: Εγώ θα τον απατήσω». Αλλά αυτά μεν είναι εναντία πνεύματα, και το πώς και με ποιον τρόπο έχουν ειπωθεί όλα αυτά, δεν είναι τώρα η κατάλληλη ώρα να το διερευνήσουμε.

ΛΔʹ. Γι' αυτό, ούτε κάθε είδους υγεία να θαυμάζουμε, ούτε την ασθένεια να αποστρεφόμαστε, ούτε να προσκολλάται η καρδιά μας στον ρευστό πλούτο περισσότερο από όσο πρέπει, παραδινόμενοι στη ρευστότητά του και σαν να αναλώνουμε μαζί του ένα μέρος της ψυχής μας. Ούτε να καταφερόμαστε εναντίον της φτώχειας, θεωρώντας την ως κάτι εντελώς αξιοκαταφρόνητο, καταδικαστέο και ως μισητή μοίρα. Αλλά να μάθουμε αφενός να περιφρονούμε την ασύνετη υγεία, της οποίας ο καρπός είναι η αμαρτία, και αφετέρου να τιμούμε την όσια ασθένεια, σεβόμενοι αυτούς που νίκησαν μέσα από τα παθήματά τους, μήπως τυχόν ανάμεσα στους ασθενείς κρύβεται κάποιος Ιώβ, πολύ πιο αξιοσέβαστος από τους υγιείς, έστω κι αν ξύνει το πύον των πληγών του, έστω κι αν ταλαιπωρείται νύχτα και μέρα στο ύπαιθρο, θλιβόμενος και από τις πληγές, και από τη γυναίκα του, και από τους φίλους του. Όπως επίσης να μάθουμε να απορρίπτουμε τον άδικο πλούτο, εξαιτίας του οποίου δίκαια βασανίζεται ο πλούσιος μέσα στις φλόγες και ζητιανεύει μια μικρή σταγόνα δροσιάς, και να επαινούμε τη γεμάτη ευγνωμοσύνη και φιλοσοφημένη φτώχεια, μέσω της οποίας ο Λάζαρος σώζεται και πλουτίζει απολαμβάνοντας την ανάπαυση στους κόλπους του Αβραάμ.

Και όπως ακούμε στην ιστορία του Ιώβ, ότι δηλαδή ο άνδρας εκείνος, παρόλο που έλιωνε από παντού σε ολόκληρο το σώμα από τη σήψη των τραυμάτων και την εκροή ιχώρων, δεν έστρεφε τους λογισμούς του προς την αίσθηση του πόνου, αλλά βίωνε μεν τον πόνο στο σώμα του, δεν έχανε όμως την οξύτητά του ως προς τη δική του ενέργεια, ούτε διέκοπτε τον λόγο του που εμβάθυνε στα υψηλότερα νοήματα· κάτι παρόμοιο έβλεπα και στην περίπτωση εκείνης της μεγάλης γυναίκας, όταν ο πυρετός κατέκαιγε όλη της τη δύναμη και την ωθούσε προς τον θάνατο: σαν να αναζωογονούσε το σώμα της με κάποια δροσιά, διατηρούσε τον νου της ανεμπόδιστο στη θεωρία των υψηλών πραγμάτων, χωρίς να παραβλάπτεται καθόλου από την τόσο βαριά αρρώστια.

Αλλά δεν παραβαίνει τα προστάγματα, όταν η ανάγκη τον συγκρατεί και ο φόβος τον αναγκάζει, για να γνωρίζεις ότι, εάν μπορούσε να τιμωρήσει, από την αρχή θα το ήθελε, και για να γνωρίζεις ότι δεν του θέτει τα όρια τυχαία. 1,12d «Και εξήλθε», λέει, «ο διάβολος από το πρόσωπο του Κυρίου». Διότι βρίσκεται μακριά από τον Θεό εκείνος που επιθυμεί να υποσκελίσει τους δικαίους. 1,13a «Και ήλθε αυτή η ημέρα,» 13b «και οι υιοί του Ιώβ και οι θυγατέρες του» 13c «έτρωγαν και έπιναν στο σπίτι του μεγαλύτερου αδελφού τους.» 1,14a «Και ιδού, άγγελος ήλθε προς τον Ιώβ και του είπε:» 14b «Τα ζεύγη των βοδιών όργωναν» 14c «και οι θηλυκοί όνοι έβοσκαν δίπλα τους.» 1,15a «Και ήλθαν οι επιδρομείς και τα αιχμαλώτισαν» 15b «και τους υπηρέτες τους κατέσφαξαν με την κόψη της μάχαιρας,» 15c «και σώθηκα εγώ μόνος και ήλθα για να σου το αναγγείλω.» Και ιδού, λέει, άγγελος ήλθε. Είδες, πόση είναι η ταχύτητα της πληγής; Και δες, πόσο ελεεινή γίνεται η πτώση και πόσο πρωτοφανής και παράδοξη είναι η συμφορά. Και αυτός που βρισκόταν πάντα σε ασφάλεια, και μάλιστα σε τόση ασφάλεια, όση είναι φυσικό να έχει εκείνος που απολαμβάνει την πρόνοια του Θεού, δες πώς το άκουσε αυτό, αυτός που ποτέ δεν είχε λάβει πείρα κάποιου τέτοιου πράγματος, αλλά από την πρώτη του ηλικία είχε γευθεί έναν γαλήνιο βίο.

