Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 26:8

Ποιος είναι αυτός που έχει τη δύναμη να μετράει τα σύννεφα με σοφία; Για τον οποίο λέει στο βιβλίο του Ιώβ: «Γνωρίζει τις διακρίσεις των νεφών, και έκλινε τον ουρανό προς τη γη»· και το: «Αυτός που μετράει τα σύννεφα με σοφία»· και το: «Δεν σχίστηκε το σύννεφο κάτω από αυτόν». Διότι τόσο μεγάλες ποσότητες υδάτων βρίσκονται στα σύννεφα και δεν σχίζονται, αλλά κατέρχονται στη γη με απόλυτη ευταξία. Ποιος είναι αυτός που εξάγει τους ανέμους από τους θησαυρούς τους; Ποιος είναι, όπως προείπαμε, αυτός που γέννησε τις σταγόνες της δροσιάς; Και από ποιου τη γαστέρα εκπορεύεται ο κρύσταλλος; Διότι υδατώδης είναι η υπόστασή του, και λιθώδης η ενέργεια. Και πότε μεν το νερό γίνεται χιόνι σαν μαλλί, πότε υπηρετεί αυτόν που σκορπίζει την ομίχλη σαν στάχτη, πότε δε μεταβάλλεται σε λιθώδη υπόσταση· επειδή κυβερνά το νερό όπως ακριβώς βούλεται. Μονοειδής είναι η φύση, και πολυδύναμη η ενέργεια. Το νερό γίνεται οίνος στα αμπέλια, ευφραίνοντας την καρδιά του ανθρώπου· και έλαιο στις ελιές, λαμπρύνοντας το πρόσωπο του ανθρώπου· και μεταβάλλεται σε άρτο, που στηρίζει την καρδιά του ανθρώπου, και σε κάθε είδους δημιουργήματα των καρπών.

Προς εκείνους που ισχυρίζονται ότι οι σεισμοί προκαλούνται από αναθυμιάσεις της γης. Πείτε μας εσείς που μιλάτε από το δικό σας μυαλό και όχι από το στόμα του Κυρίου· αν σας πούμε αυτό που ειπώθηκε από τον Ψαλμωδό, δεν θα το πιστέψετε; Διότι λέει: Αυτός που επιβλέπει τη γη και την κάνει να τρέμει. Και επίσης: Συγκλόνισες τη γη και την τάραξες· θεράπευσε τα συντρίμματά της, διότι σαλεύτηκε. Παρομοίως ισχύει και για αυτό που έχει αναφερθεί στον δίκαιο Ιώβ· διότι το θείο λόγιο αναφέρει: Αυτός που σείει την υπ' ουρανόν από τα θεμέλιά της, και οι στύλοι της σαλεύονται· αυτός που διατάζει τον ήλιο και δεν ανατέλλει, και βάζει σφραγίδα στα άστρα· αυτός που μόνος του άπλωσε τον ουρανό και περπατά πάνω στη θάλασσα σαν σε στερεό έδαφος· που δημιούργησε την Πλειάδα και τον Έσπερο, τον Αρκτούρο και τα ταμεία του νότου· που κάνει έργα μεγάλα και ανεξιχνίαστα, ένδοξα και εξαίσια, τα οποία είναι αναρίθμητα. Και πάλι λέει: Αυτός που εκτείνει τον βορρά στο κενό, και κρεμάει τη γη πάνω στο τίποτα· που συγκρατεί δεσμευμένο το νερό στα σύννεφά του, και το σύννεφο δεν σχίζεται από κάτω του.

