οὗτος παρὰ Θεοῦ, οὐκ ἠδύνατο ποιεῖν οὐδέν.> Ὀξυωπέστερος εἰς ἀλήθειαν τῶν διὰ νόμου πεπαιδευμένων ὁ ἄρτι βλέπων, καὶ τῆς ἀρχαίας τυφλότητος παραδόξως ἀπηλλαγμένος· ἰδοὺ γὰρ ἰδοὺ πολλοῖς ἄγαν καὶ σοφοῖς ἀποκέχρηται λόγοις κιβδηλοτάτην ἐπιδεικνὺς τῶν Φαρισαίων τὴν γνώμην. ἐπειδὴ γὰρ ἔφασαν ἀνοήτως περὶ Χριστοῦ, ὅτι “Τοῦτον οὐκ οἴδαμεν πόθεν ἐστὶν,” ἐξελέγχει πάλιν εὐτόνως, ὡς φρονοῦντας πλημμελῶς, ὅτε τὸ παράπαν οὐκ εἰδέναι φασὶ τὸν οὕτω θαυματουργὸν, προδήλου πᾶσιν ὑπάρχοντος ὡς ἀμήχανόν τι δρᾶν τῶν διὰ θείας ἐνεργείας ἀποτελουμένων τὸν οὐκ ὄντα παρὰ Θεοῦ. ἐνεργεῖ γὰρ διὰ μόνων ἁγίων τὰ τοιαῦτα Θεός· ἀλλοτρίῳ δὲ καὶ οὔπω βεβηκότι τὴν εἰς αὐτὸν εὐσέβειαν οὐκ ἂν ἐπιδοίη ποτὲ τὸ δύνασθαι τοιαύταις ἐναβρύνεσθαι δόξαις. ἐπεὶ λεγέτω παρελθὼν ὁ παραπλὴξ Φαρισαῖος, τίς ἐστι λοιπὸν ἡ διαφορὰ παρὰ Θεῷ ἁγίου καὶ βεβήλου, δικαίου καὶ ἁμαρτωλοῦ, ἀνοσίου καὶ θεοφιλοῦς. εἰ γὰρ ἐφεῖται διὰ τῶν ἴσων ἀπαραποιήτως διαλάμπειν ἑκάτερον, οὐδὲν ἔτι τὸ μεσολαβοῦν, πάντα δὲ ἤδη συγκέχυται, καὶ τὸ γεγραμμένον εὐλόγως ἐροῦμεν “Τί ἱκανῶς δουλεύσομεν αὐτῷ, ἢ τίς ὠφέλεια ὅτι ”ἀπαντήσομεν αὐτῷ;” εἰ γὰρ καθάπερ ἔφη τις τῶν παρ᾽ Ἕλλησι ποιητῶν <Ἴση μοῖρα μένοντι, καὶ εἰ μάλα τις πολεμίζοι,> καὶ ἐν ἴσῃ τιμῇ κακός τε καὶ ἀγαθὸς, πῶς οὐκ εἰκαῖον τὸ πικρῶν ἀποπειρᾶσθαι πόνων διὰ τὴν ἀρετήν;
Μετάφραση
«αυτός από τον Θεό, δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτα.» Περισσότερο οξυδερκής ως προς την αλήθεια από εκείνους που έχουν εκπαιδευτεί μέσω του νόμου αποδεικνύεται αυτός που μόλις απέκτησε την όρασή του και με παράδοξο τρόπο απαλλάχτηκε από την παλαιά του τυφλότητα. Διότι, ιδού, έχει χρησιμοποιήσει πάρα πολλά και σοφά επιχειρήματα, καταδεικνύοντας ότι η γνώμη των Φαρισαίων είναι εντελώς κίβδηλη. Επειδή, λοιπόν, είπαν ανόητα για τον Χριστό: «Αυτόν δεν ξέρουμε από πού είναι», τους ελέγχει πάλι δυναμικά ότι σκέφτονται εσφαλμένα, όταν ισχυρίζονται πως αγνοούν παντελώς αυτόν που θαυματουργεί κατ' αυτόν τον τρόπο, ενώ είναι ολοφάνερο σε όλους πως είναι αδύνατον κάποιος που δεν προέρχεται από τον Θεό να επιτελεί οτιδήποτε από όσα κατορθώνονται με τη θεία ενέργεια. Διότι ο Θεός ενεργεί τέτοια πράγματα μόνο μέσω των αγίων· σε κάποιον που είναι αποξενωμένος και δεν έχει ακόμη εδραιωθεί στην ευσέβεια προς Αυτόν, ποτέ δεν θα έδινε τη δυνατότητα να καυχιέται για τέτοιες δόξες. Διαφορετικά, ας έρθει μπροστά ο παράφρων Φαρισαίος να μας πει ποια είναι τελικά η διαφορά ενώπιον του Θεού ανάμεσα στον άγιο και στον βέβηλο, στον δίκαιο και στον αμαρτωλό, στον ανόσιο και στον θεοφιλή. Διότι αν επιτρέπεται να διαλάμπει ο καθένας τους εξίσου πανομοιότυπα μέσω των ίδιων πραγμάτων, τότε δεν υπάρχει πλέον καμία διάκριση, αλλά όλα έχουν πια συγχυστεί, και θα πούμε εύλογα αυτό που έχει γραφτεί: «Γιατί να τον υπηρετούμε επαρκώς, ή ποια είναι η ωφέλεια από το ότι θα τον συναντήσουμε;». Διότι αν, όπως είπε κάποιος από τους ποιητές των Ελλήνων: «Ίδια είναι η μοίρα γι' αυτόν που μένει άπραγος, όπως και γι' αυτόν που πολεμά σκληρά», και βρίσκονται σε ίση τιμή τόσο ο κακός όσο και ο αγαθός, πώς δεν είναι μάταιο να δοκιμάζει κανείς πικρούς κόπους για χάρη της αρετής;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες