Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 21:14

Μάρτυρας αυτού του πράγματος είναι ο Ιώβ, ο οποίος λέει: «Λέει δε ο ασεβής στον Κύριο: Απομακρύνσου από εμένα, δεν θέλω να γνωρίσω τις οδούς σου. Δεν θα γνωρίσουν άραγε όλοι όσοι εργάζονται την ανομία;» Διότι, εφόσον εργάζονται την ανομία, δεν ανέχονται να γνωρίσουν τους νόμους του Θεού. Και τώρα γίνονται πόλεμοι και λοιμοί και σεισμοί, και οι περισσότεροι δεν φτάνουν σε συναίσθηση των αμαρτιών τους, ούτε σωφρονίζονται από τα κακά που τους έχουν βρει. «Δεν θα γνωρίσουν όλοι όσοι εργάζονται την ανομία;» Τι δεν θα γνωρίσουν; Το θέλημα του Θεού, τις επαγγελίες, τα επουράνια αγαθά, τον θησαυρό του Θεού, τον παράδεισο της τρυφής, την αιώνια ζωή. «Δεν θα γνωρίσουν όλοι όσοι εργάζονται την ανομία», οι Ιουδαίοι, δηλαδή ότι ο νομοθέτης και Κύριος της δόξας σταυρώθηκε από αυτούς· «διότι, αν είχαν γνωρίσει, δεν θα σταύρωναν τον Κύριο της δόξας». Και ποιοι είναι αυτοί; «Αυτοί που καταβροχθίζουν τον λαό μου όπως τρώνε το ψωμί», αυτοί που από φθόνο πεινούν για τον θάνατο των πιστών. Και δεν είπε «Αυτοί που τρώνε», αλλά «Αυτοί που καταβροχθίζουν», οι οποίοι είναι χειρότεροι από τα άγρια θηρία.

Όταν, λοιπόν, εμείς αμαρτάνουμε, εφόσον σκεφτόμαστε ορθά, πρέπει να κατηγορούμε μάλλον τον εαυτό μας, και όχι τη θεία οργή. Διότι έχουμε περιφρονήσει το πρέπον, και έχουμε γίνει ράθυμοι ως προς αυτό που είναι αρεστό στον Θεό. Είναι δε ανάγκη να τιμωρείται ο υβριστής και ανυπότακτος, ο οποίος σχεδόν λέει στον Δεσπότη των πάντων: «Απομακρύνσου από εμένα, δεν θέλω να γνωρίζω τις οδούς σου.» <Δώσε σε αυτούς, Κύριε· τι θα τους δώσεις; δώσε τους μήτρα άτεκνη και μαστούς ξηρούς.> Εάν, λέγει, πρόκειται οι εκ του Ισραήλ να μην γνωρίζουν τον Θεό, και μάλλον να παρασύρονται προς ανωφελή και μάταιη ελπίδα, και να νομίζουν ότι θα υπερισχύσουν των εχθρών λόγω του πλήθους των τέκνων, και ότι το μάχιμο γένος είναι πολυπληθές ανάμεσά τους, και εξαιτίας αυτού του λόγου θεωρούν ότι δεν τους είναι αναγκαία η βοήθεια από το δικό σου χέρι, τότε ας μην γεννούν καθόλου οι γυναίκες τους. Διότι αυτό σημαίνει η άτεκνη μήτρα. Και αν ακόμη γεννήσουν, ας μην τα αναθρέψουν, δηλαδή ας χαθούν πρόωρα, και πριν φτάσουν στην εφηβεία, ας εκλείψει το γένος. Διότι, όταν περικοπεί κατ' αυτόν τον τρόπο η υπεροψία που πηγάζει από αυτό, και όταν πλέον αναιρεθεί η ελπίδα τους στο πλήθος των πολεμιστών, θα καταφύγουν στη δική σου ευσπλαχνία, και θα σε ομολογήσουν Σωτήρα και λυτρωτή. Από φιλοθεΐα δε τα λέγει αυτά και τώρα ο προφήτης. Και ταυτόχρονα επιζητεί και τη δόξα του ίδιου του Δεσπότη, και την αναγκαστική επιστροφή των εκ σπέρματος Ισραήλ, αφού το αποτέλεσμα αυτό δεν αποτελεί καρπό αγαθής προαίρεσης.