Ποιος είναι αυτός που δεσμεύει το νερό μέσα στα σύννεφα, και το μεν ένα μέρος το συγκρατεί πάνω στα σύννεφα —ω του θαύματος!— συγκρατώντας με τον λόγο του τη ρέουσα φύση, ενώ το άλλο το εκχέει στο πρόσωπο όλης της γης, σκορπίζοντάς το στον κατάλληλο καιρό και αναλογικά, και ούτε αφήνει όλη την υγρή ουσία ελεύθερη και ανεξέλεγκτη —διότι αρκεί η κάθαρση που έγινε επί Νώε, και δεν λησμονεί τη δική Του διαθήκη ο απολύτως αψευδής— ούτε τη συγκρατεί εντελώς, ώστε να μη χρειαστούμε πάλι κάποιον Ηλία για να λύσει την ξηρασία; Εάν κλείσει, λέει, τον ουρανό, ποιος θα τον ανοίξει; Εάν πάλι ανοίξει τους καταρράκτες, ποιος θα τους συγκρατήσει; Ποιος θα αντέξει την υπερβολή, είτε προς τη μία είτε προς την άλλη κατεύθυνση, Εκείνου που χορηγεί τη βροχή, εάν δεν κυβερνά τα σύμπαντα με τα δικά Του μέτρα και σταθμά; Τι θα μου φιλοσοφήσεις περί αστραπών και βροντών, εσύ που βροντοφωνάζεις από τη γη και δεν φωτίζεσαι ούτε από τους πιο μικρούς σπινθήρες της αλήθειας; Ποιους αναθυμιάσεις από τη γη θα θεωρήσεις ως δημιουργούς των νεφών, ή ποια συμπύκνωση του αέρα, ή ποια συμπίεση και βίαιη σύγκρουση των πλέον αραιών νεφών, ώστε η μεν συμπίεση να σου παραγάγει την αστραπή, η δε σύγκρουση τη βροντή; Και ποιο ρεύμα αέρα εγκλωβίζεται και έπειτα δεν βρίσκει διέξοδο, ώστε να αστράψει καθώς συμπιέζεται, και να βροντήσει καθώς διαρρηγνύεται; Εάν με τον λογισμό σου διήλθες τον αέρα, και όσα αφορούν τον αέρα, άγγιξε πλέον μαζί μου και τον ουρανό και τα επουράνια.

Διότι είναι δυνατόν να εκφέρει κανείς λόγο υπέρ του Θεού και να μην τον αφήσει να καταστεί υπόλογος σε κατηγορίες. 26,5a 〈Μήπως οι γίγαντες θα γεννηθούν με πόνους〉 5b 〈κάτω από το νερό και από τους γείτονές του;〉 26,6a 〈Γυμνός είναι ο Άδης ενώπιόν Του〉 6b 〈και δεν υπάρχει σκέπασμα για την απώλεια.〉 26,7a 〈Είναι Αυτός που εκτείνει τον βορρά στο κενό,〉 7b 〈που κρεμάει τη γη πάνω στο τίποτα,〉 26,8a 〈που δεσμεύει το νερό στα σύννεφά Του,〉 8b 〈και δεν διαρρηγνύεται το σύννεφο υποκάτω Του.〉 26,9a 〈Είναι Αυτός που κρατά το πρόσωπο του θρόνου Του,〉 9b 〈απλώνοντας πάνω του το σύννεφό Του.〉 26,10a 〈Το πρόσταγμά Του έθεσε ως κυκλικό όριο πάνω στην επιφάνεια του νερού〉 10b 〈μέχρι τη συντέλεια του φωτός μαζί με το σκοτάδι.〉 26,11a 〈Οι στύλοι του ουρανού συγκλονίστηκαν〉 11b 〈και έφριξαν από την επιτίμησή Του.〉 26,12a 〈Με τη δύναμή Του κατέπαυσε τη θάλασσα,〉 12b 〈και με τη σοφία Του υπέταξε το κήτος.〉 26,13a 〈Και τα κλείστρα του ουρανού Τον φοβήθηκαν,〉 13b 〈και με το πρόσταγμά Του θανάτωσε τον αποστάτη δράκοντα.〉 26,14a 〈Ιδού, αυτά είναι μέρη των οδών Του,〉 14b 〈και μόνο μια ικμάδα του λόγου Του θα ακούσουμε σε αυτόν.〉 14c 〈Τη δύναμη όμως της βροντής Του, ποιος γνωρίζει πότε θα την προκαλέσει;〉 27,1 ΠΡΟΣΘΕΤΟΝΤΑΣ ΔΕ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ Ο ΙΩΒ ΕΙΠΕ ΣΤΟ ΠΡΟΟΙΜΙΟ: 27,2a 〈Ζει ο Κύριος, ο οποίος με έκρινε κατ' αυτόν τον τρόπο,〉 2b 〈και ο Παντοκράτωρ που πίκρανε την ψυχή μου·〉 27,3a 〈στ' αλήθεια, όσο η πνοή μου υπάρχει ακόμη μέσα μου,〉 3b 〈και το θείο πνεύμα παραμένει ακόμη στους μυκτήρες μου,〉 27,4a 〈δεν πρόκειται να λαλήσουν,〉 λέει, 〈τα χείλη μου άνομα λόγια〉 4b 〈ούτε η ψυχή μου θα μελετήσει άδικα πράγματα.〉 Τουτέστιν: «Θα εμμείνω στην ίδια απόφαση».

