Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 24:15

Συστέλλεται, πάλι κλείνει τα μάτια και τα ξανανοίγει, πότε φοβούμενος και πότε περιφρονώντας, και βαδίζοντας έτσι στο κενό με το βλέμμα, αποκοιμιέται στην αμαρτία, εγκαταλείποντας το φως της αγνείας και προσελκύοντας επάνω του το σκοτάδι της μοιχείας. Έτσι έλεγε ο Ιώβ: «Το μάτι του μοιχού περίμενε το σκοτάδι». Για να μην το υποστεί, λοιπόν, αυτό και πάλι για δεύτερη φορά ο Δαβίδ, παρακαλούσε τον Θεό: «Φώτισε τους οφθαλμούς μου, για να μην υπνώσω ποτέ προς θάνατον. Φώτισε τους οφθαλμούς μου», που αναλώθηκαν από τα δάκρυα, «για να μην υπνώσω προς θάνατον», όχι τον κοινό θεριστή του ανθρωπίνου γένους, αλλά τον κατεξοχήν εξολοθρευτή των αμαρτωλών. Διότι θάνατος κυρίως είναι εκείνος, όχι αυτός που χωρίζει την ψυχή από το σώμα, αλλά αυτός που διαχωρίζει την ψυχή από τον Θεό. Ο Θεός είναι ζωή· και αυτός που χωρίζεται από τη ζωή έχει πεθάνει. Όπως «υπάρχει αμαρτία προς θάνατον και υπάρχει αμαρτία όχι προς θάνατον», καθώς λέει ο Ιωάννης στην επιστολή του, έτσι υπάρχει και ύπνος, ο ένας προς θάνατον, και ο άλλος όχι προς θάνατον. Και ο προφήτης αναφέρει: «Η ψυχή που αμαρτάνει, αυτή και θα πεθάνει», αποβάλλοντας την παρρησία προς τον Θεό, η οποία είναι η ζωή.

Εκείνος όμως δεν έχει ακόμη επιθεωρήσει αυτά, επομένως θα το πράξει στη συνέχεια και θα εξετάσει τα σφάλματά τους και δεν θα τα παραβλέψει. 24,9a «Άρπαξαν δε», λέγει, «ορφανό από τον μαστό» 9b «και ταπείνωσαν τον ξεπεσμένο». 24,10a «Κοίμισαν γυμνούς αδίκως», 10b «και αφαίρεσαν το ψωμί από τους πεινασμένους». 24,11a «Σε σκοτεινά μέρη έστησαν ενέδρα αδίκως», 11b «την οδό των δικαίων δεν γνώριζαν». 24,12a «Από την πόλη και από τα ίδια τους τα σπίτια τους έδιωξαν», 12b «και ψυχές νηπίων στέναξαν γοερά». 12c «Αυτός δε γιατί δεν έκανε επισκοπή αυτών;» 24,13a «Ενώ βρίσκονταν ακόμη στη γη, δεν κατάλαβαν», 13b «την οδό της δικαιοσύνης δεν γνώριζαν», 13c «ούτε περπάτησαν στα μονοπάτια της». 24,14a «Επειδή δε γνώριζε τα έργα τους, τους παρέδωσε στο σκοτάδι». Δηλαδή: αφού έμαθε τα έργα τους, ή επειδή τα εξέτασε και τα δοκίμασε, αυτό σημαίνει: αφού τα γνώρισε. 24,14b «Και τη νύχτα», λέγει, «θα είναι σαν κλέφτης». 24,15a «Και το μάτι του μοιχού παραφύλαξε το σκοτάδι» 15b «λέγοντας: δεν θα με παρατηρήσει κανένα μάτι», 15c «και έβαλε κάλυμμα μπροστά στο πρόσωπό του». 24,16a «Διέρρηξε σπίτια στο σκοτάδι». 16b «Την ημέρα κλείστηκαν ερμητικά μέσα», 16c «δεν γνώρισαν το φως», 24,17a «διότι για όλους αυτούς το πρωί είναι σκιά θανάτου», 17b «επειδή θα γνωρίσει τις ταραχές της σκιάς του θανάτου». 24,18a «Είναι ελαφρύς πάνω στην επιφάνεια του νερού», 18b «ας είναι καταραμένη η μερίδα τους». 24,19a «Ας αναφανεί η φυτεία τους ξερή πάνω στη γη», 19b «διότι άρπαξαν το δεμάτι του ορφανού». 24,20a «Έπειτα ήρθε στη μνήμη η αμαρτία του», 20b «και όπως η ομίχλη της δροσιάς έγινε άφαντος». 20c «Ας του ανταποδοθεί σύμφωνα με όσα έπραξε», 20d «και ας συντριβεί κάθε άδικος σαν αθεράπευτο ξύλο». 24,21a «Τη στείρα δεν τη σπλαχνίστηκαν» 21b «ούτε τη γυναίκα ελέησαν». 24,22a «Με οργή δε κατέστρεψαν τους αδυνάτους». 22b «Όταν σηκωθεί, λοιπόν, σε καμία περίπτωση δεν θα έχει εμπιστοσύνη για τη ζωή του». 24,23 «Εάν αρρωστήσει, ας μην ελπίζει ότι θα θεραπευτεί, αλλά θα πέσει από την ασθένεια». 24,24a «Διότι πολλούς έβλαψε η υπεροψία του». 24b «Μαράθηκε δε όπως το χορτάρι στον καύσωνα» 24c «ή σαν το στάχυ που πέφτει μόνο του από το καλάμι». 24,25a «Εάν δε δεν είναι έτσι, ποιος είναι αυτός που θα ισχυριστεί ότι λέω ψέματα» 25b «και θα εκμηδενίσει τα λόγια μου;» 25,1 ΠΑΙΡΝΟΝΤΑΣ ΔΕ ΤΟΝ ΛΟΓΟ Ο ΒΑΛΔΑΔ Ο ΣΑΥΧΙΤΗΣ ΛΕΓΕΙ: 25,2a «Ποιο άραγε είναι το προοίμιο ή ο φόβος που προέρχεται από αυτόν;» Δηλαδή: τα πάντα είναι γεμάτα φόβο και τρόμο, και δεν υπάρχει κανείς που θα μπορέσει να ξεφύγει από εκείνο το χέρι. 25,2b «Αυτός που τα δημιούργησε όλα», λέγει, «βρίσκεται στα ύψιστα». 25,3a «Μήπως άραγε υπέθεσε κάποιος, ότι υπάρχει αναβολή για τους επιδρομείς;» 3b «Και σε ποιους από αυτούς δεν θα επέλθει η ενέδρα από μέρους του;» 25,4a «Πώς είναι δυνατόν ένας θνητός να σταθεί δίκαιος ενώπιον του Κυρίου;» 4b «Ή ποιος γεννημένος από γυναίκα θα μπορούσε να καθαρίσει τον εαυτό του;» Επειδή λοιπόν είπε: «δεν έχει κάνει ακόμη την επισκοπή αυτού», λέγει: «ναι, δεν υπάρχει καμία αναβολή για τους επιδρομείς ανθρώπους».

