Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 20:5

Εσύ όμως, με το «ο μεν Θεός, έχοντας την αρχή και το τέλος και τα μέσα όλων των όντων», παράβαλε από την προφητεία των Εβραίων το «εγώ είμαι ο Θεός ο πρώτος και εγώ [είμαι] έπειτα από αυτά», με το δε «περατώνει το έργο του ευθεία πορευόμενος σύμφωνα με τη φύση» το «το πρόσωπό του είδε ευθύτητες»· και προς το «τον ακολουθεί πάντοτε η Δίκη, η οποία τιμωρεί όσους εγκαταλείπουν τον θείο νόμο» σύγκρινε το «δίκαιος είναι ο Κύριος και αγάπησε τις δικαιοσύνες» και το «σε εμένα ανήκει η εκδίκηση, εγώ θα ανταποδώσω, λέει ο Κύριος» και το «διότι εκδικητής είναι ο Κύριος και ανταποδίδει σε εκείνους που πράττουν με υπερβολική υπερηφάνεια»· με το δε «από την οποία, όποιος πρόκειται να ευτυχήσει, κρατιέται και την ακολουθεί ταπεινός και κόσμιος» είναι σύμφωνο το «πίσω από τον Κύριο τον Θεό σου θα πορευτείς»· και με το «όποιος δε εξαρθεί από αλαζονεία εγκαταλείπεται έρημος από τον Θεό» το «ο Θεός αντιτάσσεται στους υπερηφάνους, στους δε ταπεινούς δίνει χάρη» και «η χαρά των ασεβών είναι φοβερή πτώση». Αυτά λοιπόν είναι λίγα από τα αναρίθμητα [χωρία] σχετικά με τον επί πάντων Θεό. Δες όμως και τα σχετικά με το δεύτερο Αίτιο·

«και δεν συμβαίνει τίποτα το παράδοξο, καμία καινοτομία ούτε αλλαγή». «Διότι η ευφροσύνη των ασεβών είναι πτώση τρομερή, και η χαρά των παρανόμων είναι απώλεια». Εάν όμως η ευφροσύνη τους είναι πτώση τρομερή και η χαρά τους απώλεια, πού θα τοποθετήσουμε την καταστροφή τους, πες μου, πού την οδύνη και την αθυμία; «Εάν αναβούν στον ουρανό», λέει, «τα δώρα του, και η θυσία του αγγίξει τα σύννεφα, όταν νομίσει ότι πλέον έχει στηριχθεί, τότε θα καταστραφεί ολοκληρωτικά, και εκείνοι που τον είδαν θα πουν: πού είναι;» Έπειτα, δείχνοντας ότι η πληγή προέρχεται άνωθεν, λέει: «διότι, όπως ακριβώς ένα όνειρο που πέταξε μακριά δεν πρόκειται να βρεθεί, έτσι πέταξε σαν νυχτερινό φάσμα. Διότι μάτι τον αντίκρισε, αλλά δεν πρόκειται να τον ξαναδεί· και ο τόπος του δεν πρόκειται να τον αντικρίσει πλέον. Τους γιους του ας τους αφανίσουν οι κατώτεροι, και τα χέρια τους ας ψηλαφήσουν οδύνες». Αυτό ακριβώς έλεγε και ο Δαβίδ: «πέρασα, και ιδού, δεν υπήρχε, και τον αναζήτησα, και δεν βρέθηκε ο τόπος του». Τουτέστιν: η καταστροφή τους έρχεται ξαφνικά, για να μην νομίσεις ότι η συμφορά οφείλεται σε κάποια φυσική ακολουθία, αλλά σε κάποια θεία και παράδοξη δύναμη. Και μη μου μιλάς μόνο για ανομίες, αλλά ακόμη κι αν προσφέρουν θυσίες, δεν υπάρχει κανένα απολύτως όφελος. Τους γιους τους, λέει, ας τους αφανίσουν οι κατώτεροι.