Ή μήπως δεν είναι αλαζόνες αυτοί που έχουν συνηθίσει να θεομαχούν και να αντιπαραθέτουν το δικό τους θέλημα στα θεσπίσματα που δόθηκαν μέσω του Μωυσή; Και ενώ ελάχιστα έχουν φροντίσει για τους θείους νόμους, αποκλίνουν προς την αχαλίνωτη ανυπακοή και λένε στον Κύριο: «Απομακρύνσου από εμένα, δεν θέλω να γνωρίζω τις οδούς σου»; Έπειτα, πώς θα μπορούσε να αμφιβάλλει κανείς αν είναι πτωχός τω πνεύματι και ταπεινός τη καρδία, σύμφωνα με τα γεγραμμένα, εκείνος που είναι φωτεινός και πειθήνιος και αποβλέπει πολύ στην υπακοή, τον οποίο ο Θεός αξιώνει και με την επίβλεψή Του; Γι' αυτό άλλωστε είπε ο Θεός των όλων μέσω ενός από τους αγίους προφήτες: «Και σε ποιον θα επιβλέψω, παρά στον ταπεινό και ήσυχο και σε αυτόν που τρέμει τα λόγια μου;» Επομένως, το υπεροπτικό γένος κατακρημνίστηκε στη φθορά και εξαφανίστηκαν και οι γωνίες τους. Και νομίζω ότι εδώ «γωνίες» ονομάζονται τα τείχη και οι περίβολοι των πόλεων. Διότι οι γωνίες είναι πάντοτε υψηλές, έχοντας περίβλεπτους πύργους. Ίσως λοιπόν είναι σαν να έλεγε πάλι: «Έρημες από τείχη θα είναι οι πόλεις τους». Απείλησε δε, εκτός από αυτά, να ερημώσει και τους δρόμους του, προφανώς του Ισραήλ, ώστε να μην περνάει κανείς απολύτως. Και μου φαίνεται ότι θέλει να υποδηλώσει κάτι τέτοιο: ο νόμος που δόθηκε μέσω του Μωυσή πρόσταξε, όταν τελείται στον καιρό της η εορτή της σκηνοπηγίας, να ανεβαίνουν από όλη τη χώρα των Ιουδαίων στα Ιεροσόλυμα και να εκπληρώνουν εκεί τα νενομισμένα.

Προς δε το τέλος, φανερώνει όσα πρόκειται να συμβούν στους παράνομους, ωθώντας από παντού τόσο τον εαυτό του όσο και τους αναγνώστες σε μια όσια και αμόλυντη ζωή. Αρχίζει δε την προσευχή ως εξής: <Ο παράνομος λέει μέσα του να αμαρτάνει· δεν υπάρχει φόβος Θεού απέναντι από τα μάτια του.> (A f. 186 b, B f. 121, C f. 75) Δηλαδή, θεωρεί ότι κανένας δεν βλέπει τα σχέδιά του· και εφόσον άπαξ και αποφάσισε να παρανομήσει, θέτει τον φόβο του Θεού έξω από τα μάτια του. Και ονομάζουμε παράνομο αυτόν που έχει απαρνηθεί ολοκληρωτικά τους θείους νόμους, σε σημείο που να μην θέλει καν να υπάρχουν, και ζει μια ζωή εντελώς αλαζονική και μάταιη, η οποία τρέχει αμετάκλητα προς το βάραθρο του άδη και την παγίδα του θανάτου. Εκείνους που έχουν συνηθίσει να ζουν με αυτόν τον τρόπο τους μνημονεύει κάπου η Ιερή Γραφή, λέγοντας τα εξής για τον καθένα τους: «Λέει στον Κύριο: Απομακρύνσου από εμένα, δεν θέλω να γνωρίζω τις οδούς σου.» Ένας τέτοιος άνθρωπος έχει τυφλωθεί, λέει, και δεν βλέπει με τα μάτια της διανοίας τον φόβο του Θεού, δια του οποίου θα μπορούσε να δημιουργηθεί θερμός πόθος για αγαθοεργία, καθώς και μια ακατανίκητη και ισχυρότατη προθυμία προς το καθήκον της ενάρετης ζωής. Διότι όσοι νοσούν από την έλλειψη του φόβου του Θεού, δεν διστάζουν μπροστά σε κανένα είδος κακίας· αλλά συχνά την κρύβουν, επειδή εμποδίζονται από τον φόβο ή την ντροπή προς τον πλησίον να την εκδηλώσουν. <Διότι συμπεριφέρθηκε με δόλο ενώπιόν Του.> Παραθέτει άλλη μία αιτία για την ασθένεια που μόλις αναφέραμε.

