Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 26:10

Όσο για τη θάλασσα, αν μεν δεν είχα να θαυμάσω το μέγεθός της, θα θαύμαζα την ημερότητά της, και το πώς παραμένει σταθερή μέσα στα δικά της όρια παρότι ρευστή· αν πάλι όχι την ημερότητα, οπωσδήποτε το μέγεθός της. Επειδή όμως θαυμάζω και τα δύο, θα επαινέσω τη δύναμη που κρύβεται και στα δύο. Τι είναι αυτό που τη συγκέντρωσε; Τι την έδεσε; Πώς υψώνεται και πώς σταματά, σαν να τρέφει σεβασμό για τη γειτονική της ξηρά; Και πώς δέχεται όλους τους ποταμούς, και η ίδια παραμένει αναλλοίωτη χάρη στην απεραντοσύνη του πλήθους των υδάτων της, ή δεν ξέρω πώς πρέπει να το εκφράσω; Πώς είναι δυνατόν η άμμος να αποτελεί όριο για αυτήν, για ένα τόσο τεράστιο στοιχείο; Έχουν άραγε κάτι να πουν γι' αυτό οι φυσικοί φιλόσοφοι και οι σοφοί στα μάταια πράγματα, οι οποίοι στην κυριολεξία μετρούν τη θάλασσα με ένα κύπελλο, όταν προσεγγίζουν τέτοια μεγαλεία με τις δικές τους επινοήσεις; Ή μήπως εγώ θα φιλοσοφήσω γι' αυτό πιο σύντομα αντλώντας από την Αγία Γραφή, με τρόπο πιο πειστικό και αληθινό από τους δικούς τους μακροσκελείς λόγους; «Πρόσταγμα περιέβαλε κυκλικά το πρόσωπο του ύδατος». Αυτός είναι ο δεσμός της υγρής φύσεως. Και πώς μεταφέρει τον άνθρωπο της ξηράς που γίνεται ναυτικός με ένα μικρό ξύλο και με τον άνεμο, —αυτό δεν το θαυμάζεις βλέποντάς το; Δεν μένει έκθαμβος ο νους σου;— έτσι ώστε ξηρά και θάλασσα να συνδεθούν για τις ανάγκες και τις μεταξύ τους συναλλαγές, και να ενωθούν σε ένα προς χάριν του ανθρώπου στοιχεία που από τη φύση τους απέχουν τόσο πολύ μεταξύ τους; Και ποιες είναι οι πρώτες πηγές των πηγών, αναζήτησε, άνθρωπε, αν σου είναι δυνατόν να εξιχνιάσεις ή να ανακαλύψεις κάτι από αυτά. Και ποιος είναι Εκείνος που έσχισε πεδιάδες και βουνά για χάρη των ποταμών, και τους έδωσε δρόμο ανεμπόδιστο; Και πώς συντελείται το θαύμα μέσα από τα αντίθετα, χωρίς ούτε η θάλασσα να ξεχειλίζει και να επεκτείνεται, ούτε οι ποταμοί να σταματούν την πορεία τους;

Διότι είναι δυνατόν να εκφέρει κανείς λόγο υπέρ του Θεού και να μην τον αφήσει να καταστεί υπόλογος σε κατηγορίες. 26,5a 〈Μήπως οι γίγαντες θα γεννηθούν με πόνους〉 5b 〈κάτω από το νερό και από τους γείτονές του;〉 26,6a 〈Γυμνός είναι ο Άδης ενώπιόν Του〉 6b 〈και δεν υπάρχει σκέπασμα για την απώλεια.〉 26,7a 〈Είναι Αυτός που εκτείνει τον βορρά στο κενό,〉 7b 〈που κρεμάει τη γη πάνω στο τίποτα,〉 26,8a 〈που δεσμεύει το νερό στα σύννεφά Του,〉 8b 〈και δεν διαρρηγνύεται το σύννεφο υποκάτω Του.〉 26,9a 〈Είναι Αυτός που κρατά το πρόσωπο του θρόνου Του,〉 9b 〈απλώνοντας πάνω του το σύννεφό Του.〉 26,10a 〈Το πρόσταγμά Του έθεσε ως κυκλικό όριο πάνω στην επιφάνεια του νερού〉 10b 〈μέχρι τη συντέλεια του φωτός μαζί με το σκοτάδι.〉 26,11a 〈Οι στύλοι του ουρανού συγκλονίστηκαν〉 11b 〈και έφριξαν από την επιτίμησή Του.〉 26,12a 〈Με τη δύναμή Του κατέπαυσε τη θάλασσα,〉 12b 〈και με τη σοφία Του υπέταξε το κήτος.〉 26,13a 〈Και τα κλείστρα του ουρανού Τον φοβήθηκαν,〉 13b 〈και με το πρόσταγμά Του θανάτωσε τον αποστάτη δράκοντα.〉 26,14a 〈Ιδού, αυτά είναι μέρη των οδών Του,〉 14b 〈και μόνο μια ικμάδα του λόγου Του θα ακούσουμε σε αυτόν.〉 14c 〈Τη δύναμη όμως της βροντής Του, ποιος γνωρίζει πότε θα την προκαλέσει;〉 27,1 ΠΡΟΣΘΕΤΟΝΤΑΣ ΔΕ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ Ο ΙΩΒ ΕΙΠΕ ΣΤΟ ΠΡΟΟΙΜΙΟ: 27,2a 〈Ζει ο Κύριος, ο οποίος με έκρινε κατ' αυτόν τον τρόπο,〉 2b 〈και ο Παντοκράτωρ που πίκρανε την ψυχή μου·〉 27,3a 〈στ' αλήθεια, όσο η πνοή μου υπάρχει ακόμη μέσα μου,〉 3b 〈και το θείο πνεύμα παραμένει ακόμη στους μυκτήρες μου,〉 27,4a 〈δεν πρόκειται να λαλήσουν,〉 λέει, 〈τα χείλη μου άνομα λόγια〉 4b 〈ούτε η ψυχή μου θα μελετήσει άδικα πράγματα.〉 Τουτέστιν: «Θα εμμείνω στην ίδια απόφαση».

Πώς δέχεται όλους τους ποταμούς και η ίδια παραμένει αναλλοίωτη χάρη στην αφθονία του όγκου της; Πώς η άμμος αποτελεί το όριό της; Πόσο μεγάλο πρόσταγμα περιέβαλε το στοιχείο αυτό πάνω στο πρόσωπο του ύδατος; Αυτός είναι ο δεσμός της υγρής φύσεως. Και πώς οδηγεί τον χερσαίο ναυτικό με ένα μικρό ξύλο και με τον άνεμο; Δεν θαυμάζεις βλέποντάς το αυτό; Δεν εξεπλάγη καθόλου η διάνοιά σου, (για το) πώς η γη και η θάλασσα συνδέθηκαν για την ικανοποίηση των αναγκών μέσω της αλληλεπικοινωνίας τους, ώστε να ενοποιηθούν για χάρη του ανθρώπου, στοιχεία που απέχουν τόσο πολύ μεταξύ τους ως προς τη φύση τους;