«Δεν λέγω μόνο τούτο, το να μην τον αγγίξεις, αλλά και να τον διαφυλάξεις, μην τυχόν και πάθει κάτι, εννοώ όσον αφορά τη ζωή του.» 2,7a 〈Εξήλθε δε ο διάβολος από τον Κύριο〉 7b 〈και χτύπησε τον Ιώβ με πονηρό έλκος από τα πόδια έως το κεφάλι.〉 Εξέρχεται πάλι από τον Θεό, όταν πράττει τα δικά του έχοντας λάβει εξουσία. Και πρόσεξε, δεν αναβάλλει, αλλά επιτίθεται αμέσως. Από αυτό μαθαίνουμε ότι κατά παραχώρηση γίνονται όσα ο Θεός επιτρέπει στον διάβολο, διότι εκείνος ζητά και σπεύδει στους πειρασμούς όχι επειδή λαμβάνει εντολή, αλλά επειδή το επιθυμεί και το ζητά από τον Θεό. Βλέπεις ότι ο Θεός δεν βάζει σε πειρασμό κανέναν; Αλλά όταν εκείνος επιτίθεται, άλλα τα επιτρέπει και άλλα όχι. Εάν δε ρωτήσει κάποιος σχετικά με αυτούς που καταπίπτουν, για ποιον λόγο το επιτρέπει: για να ελεγχθούν, διότι πολλές φορές προσποιούνται και υποκρίνονται, όπως για παράδειγμα στην περίπτωση του Ιούδα. Επέτρεψε να του επιτεθεί, για να ελέγξει την κακία του· στην περίπτωση όμως του Σίμωνα δεν το επέτρεψε πια, αλλά τον βοήθησε. Επομένως, και παραχωρεί και δεν παραχωρεί. Παραχωρεί αφενός για να πέσει κάποιος και να ελεγχθεί, και παραχωρεί πάλι προκειμένου να δοκιμαστεί, και δεν παραχωρεί προκειμένου να μην καταπέσει. Γι' αυτό και λαμβάνουμε την εντολή να προσευχόμαστε: μη μας εισαγάγεις σε πειρασμό, τον οποίο δεν μπορούμε να αντέξουμε. Πρόσεξε πότε του συνέβησαν τα της νόσου και της αρρώστιας: όταν πλέον στερήθηκε αυτούς που τον υπηρετούσαν.

Διότι την απώλεια και τον εμπρησμό των προβάτων διαδεχόταν η αρπαγή των βοδιών, και την απώλεια αυτών η αφαίρεση των όνων, και αυτήν η αιχμαλωσία των καμήλων και η σφαγή των υπηρετών, και αυτήν η απώλεια των παιδιών και εκείνος ο φρικτός και πρωτοφανής θάνατος, και ο ακόμη πιο φρικώδης τάφος (διότι το ίδιο πράγμα γινόταν ταυτόχρονα και θάνατος και τάφος), και το τραπέζι, το οποίο τη μια στιγμή δεχόταν τα σώματα να συνεστιώνται και την άλλη στιγμή κατακρεουργημένα, και οι φιάλες και τα ποτήρια που υποδέχονταν το αίμα μαζί με το κρασί, και τα κατακομμένα μέλη. Αλλά όμως, μετά από αυτή τη σκληρή τραγωδία, άλλα σκληρότερα δεινά τον περίμεναν, χωρίς ούτε για λίγο να προλάβει να ανασάνει. Διότι από εκεί και έπειτα ακολούθησαν οι πηγές των σκωλήκων, τα ρυάκια του πύου, το κάθισμα πάνω στην κοπριά, το όστρακο που κατέξαινε τα πλευρά, η δυσωδία των πληγών που επέφερε εκείνον τον πρωτοφανή λιμό, και που δεν τον άφηνε να αγγίξει τα φαγητά παρότι τα έβλεπε, προκαλώντας του αποστροφή χειρότερη και από τον λιμό· και αυτά όχι για δύο και δέκα και είκοσι και εκατό ημέρες, αλλά για περισσότερους μήνες. Και ούτε εκεί σταμάτησαν οι δοκιμασίες του, αλλά, ενώ αυτός βρισκόταν σε αυτή την κατάσταση και καταβασανιζόταν από παντού, εσωτερικά και εξωτερικά, προστέθηκαν και τα τεχνάσματα της γυναίκας του. Διότι η σύζυγος γίνεται όπλο του δαίμονα και τοξεύει τον άνδρα της, δανείζοντας τη γλώσσα της στον διάβολο, και εξαπολύει βέλη πιο πικρά και πιο ολέθρια από όσα προαναφέρθηκαν.

