Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 21:18

ΚΗ'. Αυτά, λοιπόν, πρωτύτερα και σκεφτόμουν και αναβοούσα προς τον Θεό· τώρα όμως πόσο διαφορετικές είναι οι φωνές που υψώνω αντί των προηγούμενων! Θρηνώ πλέον την απώλεια των ασεβών, και γίνομαι φιλάνθρωπος προς εκείνους που μας μισούν, και αναφωνώ τα εξής: Πώς οδηγήθηκαν στην ερήμωση; Ξαφνικά εξέλιπαν, χάθηκαν εξαιτίας της ανομίας τους, σαν τη σκόνη που την υφάρπαξε η λαίλαπα, σαν το χνούδι που σκορπίζεται από τον άνεμο, σαν την πρωινή δροσιά, σαν τον συριστό ήχο του βέλους που εκτοξεύτηκε, σαν το χτύπημα της βροντής, σαν την αστραπή που διασχίζει τον ουρανό. Εάν, λοιπόν, τώρα μεταπείθονταν, και αφού σταματούσαν την πολλή πλάνη και τη μέθη τους, επιδίωκαν την αλήθεια, ίσως να προέκυπτε για αυτούς κάποιο όφελος ακόμη και από την πτώση τους· επειδή πολλές φορές η παιδαγωγία αποβαίνει προς το καλό αυτών που πάσχουν. Εάν όμως παρέμεναν στην ίδια γνώμη, και προσκολλώνταν ακόμη στα είδωλα, και δεν συνετίζονταν από τη συμφορά, πράγμα που νουθετεί ακόμη και τους ανόητους. Την μεν Ιερουσαλήμ ο Ιερεμίας την θρηνεί τόσο πολύ, ώστε παραγγέλλει ακόμη και στα άψυχα να θρηνήσουν και προκαλεί να χύσουν δάκρυα τα τείχη. Για αυτούς όμως, ποιος επάξιος θρήνος θα βρεθεί; Ή ποιος θα μπορούσε να οδύρεται για τα παρόντα, παραλείποντας να δακρύσει για τη μέλλουσα κόλαση, για όσα αφρόνως έπραξαν, και απομακρύνθηκαν, και λάτρεψαν την κτίση αντί για τον Κτίστη; Και όχι μόνο αυτό, αλλά εξεγέρθηκαν και εναντίον εκείνων που λατρεύουν τον Θεό, και ύψωσαν δυσσεβές χέρι, το οποίο είναι άξιο για τέτοια δεινά;

«Και εκείνοι που τον είδαν θα πουν: Πού είναι;» «Οργή θα επιπέσει στους αμαρτωλούς, και τότε θα γνωρίσουν πού βρίσκεται η ύλη τους.» «Εκείνοι που σπέρνουν άτοπες πράξεις, θα θερίσουν οδύνες. Από το πρόσταγμα του Κυρίου θα εξολοθρευθούν, και από την πνοή της οργής του θα αφανιστούν.» «Ποιος στάθηκε σταθερός μπροστά στο πρόσωπο του ασεβούς; Το φως των ασεβών θα σβήσει.» «Τα πρόσωπα των ασεβών θα γεμίσουν με ατιμία.» «Όλη η ζωή του ασεβούς περνά μέσα σε αγωνία· όταν νομίζει ότι ειρηνεύει, θα έρθει η καταστροφή του.» «Η ελπίδα του ασεβούς θα χαθεί· διότι το σπίτι του θα μείνει ακατοίκητο. Και η σκηνή του θα μεταβληθεί σε ιστό αράχνης.» «Ημέρα οργής θα επέλθει σε αυτόν.» «Το λυχνάρι των ασεβών θα σβήσει. Θα έρθει σε αυτούς η καταστροφή, και θα γίνουν σαν το άχυρο μπροστά στον άνεμο.» «Τα μάτια των ασεβών θα λιώσουν. Διότι η ελπίδα τους είναι η απώλεια.» «Εκείνος που αγαπά την αδικία, μισεί τη δική του ψυχή.» «Οι αμαρτίες ελαττώνουν τις φυλές.» «Οι παρανομίες αιχμαλωτίζουν τον άνθρωπο, και ο καθένας σφίγγεται με τα δεσμά των δικών του αμαρτιών.» «Δεν θα κατοικήσει μαζί σου αυτός που πονηρεύεται, ούτε θα παραμείνουν.» «Θα λάβει τέλος, λοιπόν, η πονηρία των αμαρτωλών, και εσύ θα κατευθύνεις.» «Σύντριψε τον βραχίονα του αμαρτωλού και του πονηρού.» «Η ανάμνησή του χάθηκε με πάταγο.» «Θα βρέξει πάνω στους αμαρτωλούς παγίδες, φωτιά και θειάφι.» «Πολλές είναι οι μάστιγες του αμαρτωλού» «Το δε πρόσωπο του Κυρίου στρέφεται εναντίον εκείνων που πράττουν το κακό, για να τους εξολοθρεύσει.» «Ο θάνατος των αμαρτωλών είναι κακός, και εκείνοι που μισούν τον δίκαιο.» «

Και εσύ, ω βασιλιά, κραδαίνοντας το δόρυ εναντίον ενός αντάρτη ξεκίνησες την πορεία σου από εμάς· αυτοί όμως ανατράπηκαν από εσένα ανά δύο, ανά τρεις και κατά ομάδες. Και για να περιγράψω με σαφήνεια με την πένα του Ερμή αυτούς που εσύ καταδίωξες με το δόρυ του Άρη, ο μεν ένας (διότι ούτε και τώρα δεν πρέπει να τον παραλείψουμε), όπως ακριβώς ένα ομηρικό άλογο του στάβλου που έμεινε δεμένο στα δεσμά του για αρκετό καιρό, αφού τα απέβαλε οριστικά, σχεδόν χτυπώντας τα πέταλα στις πεδιάδες με ψηλά τον λαιμό και περήφανος, προχωρούσε στις άκρες των οπλών του, για να λουστεί στα ρεύματα του Αξιού και του Πηνειού και να χοροπηδήσει στα εκεί λιβάδια· ή και σαν τραχιά πέτρα που κατρακύλησε από τις βουνοκορφές του Αίμου στις κοιλότητες των δικών μας χωρών, νόμιζε ότι θα τοποθετηθεί ως κεφαλή γωνίας και ως ακρογωνιαίος λίθος· ή μάλλον, παριστάνοντας τον εαυτό του σαν τον Μωυσή και σαν να κρατούσε πλάκες (δεν ξέρω πώς αλλιώς να τις ονομάσω), παίρνοντας ως από ένα άλλο όρος Σινά, τον Αίμο, τις ολέθριες εντολές του βαρβάρου και τις από εκεί οδηγίες ως δήθεν ανώτερες αποκαλύψεις, φανταζόταν μεγαλύτερη δημαγωγία, χρησιμοποιώντας κάθε φορά διαφορετικά φανταχτερά προπετάσματα για τις πράξεις του. Εσύ όμως, μόλις οργάνωσες την εκστρατεία εναντίον του, τον απογύμνωσες από τους ξένους εξοπλισμούς και τις πρόσθετες συμμαχίες σαν από δανεικά φτερά, και τον απέδειξες πιο άχρηστο και από καλιακούδα· και τώρα έγινε, όπως είπε ο πολύπαθος Ιώβ, σαν το άχυρο μπροστά στον άνεμο και σαν τη σκόνη που παρασύρει η θύελλα.