Λέγει δε προς τον Κύριο: «Απομακρύνσου από εμένα· δεν επιθυμώ να γνωρίζω τις οδούς σου». Καθώς λοιπόν ο Ιδιθούμ βρισκόταν σε τέτοιου είδους απορίες, όπως ήταν φυσικό, άλλοτε ο Δαβίδ και άλλοτε ο Ασάφ, ως δάσκαλοι και ιατροί, παρείχαν διδασκαλίες ικανές να θεραπεύσουν μια τέτοια αντίληψη. Γι' αυτό, στον τριακοστό όγδοο ψαλμό τον δίδασκε να λέγει τα εξής: «Είπα: Θα προφυλάξω τις οδούς μου, ώστε να μην αμαρτήσω με τη γλώσσα μου».

Και το φοβερό είναι ότι: 21,14α 〈λέει ο ασεβής στον Κύριο: απομακρύνσου από εμένα,〉 14β 〈δεν θέλω να γνωρίζω τις οδούς σου.〉 21,15α 〈τι είναι ο Ικανός, ώστε να τον δουλεύσουμε;〉 15β 〈και ποια η ωφέλεια εάν τον συναντήσουμε;〉 21,16α 〈στα χέρια τους ήταν τα αγαθά,〉 16β 〈δεν επιβλέπει όμως τα έργα των ασεβών.〉 «Δεν πρέπει να απορούμε μόνο γι' αυτό», αναφέρει, «ότι δηλαδή αντί της πονηρίας λαμβάνουν τέτοιες ανταμοιβές, αλλά ότι και η ίδια η ευημερία τούς καθιστά χειρότερους.» Διότι λέει, αναφέρει, στον Κύριο: απομακρύνσου από εμένα. Γιατί;

Ας τον τραυματίσει, λέει, χάλκινο τόξο, και ας διαπεράσει βέλος μέσα από το στόμα του. Και άστρα θα περιπατήσουν στις κατοικίες του. Διότι αυτή είναι η μερίδα του ασεβούς ανθρώπου από τον Κύριο. Δεύτερη αντιλογία του Ιώβ προς τον Σωφάρ: Ακούστε, ακούστε τα λόγια μου, για να μην υπάρξει από εσάς παρηγοριά. Διότι, τι συμβαίνει; Μήπως η διαμαρτυρία μου απευθύνεται σε άνθρωπο; Γιατί άραγε οι ασεβείς ζουν, και μάλιστα γερνούν μέσα σε πλούτο και ευημερία; Διασώθηκε δε η εγκυμονούσα τους. Εκεί όπου ο ασεβής λέει στον Κύριο: Απομακρύνσου από εμένα, δεν θέλω να γνωρίζω τις οδούς σου. Τι είναι ο Ικανός, ώστε να τον υπηρετήσω; Μήπως δεν είναι ο Κύριος αυτός που διδάσκει σύνεση και γνώση; Και αυτός είναι που κρίνει τους κόπους. Ώστε σας γνωρίζω, ότι με θράσος με καταπιέζετε. Και σχετικά με το εξής: Πού είναι ο οίκος των αρχόντων; Κατά την ημέρα της απώλειας ο πονηρός ανακουφίζεται· και πίσω του θα ακολουθήσει κάθε άνθρωπος.

ΣΤ΄. Επειδή λοιπόν και αυτοί συλλαμβάνονται από τους προφητικούς ελέγχους, θα ακούσουν όσα λέγονταν παλαιότερα στους ομόφρονές τους Ιουδαίους κατά τον ονειδισμό τους: Απέκτησες όψη πόρνης, φέρθηκες αναίσχυντα απέναντι σε όλους. Εξογκούμενοι και επαιρόμενοι από το κακό της αναισχυντίας, και απειθώντας στον Κύριο, θα πουν βεβαίως: Απομακρύνσου από εμάς, δεν θέλουμε να γνωρίζουμε τις οδούς σου.