Πρώτη μαρτυρία του Κυρίου περί του Ιώβ προς τον διάβολο, πρώτη φθονολογία του διαβόλου περί του Ιώβ προς τον Κύριο. Έδωσε εξουσία ο Κύριος στον διάβολο επί πάντων όσα ανήκαν στον Ιώβ, εκτός από τον ίδιο μόνο. Πρώτα, αναγγέλλει ο διάβολος στον Ιώβ περί της αιχμαλωσίας των ίππων και των όνων, και περί της σφαγής των υπηρετών. Περί του δεύτερου αγγελιαφόρου, ο οποίος είπε στον Ιώβ: Κατακάηκαν τα πρόβατά σου, καθώς και εκείνοι που τα ποίμαιναν. Περί του τρίτου αγγελιαφόρου, ο οποίος μίλησε στον Ιώβ περί της αιχμαλωσίας των καμηλών και της σφαγής των υπηρετών. Τέταρτος αγγελιαφόρος έρχεται σε αυτόν λέγοντας ότι: Κατέρρευσε η οικία, και θανατώθηκαν όλοι οι υιοί σου. Σε όλα αυτά που του συνέβησαν, ο Ιώβ ουδόλως αμάρτησε ενώπιον του Κυρίου. Και δεύτερη μαρτυρία του Κυρίου προς τον διάβολο, εγκωμιάζουσα τον Ιώβ, και δεύτερη φθονολογία του διαβόλου περί του Ιώβ προς τον Κύριο. Και πώς ο Κύριος παρέδωσε τον Ιώβ, διαφυλάττοντας όμως τη ζωή του. Αφού εξήλθε ο διάβολος, χτύπησε τον Ιώβ από τα πόδια έως το κεφάλι. Και αφού κάθισε ο Ιώβ πάνω στην κοπριά, έξυνε το πύον του. Η γυναίκα του προστάζει τον Ιώβ να μιλήσει κατά του Κυρίου και να πεθάνει· και εκείνος την επιπλήττει. Άκουσαν οι τρεις φίλοι του Ιώβ, ο Ελιφάζ ο βασιλιάς των Θαιμανιτών, ο Βαλδάδ ο ηγεμόνας των Σαυχέων και ο Σωφάρ ο βασιλιάς των Μηναίων, όλα όσα είχαν επέλθει σε αυτόν.

Και εξήλθε ο διάβολος από το πρόσωπο του Κυρίου, έχοντας λάβει την απόφαση εναντίον του πλούτου, των παιδιών και γενικώς όλων όσα ανήκαν στον δίκαιο. Και πλήττει πρώτα τα πεντακόσια ζεύγη των βοδιών του και τους οργωτές τους, ομοίως και τις πεντακόσιες θηλυκές όνους που έβοσκαν κοντά τους και εκείνους που τις έβοσκαν. Έπειτα πλήττει τα πρόβατα, τα οποία ανέρχονταν σε επτά χιλιάδες, και τις τρεις χιλιάδες καμήλες μαζί με τους ποιμένες τους. Και ακολούθως, τους επτά γιους και τις τρεις θυγατέρες του δικαίου σκότωσε μέσα σε ένα οίκημα ο αχόρταγος στην κακία.

Όταν δε είδε τον δίκαιο να μην εκστομίζει κανένα βλάσφημο λόγο, αλλά μάλλον να αναπέμπει λόγια ευχαριστίας στον Θεό, επιχειρεί πάλι να τον διαβάλει στον Θεό. Και λέει: «Δέρμα αντί δέρματος, και όλα όσα έχει ο άνθρωπος θα τα δώσει για τη ζωή του». Εφόσον εκείνος, λέει, είναι υγιής, λογάριασε ως ένα τίποτα την αφαίρεση του πλούτου του. «Αλλά άπλωσε το χέρι σου και άγγιξε τα οστά του και τις σάρκες του· και θα δεις αν δεν σε βλασφημήσει κατά πρόσωπο». Έπειτα, αφού έλαβε την άδεια να στραφεί εναντίον της υγείας του δικαίου, του επιτίθεται με κακόηθες έλκος και αναγκάζει να ζει πάνω σε κοπριά, αυτόν που πριν από λίγο ήταν βασιλιάς πάνω σε θρόνο.

