Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 21:10

Όπως ακριβώς εκείνοι που ψευδώς μιλούν για δικαιοσύνη, ενώ στα έργα τους διαπλέκουν την αδικία, προδιαγράφηκε τι είδους τέλος θα έχουν, έτσι έπρεπε, εκ παραλλήλου, να διδαχθεί και το αγαθό τέλος του αληθινού δικαίου, ο οποίος αποδεικνύει τη δικαιοσύνη του με τα έργα. Τι καλό θα συμβεί σε έναν τέτοιον άνθρωπο; Τώρα βέβαια, λέει, στον παρόντα καιρό, επειδή δεν βλέπει την τιμωρία των ασεβών, πολλές φορές αγανακτεί, θρηνώντας και λέγοντας: Γιατί οι ασεβείς ευημερούν και γερνούν μέσα σε πλούτο; Οι απόγονοί τους είναι σύμφωνα με την επιθυμία της ψυχής τους, και τα παιδιά τους ευφραίνονται παίρνοντας στα χέρια το ψαλτήρι και την κιθάρα; Και τώρα ο ίδιος, με ταπείνωση, λέει: Εμένα όμως παρά λίγο να κλονιστούν τα πόδια μου, λίγο έλειψε να γλιστρήσουν τα βήματά μου, διότι φθόνησα τους ανόμους, βλέποντας την ειρήνη του αμαρτωλού.

Γι' αυτό ο Σύμμαχος μετέφρασε «Διαμέσου του Ιδιθούμ» και ο Ακύλας «Επί του Ιδιθούμ». Και τώρα βέβαια ο Ασάφ, έχοντας συντάξει τους προκείμενους λόγους, τους παρέδωσε στον Ιδιθούμ για να τους μελετά, όπως ακριβώς ένας δάσκαλος στον μαθητή του· ή όπως ένας γιατρός δίνει σε αυτόν που έχει ανάγκη θεραπείας το σωτήριο φάρμακο, ώστε να το χρησιμοποιήσει και να ωφεληθεί ο θεραπευόμενος. Στα προηγούμενα όμως, για τον ίδιο άνδρα, ο Δαβίδ έγραφε άλλοτε ωδή και άλλοτε ψαλμό. Γι' αυτό, στον τριακοστό όγδοο ψαλμό υπήρχε η επιγραφή: «Εις το τέλος υπέρ του Ιδιθούμ, ωδή του Δαβίδ». Το ότι ο άνδρας αυτός αναφέρεται πως ήταν σύγχρονος με τον Δαβίδ και τον Ασάφ, το αποδεικνύει το βιβλίο των Παραλειπομένων, όπως δείξαμε στα προηγούμενα. Και μου φαίνεται ότι ο Ιδιθούμ είχε ανάγκη από διδασκαλία σχετικά με το ζήτημα της θείας Προνοίας, επειδή έβλεπε στη ζωή των ανθρώπων πολλούς αθέους και ασεβείς να επαίρονται και να καυχιούνται, απολαμβάνοντας πλούτο και περιουσία· ενώ αντίθετα, τους δικαίους να ταπεινώνονται και να καταπονούνται από τους ασεβείς. Είναι επόμενο, λοιπόν, να δυσανασχετούσε με όλα αυτά και να εξέφρασε κάποιους προβληματισμούς τόσο προς τον ίδιο τον Δαβίδ όσο και προς τον Ασάφ, παρόμοιους με εκείνους που εξέφραζαν και άλλοι από τους παλαιούς, όπως εκείνος που είπε: «Γιατί οι ασεβείς ευημερούν, και γερνούν μέσα στον πλούτο; Οι απόγονοί τους ζουν κατά την επιθυμία της ψυχής τους· και τα παιδιά τους παίζουν, πιάνοντας στα χέρια τους το ψαλτήρι και την κιθάρα».

Διότι τώρα μεν αυτό είναι εύλογο, επειδή η ανάσταση οφείλει να γίνει φανερή. Τότε όμως, ποια παρηγοριά υπήρχε, όταν οι φαύλοι ευημερούσαν; Και μήπως όλοι λένε τα ίδια; Για ποιον λόγο ο ένας λέει: «Είδα τον ασεβή να υπερυψώνεται και να επαιρέται σαν τους κέδρους του Λιβάνου, και πέρασα, και ιδού, δεν υπήρχε πια»· ενώ αντίθετα, άλλος λέει: «Τους φύτεψες και ρίζωσαν»· και ο Ιώβ: «Η αγελάδα τους δεν απέβαλε»; Πώς λοιπόν ισχύει το «πέρασα, και ιδού, δεν υπήρχε»; Συνέβησαν και αυτά· εδώ αναφέρεται στην ακαριαία εξολόθρευσή του, διότι ο Θεός τους εξόντωσε πάρα πολύ εύκολα, και όχι σταδιακά, όπως για παράδειγμα στην περίπτωση του Ασσυρίου.