Τρίτη αντιλογία του Ιώβ προς τον Βαλδάδ: Ποιον πρόκειται να βοηθήσεις; Ή ποιον θα ακολουθήσεις; Μήπως όχι εκείνον που διαθέτει τη μέγιστη δύναμη; Διότι ο άδης είναι γυμνός ενώπιόν του. Είναι αυτός που αναρτά τη γη επί του μηδενός, που δεσμεύει το ύδωρ μέσα στα νέφη του. Και με το πρόσταγμά του θανάτωσε τον αποστάτη δράκοντα.

Ας αναλογιστούμε, αδελφοί, αυτό το μέγα και ανεκδιήγητο μυστήριο. Ο Κύριος, που φανερώνει «τις βουλές των καρδιών» και γνωρίζει κάθε ενθύμημα του ανθρώπου, αυτός είναι που οδηγείται σε συνέδριο θανάτου· εκείνος που «βαστάζει τα πάντα με τον λόγο της δυνάμεώς του», αυτός είναι που παραδίδεται στα χέρια αμαρτωλών ανθρώπων· εκείνος που «δεσμεύει το νερό στα σύννεφα» και το διασκορπίζει στη γη την κατάλληλη στιγμή και ισότιμα, αυτός είναι που απάγεται δέσμιος· εκείνος που μέτρησε «τον ουρανό με τη σπιθαμή και τη γη με τη χούφτα, και ζύγισε όλα τα βουνά με τον ζυγό», αυτός είναι που ραπίζεται από το χέρι ενός υπηρέτη· εκείνος που στόλισε τα πέρατα της γης με τα ποικίλα άνθη, αυτός είναι που στεφανώνεται ατιμωτικά με αγκάθια· εκείνος που φύτεψε το ξύλο της ζωής στον παράδεισο, αυτός είναι που κρεμιέται πάνω σε καταραμένο ξύλο. Ω των μεγάλων και υπερφυών θεαμάτων! Τα είδε αυτά ο ήλιος και εξέλειπε, τα είδε η σελήνη και σκοτείνιασε, τα αισθάνθηκε η γη και συγκλονίστηκε, τα αισθάνθηκαν οι πέτρες και σχίστηκαν, συστράφηκε όλη η κτίση μπροστά στις ύβρεις που υπέστη ο Δεσπότης. Έπειτα, τα μεν άψυχα και αναίσθητα στοιχεία της φύσεως, σαν να ήταν έμψυχα και αισθαντικά, από τον φόβο του Κυρίου και από τη θέα των όσων συνέβαιναν, εξέστησαν και αλλοιώθηκαν· εμείς δε, που έχουμε τιμηθεί με το χάρισμα του λόγου, για τους οποίους πέθανε ο Χριστός, θα παραμείνουμε άραγε χωρίς κατάνυξη και χωρίς δάκρυα κατά τις ημέρες αυτές; Και πώς δεν θα ήμασταν πιο άλογοι από τα άλογα όντα και πιο αναίσθητοι από τις πέτρες;