Και ο Ιώβ, χτυπημένος από τον διάβολο «από το κεφάλι έως τα πόδια με πονηρό έλκος», σε τι βλάφτηκε ως προς τον νου, εφόσον ήταν δυνατός στην αγάπη και την πίστη προς τον Θεό;

Ο Μωυσής, εξάλλου, όρισε να μένει έξω από την παρεμβολή και την πόλη, μαζί με τον λεπρό, και εκείνος που κατεχόταν από τη νόσο της ελεφαντίασης. Μέσω του λεπρού εξόριζε την ποικιλομορφία της αμαρτίας, ενώ μέσω του πάσχοντος από ελεφαντίαση, ίσως, εκδίωκε την αγριότητα των παθών. [3] Οι θείοι διδάσκαλοι της Εκκλησίας λένε επίσης γι' αυτόν, επιδεικνύοντας μεγάλη πρόνοια για τους πάσχοντες από ελεφαντίαση, ότι εμποδίζει τη συνεύρεση των ανδρών με τις γυναίκες, μέχρι την τέλεια κάθαρση της γυναίκας από την έμμηνο ρύση, η οποία φυσιολογικά επέρχεται μετά από επτά ημέρες. Διότι από εκεί προκαλείται η ελεφαντίαση στα σώματα, καθώς το νόσημα γεννιέται και αυξάνεται μαζί τους, έχοντας ως αιτία τους γονείς, και την ακράτεια και ακαταλληλότητα του χρόνου ως προς τις συνευρέσεις τους. Και ότι αυτό υπάρχει στην κτηνώδη φύση, το μαρτύρησε κάποιος από τους φίλους του δικαίου Ιώβ, φωνάζοντας: «Όρισε καιρό για τα κτήνη, και εκείνα γνωρίζουν την τάξη της συνεύρεσης». Με αυτά τα λόγια, δικαίως μέμφεται τους ανθρώπους, ότι δηλαδή δεν γνωρίζουν τον κατάλληλο χρόνο για συνουσία, τον οποίο τιμούν και τηρούν τα άλογα ζώα. [4] Μερικοί λένε ότι με αυτό το φοβερό και μεγάλο πάθος της ελεφαντίασης χτύπησε και τον Ιώβ ο διάβολος. «Βγήκε», λέει, «ο διάβολος από τον Κύριο και χτύπησε τον Ιώβ με πονηρό έλκος, από τα πόδια μέχρι το κεφάλι», ελπίζοντας με το μέγεθος του τραύματος να πάρει αιχμάλωτο τον δίκαιο, αν και δεν κατάφερε τίποτα από όσα ήλπιζε, αφού ο δίκαιος είχε στηριγμένο το θεμέλιό του πάνω σε πέτρα και όχι σε άμμο.

Σε καμία περίπτωση. Αλλά επειδή δεν πετύχαιναν τίποτα με τις μηχανορραφίες και με τις ύπουλες επιθέσεις τους, επιτίθενται πλέον φανερά στον όσιο και προβάλλουν την αναισχυντία αντί της κακουργίας. 22. Και κάποτε, στην αρχή της νύχτας, επιτιθέμενοι εναντίον του ολοφάνερα, του κατέφεραν φοβερά χτυπήματα και δεν σταμάτησαν να τον βασανίζουν σκληρά μέχρι που ξημέρωσε, με αποτέλεσμα το σώμα του αγίου να ταλαιπωρηθεί βαριά για πολύ καιρό και ο ίδιος να μη θελήσει να λάβει καμία θεραπεία για τα τραύματα που του προκλήθηκαν. Είναι πάντως ολοφάνερο από τα πάθη του γενναίου Ιώβ, ότι η εξουσία και η τυραννία των δαιμόνων πάνω στα σώματά μας δίνεται κατ' οικονομίαν και κατά παραχώρηση του Θεού, ώστε οι δίκαιοι, αφού δοκιμαστούν μέσα από κάθε δοκιμασία και πυρωθούν όπως ο χρυσός μέσα στους πειρασμούς, να αναδειχθούν τέλειοι στην αρετή και απολύτως δόκιμοι.