Δες παντού, πώς απολογείται, πώς προτάσσει τους πόνους του, πώς αναφέρει την αιτία των δεινών που πρόκειται να ειπωθούν, ότι δηλαδή δεν τα εκφράζει αυτά από δική του παρόρμηση ούτε από κάποια φυσιολογική κατάσταση, αλλά από ταραγμένη ψυχή και σκοτισμένους λογισμούς. 21,7a 〈Γιατί,〉 λέει, 〈ζουν οι ασεβείς,〉 7b 〈και γερνούν μέσα στον πλούτο;〉 Αυτό το απευθύνει προς τον φίλο του, επειδή εκείνος έλεγε: η χαρά των ασεβών είναι απώλεια και ότι: αν ανεβούν στον ουρανό τα δώρα τους, θα καταστραφούν. 21,7a 〈Γιατί ζουν οι ασεβείς,〉 7b 〈και γερνούν μέσα στον πλούτο;〉 21,8a 〈Οι απόγονοί τους είναι σύμφωνα με την επιθυμία της ψυχής τους,〉 8b 〈και τα τέκνα τους βρίσκονται μπροστά στα μάτια τους,〉 21,9a 〈οι οίκοι τους ευημερούν, και φόβος δεν υπάρχει πουθενά,〉 9b 〈μάστιγα δε από τον Κύριο δεν υπάρχει σε αυτούς.〉 21,10a 〈Η αγελάδα τους δεν γέννησε πρόωρα,〉 10b 〈αλλά διασώθηκε το ζώο που κυοφορούσε και δεν απέτυχε (η γέννα).〉 21,11a 〈Παραμένουν σαν τα πρόβατα παντοτινά,〉 11b 〈και τα παιδιά τους παίζουν μαζί τους〉 21,12a 〈παίρνοντας ψαλτήρι και κιθάρα,〉 12b 〈και ευφραίνονται με τη φωνή του ψαλμού.〉 21,13a 〈Ολοκλήρωσαν,〉 λέει, 〈τον βίο τους μέσα στα αγαθά,〉 13b 〈και κοιμήθηκαν στην ανάπαυση του άδη.〉 Βλέπεις, πώς δεν λέει ότι (αυτά δεν διαρκούν) μέχρι το τέλος;

Ας τον τραυματίσει, λέει, χάλκινο τόξο, και ας διαπεράσει βέλος μέσα από το στόμα του. Και άστρα θα περιπατήσουν στις κατοικίες του. Διότι αυτή είναι η μερίδα του ασεβούς ανθρώπου από τον Κύριο. Δεύτερη αντιλογία του Ιώβ προς τον Σωφάρ: Ακούστε, ακούστε τα λόγια μου, για να μην υπάρξει από εσάς παρηγοριά. Διότι, τι συμβαίνει; Μήπως η διαμαρτυρία μου απευθύνεται σε άνθρωπο; Γιατί άραγε οι ασεβείς ζουν, και μάλιστα γερνούν μέσα σε πλούτο και ευημερία; Διασώθηκε δε η εγκυμονούσα τους. Εκεί όπου ο ασεβής λέει στον Κύριο: Απομακρύνσου από εμένα, δεν θέλω να γνωρίζω τις οδούς σου. Τι είναι ο Ικανός, ώστε να τον υπηρετήσω; Μήπως δεν είναι ο Κύριος αυτός που διδάσκει σύνεση και γνώση; Και αυτός είναι που κρίνει τους κόπους. Ώστε σας γνωρίζω, ότι με θράσος με καταπιέζετε. Και σχετικά με το εξής: Πού είναι ο οίκος των αρχόντων; Κατά την ημέρα της απώλειας ο πονηρός ανακουφίζεται· και πίσω του θα ακολουθήσει κάθε άνθρωπος.

ΣΤΟΙΧΕΙΟ Κ. ΤΙΤΛΟΣ Α΄. —Περί των κριμάτων του Θεού· και ότι δεν πρέπει να δυσανασχετούμε για το γεγονός ότι οι μεν δίκαιοι κακοπαθούν, ενώ οι άδικοι ευημερούν. «Είπε ο Κύριος προς τον Ιώβ: Μην αθετείς την κρίση μου· ή μήπως νομίζεις ότι σε έχω μεταχειριστεί διαφορετικά, παρά μόνο για να αναδειχθείς δίκαιος;» «Γιατί οι ασεβείς ζουν, και γερνούν μέσα στον πλούτο; Οι απόγονοί τους είναι σύμφωνα με την επιθυμία της ψυχής τους, και τα παιδιά τους βρίσκονται μπροστά στα μάτια τους· τα σπίτια τους ευημερούν και φόβος δεν υπάρχει πουθενά· ούτε μάστιγα του Κυρίου υπάρχει πάνω τους. Παραμένουν δε σαν αιώνια πρόβατα, και τα παιδιά τους παίζουν, παίρνοντας το ψαλτήρι και την κιθάρα. Ολοκλήρωσαν τη ζωή τους μέσα στα αγαθά.» «Η δικαιοσύνη σου είναι σαν τα όρη του Θεού, τα κρίματά σου άβυσσος απέραντη.» «Μη φθονείς εκείνον που ευοδώνεται στον δρόμο του, τον άνθρωπο που διαπράττει παρανομία. Είδα τον ασεβή να υπερυψώνεται, και να υψώνει το ανάστημά του σαν τους κέδρους του Λιβάνου· και πέρασα, και ιδού δεν υπήρχε πια.» «Παρά λίγο να γλιστρήσουν τα βήματά μου· διότι ζήλεψα», και τα λοιπά. —«Ιδού, αυτοί είναι οι αμαρτωλοί, και αυτοί που ευημερούν παντοτινά.» «Ο Θεός είναι κριτής· τούτον τον ταπεινώνει, και εκείνον τον υψώνει.» «Ας μη ζηλεύει η καρδιά σου τους αμαρτωλούς, αλλά να βρίσκεσαι στον φόβο του Κυρίου όλη την ημέρα.» «Ο πλούτος των ασεβών αποταμιεύεται για τους δικαίους.» «