Εσύ λοιπόν, αν ακούσεις τον διάβολο και διαπράξεις αυτήν την αμαρτία, τι κάνεις; Υβρίζεις τον Θεό, καταφρονείς τον νόμο του, εξουθενώνεις τη μεγαλειότητά του, και αν όχι με τον λόγο, όμως με το έργο φαίνεται πως του λες εκείνα τα λόγια του Ιώβ: «Λέει δε προς τον Κύριο: απομακρύνσου από εμένα, δεν επιθυμώ να γνωρίζω τις οδούς σου». Εγώ δεν νοιάζομαι για εσένα, εγώ δεν θέλω τον Παράδεισό σου, δεν υπολογίζω την κόλασή σου, δεν φοβάμαι την οργή σου, δεν σε αναγνωρίζω ως δικό μου κύριο. Γι' αυτό δεν θέλω να ακούσω τη φωνή και την προσταγή σου. Γίνεσαι όμοιος και εσύ με τον σκληροτράχηλο Φαραώ, που έλεγε: «Ποιος είναι αυτός του οποίου τη φωνή θα υπακούσω; Δεν γνωρίζω τον Κύριο».

Σε αυτές, εκείνος που βλέπει ιεροπρεπώς θα αντικρίσει την ενοειδή και μία έμπνευση, ως κινούμενη από το ένα θεαρχικό Πνεύμα. Γι' αυτό δικαιολογημένα, με εύτακτο τρόπο, μετά την αρχαιότερη παράδοση κηρύσσεται η Καινή Διαθήκη, καθώς η ένθεη και ιεραρχική τάξη δηλώνει νομίζω το εξής: ότι η μεν [Παλαιά Διαθήκη] προανήγγειλε τις μελλοντικές θεουργίες του Ιησού, ενώ η δε [Καινή] τις εκπλήρωσε, και ότι εκείνη μεν περιέγραψε την αλήθεια μέσα από εικόνες, ενώ αυτή την υπέδειξε παρούσα. Διότι η εκπλήρωσή τους από αυτήν επιβεβαίωσε την αλήθεια των προαναγγελιών εκείνης, και η θεουργία αποτελεί την ανακεφαλαίωση της θεολογίας. Από αυτούς, όσοι παραμένουν παντελώς αμύητοι στις ιερές τελετές δεν βλέπουν ούτε καν τις εικόνες, αφού απαρνήθηκαν αναιδώς τη σωτηριώδη μύηση της θεογενεσίας και αντέτειναν ολέθρια προς τα θεία λόγια το «Δεν επιθυμώ να γνωρίζω τις οδούς σου». Όσο για τους κατηχουμένους, τους ενεργουμένους και όσους βρίσκονται σε μετάνοια, ο θεσμός της αγίας ιεραρχίας τους επιτρέπει μεν να ακούσουν την ιερολογία των ψαλμών και την ένθεη ανάγνωση των πανιέρων Γραφών, όμως στις επόμενες ιερουργίες και θεωρίες δεν τους συγκαλεί, παρά μόνο τα τέλεια μάτια των τελεσιουργών. Διότι η θεοειδής ιεραρχία είναι πλήρης από ιερή δικαιοσύνη και απονέμει σωτηριωδώς στον καθένα αυτό που του αξίζει, δωρίζοντας ιεροπρεπώς και στον κατάλληλο καιρό την αρμονική μέθεξη του καθενός στα θεία, με συμμετρία και αναλογία. Επομένως, η τελευταία τάξη έχει απονεμηθεί στους κατηχουμένους.