Δες παντού, πώς απολογείται, πώς προτάσσει τους πόνους του, πώς αναφέρει την αιτία των δεινών που πρόκειται να ειπωθούν, ότι δηλαδή δεν τα εκφράζει αυτά από δική του παρόρμηση ούτε από κάποια φυσιολογική κατάσταση, αλλά από ταραγμένη ψυχή και σκοτισμένους λογισμούς. 21,7a 〈Γιατί,〉 λέει, 〈ζουν οι ασεβείς,〉 7b 〈και γερνούν μέσα στον πλούτο;〉 Αυτό το απευθύνει προς τον φίλο του, επειδή εκείνος έλεγε: η χαρά των ασεβών είναι απώλεια και ότι: αν ανεβούν στον ουρανό τα δώρα τους, θα καταστραφούν. 21,7a 〈Γιατί ζουν οι ασεβείς,〉 7b 〈και γερνούν μέσα στον πλούτο;〉 21,8a 〈Οι απόγονοί τους είναι σύμφωνα με την επιθυμία της ψυχής τους,〉 8b 〈και τα τέκνα τους βρίσκονται μπροστά στα μάτια τους,〉 21,9a 〈οι οίκοι τους ευημερούν, και φόβος δεν υπάρχει πουθενά,〉 9b 〈μάστιγα δε από τον Κύριο δεν υπάρχει σε αυτούς.〉 21,10a 〈Η αγελάδα τους δεν γέννησε πρόωρα,〉 10b 〈αλλά διασώθηκε το ζώο που κυοφορούσε και δεν απέτυχε (η γέννα).〉 21,11a 〈Παραμένουν σαν τα πρόβατα παντοτινά,〉 11b 〈και τα παιδιά τους παίζουν μαζί τους〉 21,12a 〈παίρνοντας ψαλτήρι και κιθάρα,〉 12b 〈και ευφραίνονται με τη φωνή του ψαλμού.〉 21,13a 〈Ολοκλήρωσαν,〉 λέει, 〈τον βίο τους μέσα στα αγαθά,〉 13b 〈και κοιμήθηκαν στην ανάπαυση του άδη.〉 Βλέπεις, πώς δεν λέει ότι (αυτά δεν διαρκούν) μέχρι το τέλος;

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Κʹ. «Η δε ευφροσύνη των ασεβών είναι πτώση φοβερή, και η χαρά των παρανόμων καταστροφή.» Εάν όμως η ευφροσύνη τους είναι πτώση φοβερή, και η χαρά τους καταστροφή, πού θα τοποθετήσουμε την καταστροφή, πες μου, πού την οδύνη και την αθυμία; «Τους γιους του ας τους εξολοθρεύσουν οι κατώτεροι, και τα χέρια του ας ανάψουν οδύνες.» Και από αυτό άλλωστε είναι φανερό ότι η πληγή είναι θεήλατη, ότι δηλαδή οι κατώτεροι καταβάλλουν τους ανώτερους, και υπερισχύουν αυτών που έχουν δύναμη οι καταφρονημένοι.

Για δεύτερη φορά πάλι, λαμβάνοντας τον λόγο ο Σωφάρ, λέει στον Ιώβ: Δεν υπέθετα ότι θα αντέλεγες σε αυτά κατ' αυτόν τον τρόπο. Σχετικά με το: «Η ευφροσύνη των ασεβών είναι τρομερή πτώση και η χαρά των παρανόμων καταστροφή». Και όταν πια νομίζει ότι έχει στερεωθεί, τότε θα καταστραφεί ολοκληρωτικά. Σχετικά με το: «Τα οστά του γέμισαν από τη νεότητά του». Και το ότι: «Αν η κακία γίνει γλυκιά στο στόμα του, θα την κρύψει κάτω από τη γλώσσα του». Όπως το δηλητήριο της ασπίδας βρίσκεται μέσα στην κοιλιά της, έτσι και ο πλούτος που συγκεντρώνεται από αδικίες θα αποβληθεί σαν εμετός. Ότι: «Κόπιασε μάταια και ανώφελα, συγκεντρώνοντας πλούτο από τον οποίο δεν θα γευτεί». Ότι: «Συνέτριψε τα σπίτια πολλών αδυνάτων».

«Εκείνον από τους ανθρώπους του Βασσά που θα πεθάνει μέσα στην πόλη, θα τον καταφάγουν οι σκύλοι· και εκείνον που θα πεθάνει στην ύπαιθρο, τα πετεινά του ουρανού». «Η ευφροσύνη των ασεβών είναι φοβερή πτώση· και η χαρά των παρανόμων, όλεθρος. Εάν τα δώρα του ανεβούν μέχρι τον ουρανό, και η θυσία τους αγγίξει τα σύννεφα· ακόμη και αν νομίζει ότι έχει πλέον στερεωθεί, τότε θα καταστραφεί ολοκληρωτικά».