Εάν μια νέα παρθένος είναι αρραβωνιασμένη με κάποιον άνδρα, και την βρει ένας άλλος άνδρας μέσα στην πόλη και κοιμηθεί μαζί της, θα τους βγάλετε και τους δύο στην πύλη εκείνης της πόλης και θα τους λιθοβολήσετε, και θα πεθάνουν· η μεν νέα, επειδή δεν έβαλε τις φωνές ενώ βρισκόταν στην πόλη, ο δε άνδρας, επειδή ταπείνωσε τη γυναίκα του πλησίον του. Εάν όμως ο άνδρας βρει την αρραβωνιασμένη νέα στην ύπαιθρο και, αφού τη βιάσει, κοιμηθεί μαζί της, θα θανατώσετε μόνο τον άνδρα που κοιμήθηκε μαζί της, ενώ στη νέα δεν θα κάνετε απολύτως τίποτα. Δεν υπάρχει στη νέα αμάρτημα άξιο θανάτου, διότι, όπως ακριβώς αν κάποιος επιτεθεί στον πλησίον του και του αφαιρέσει τη ζωή, έτσι είναι και αυτό το πράγμα· διότι την βρήκε στο χωράφι· η νέα φώναξε, αλλά δεν υπήρχε κανείς να τη βοηθήσει. «Ο οφθαλμός του μοιχού παραφυλάει το σκοτάδι, λέγοντας: Δεν θα με προσέξει κανένα μάτι.» «Είναι ακατάσχετος θυμός οργής το να μιάνει κανείς τη γυναίκα ενός άνδρα. Διότι είναι φωτιά που κατακαίει από παντού· και όπου εισέλθει, φέρνει καταστροφή από τις ρίζες.» «Δεν είναι αγνές οι ευχές που προέρχονται από μίσθωμα πόρνης.» «Ας μην σε νικήσει η επιθυμία της ομορφιάς, ούτε να παγιδευτείς από τα ίδια σου τα μάτια, ούτε να συναρπαστείς από τα βλέφαρα της πορνείας. Ο μοιχός, από έλλειψη φρενών, προξενεί την απώλεια της ίδιας του της ψυχής· υπομένει οδύνες και ατιμώσεις· το όνειδός του δεν πρόκειται να εξαλειφθεί εις τον αιώνα.»