Στο τέκνο Αρσένιο. Πόσο χάρηκα και τώρα διαβάζοντας το γράμμα σου, πολυαγαπημένε τέκνο, όχι τόσο για την πόρτα της επικοινωνίας με τους αδελφούς που σου ανοίχθηκε μάλλον, αν και αυτή είναι επιθυμητή, όσο για το χάρισμα του λόγου που σου δόθηκε με τη χάρη του Θεού, με τον οποίο κλείνεις τα ορθάνοιχτα στόματα των αιρετικών. Είθε λοιπόν ο Κύριος να σου προσθέσει ακόμη περισσότερο λόγο γνώσεως και σοφίας, για να ελέγχεις πλήρως τους προασπιστές της ασέβειας, έτσι ώστε να μπορείς κάλλιστα να συμψάλλεις με τον θείο Δαβίδ: «Άνοιξα το στόμα μου και είλκυσα πνεύμα, διότι δεν λησμόνησα τις εντολές σου». Εναντίον αυτών των εντολών λυσσώντας οι οπαδοί της μοιχείας, με τα ίδια τους τα έργα ξεστομίζουν εκείνο το ρητό της Γραφής: «Απομακρύνσου από εμένα, δεν θέλω να γνωρίζω τις οδούς σου»· διότι, αν τις γνώριζαν, δεν θα είχαν παραβεί τα προστάγματα του Κυρίου, ούτε, παραβαίνοντάς τα, θα δογμάτιζαν συνοδικώς τις παραβάσεις τους ως σωτήρια οικονομία για την Εκκλησία του Χριστού, επιβάλλοντας ανάθεμα σε όσους δεν τις αποδέχονται έτσι. Αυτό το ασεβές δόγμα είναι τόσο σοβαρό, που όχι μόνο ανατρέπει το ιερό Ευαγγέλιο, σύμφωνα με την αρχή ότι το μέρος από τη φύση του ανατρέπει το όλον, αλλά αναιρεί και αυτήν την ίδια την οικονομία του Χριστού· διότι τα αντίθετα αλληλοαναιρούνται. Και ότι η μοιχοζευξία, η οποία δογματίστηκε ως σωτήρια οικονομία, είναι αντίθετη προς τη θεία οικονομία που έγινε για την αναίρεση της αμαρτίας, είναι σε όλους προφανώς φανερό.

Του πανσόφου Διονυσίου και του Μεγάλου Βασιλείου. Και δεν είναι ακόμη καιρός να συμπεριλάβουμε τις ρήσεις των άλλων θεοφόρων σε αυτήν την επιστολή. Άκουγε, ουρανέ, και αφουγκράσου, γη· ο Μωάβ αθέτησε, το Βυζάντιο είναι φανερό ότι απέσεισε τον ευαγγελικό ζυγό, αφηνίασε σαν οιστρηλατημένη δαμάλα. «Δεν θέλω να γνωρίζω τις οδούς σου», αποφάνθηκε, τόσο στην πράξη όσο και στα λόγια. Φρενιάζει, μαίνεται, διψάει για αίμα σαν λέαινα, βουλώνει τα αυτιά της σαν την ασπίδα, και όταν ελέγχεται, αποτινάσσει τον έλεγχο. Ήρθε σε αυτήν φωνή υπενθυμιστική σαν από τον ουρανό, από τον κορυφαιότατο, από τον θρόνο της Ρώμης, που της φώναζε: «Τι έκανες; Αρνήθηκες τον Χριστό, αθετώντας την εικόνα του Χριστού, της Θεοτόκου και όλων των αγίων. Άνοιξε ευήκοον ους, άκουσε με προσοχή τους ευαγγελικούς, αποστολικούς, προφητικούς και πατερικούς λόγους». Όμως δεν έδωσε προσοχή, δεν τους δέχθηκε, αλλά, αφού απέσχισε τον εαυτό της από το πεντακόρυφο σώμα της Εκκλησίας (επειδή ζει ακόμη και ο ιερός Νικηφόρος), αυθαδιάζει ενάντια στον Παντοκράτορα Θεό, υβρίζοντας τον Χριστό και καταπατώντας τα άγια.

Τους αποπλάνησε και τους άρπαξε πρωτύτερα, και δεν τους συγκίνησε η φιλανθρωπία του Θεού, η οποία τους επανέφερε για να στηριχθούν και τους έβαλε ξανά στη μάνδρα τους· αλλά ήδη πάλι λάκτισαν, αυθαδίασαν, αποσχίστηκαν, έχοντας κλέψει μαζί με τις ψυχές τα σκεπάσματα και τα ενδύματα, απευθύνοντας με τα έργα τους προς τον Θεό εκείνο, αν και είναι τολμηρό να το πει κανείς: «Τους δρόμους σου δεν θέλουμε να τους γνωρίζουμε»· ή, σαν να μην υπήρχε Θεός που δέχθηκε τις ομολογίες τους και πρόκειται να κρίνει τα σύμπαντα, σύμφωνα με το «είπε ο άφρων στην καρδιά του: δεν υπάρχει Θεός». Έτσι έπραξαν, έτσι αποσκίρτησαν από την αδελφότητα, έτσι καταπάτησαν τις θείες συμφωνίες, έτσι απαρνήθηκαν όλα όσα είχαν συμφωνηθεί ενώπιον του φοβερού βήματός Του, το να υπομείνουν δηλαδή μέχρι αίματος και θανάτου, να αντέξουν, να τα αποδεχθούν όλα με έργα και με λόγια. Και —αλίμονο, αλίμονο— πώς να μη θρηνήσω ο ταλαίπωρος; Πώς να μην πενθήσω ο κακός ποιμένας; Πώς να μην οδυνηθώ για τη συμφορά τους, για την πτώση τους; Αυτός που χάνει ένα άλογο πρόβατο λυπάται και αποκαρδιώνεται και καταρρακώνεται, και πώς εγώ ο ελεεινός να αντιμετωπίσω με απάθεια εκείνους που χάθηκαν;

Η Μαρία η Αιγυπτία, για να παραλείψω τους άλλους που είναι άπειροι, αν και έφτασε στο έσχατο όριο της λαγνείας, όμως επειδή μετανόησε αληθινά, ανέβηκε στο ανώτατο μέτρο της αρετής. Επομένως, καμία πρόφαση αδυναμίας δεν υπάρχει για όποιον επιλέγει να σωθεί, εκτός αν κάποιος είναι αναίσθητος και επιθυμεί οικειοθελώς τον θάνατο. Αλλά ακούμε: «Γιατί να πεθάνετε, οίκος Ισραήλ;», και γιατί, ενώ βρίσκεται μπροστά μας η αθάνατη ζωή, εμείς προτιμούμε τον αιώνιο θάνατο; Ο αγαθός Δεσπότης μας φωνάζει διαρκώς: «Ελάτε σε εμένα όλοι όσοι κοπιάζετε και είστε φορτωμένοι, και εγώ θα σας αναπαύσω». Και εμείς δεν θέλουμε να αποβάλουμε το φορτίο των αμαρτιών μας. Ο Ίδιος κραυγάζει: «Εγώ είμαι το φως του κόσμου· όποιος ακολουθεί εμένα δεν πρόκειται να περπατήσει στο σκοτάδι, αλλά θα έχει το φως της ζωής». Και εμείς ακολουθούμε την αντίθετη κατεύθυνση, διακηρύσσοντας με τα ίδια μας τα έργα: «Δεν θέλουμε να γνωρίζουμε τους δρόμους σου». Το μόνο που απομένει, λοιπόν, είναι να ακούσουμε: «Πορευτείτε στο φως της φωτιάς σας και στη φλόγα που ανάψατε». «Και βέβαια, όσοι πράττουν τέτοια», λέει, «δεν θα κληρονομήσουν τη βασιλεία του Θεού». Αλλά μη γένοιτο να έχουν ειπωθεί αυτά για εμάς. Διότι, «Εσείς είστε φίλοι μου», λέει ο Κύριος, «εάν κάνετε όσα εγώ σας εντέλλομαι».

Αναδεικνύεται δε έτερος αυτοκράτορας, παρανομώτατος και ασεβής (αν βέβαια πρέπει αυτόν να τον ονομάζουμε βασιλιά), εκείνος που ύψωσε αλαζονικά τον αυχένα απέναντι στον Χριστό και του είπε, «δεν επιθυμώ να γνωρίζω τις οδούς σου», ο αποστάτης, παραβάτης και δυσώνυμος Ιουλιανός. Για τον οποίο, εάν θελήσουμε να διηγηθούμε μακροσκελώς κάποια πράγματα, ας μην μας μεμφθεί κανείς, νομίζοντας ότι τρέχουμε «μακριά από τον στόχο». Διότι κάθε άλλο παρά άχρηστη είναι για την Εκκλησία του Χριστού και για τους φιλομαθείς ακροατές η διήγηση όσων συνέβησαν κατά το παρελθόν. Επειδή το να γνωρίζει κανείς πολλά έχει μεγάλη αξία, όπως είπε κάποιος. Άλλωστε, αυτά δεν βρίσκονται μακριά από το θέμα του λόγου μας.

Διότι, καθώς απέβαλε τον θείο φόβο και είπε προς τον Θεό, δεν επιθυμώ να γνωρίζω τις οδούς σου, λαχταρά και βιάζεται να αναδειχθεί δυνατός στην κακία, και γίνεται πρόξενος άδικων και παράνομων κερδών για τους ανθρώπους του Ιασίτου. Αυτοί, βέβαια, τον περιποιούνται, και πώς θα μπορούσαν να μην το κάνουν;