Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 27:2

Ορθ.: Ναι. Εάν, λοιπόν, ο Θεός έχει ονομαστεί θείο Πνεύμα στη Γραφή, και ούτε άγγελος, ούτε αρχάγγελος, ούτε κάποια άλλη δύναμη έχει ονομαστεί «θείον» στη Γραφή, παρά μόνο ο Θεός και το Πνεύμα Του έχουν ονομαστεί «θείον»· άρα το «θείον» δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο Θεός. Και ο Παύλος, επίσης, στις Πράξεις λέγει τα εξής: «Αφού, λοιπόν, είμαστε γένος του Θεού, δεν οφείλουμε να νομίζουμε ότι το θείον είναι όμοιο με χρυσό ή άργυρο ή λίθο, χαραγμένο από την τέχνη και την επινόηση του ανθρώπου». Βλέπεις ότι ο Θεός είναι το «θείον», και το «θείον» είναι ο Θεός; Και ο Ιώβ ονόμασε το Πνεύμα «θείον», λέγοντας τα εξής: «Ζει ο Κύριος, που έτσι με έκρινε, και ο Παντοκράτορας, που πίκρανε την ψυχή μου. Όσο υπάρχει ακόμη η πνοή μέσα μου, και το θείο Πνεύμα βρίσκεται στους μυκτήρες μου, το στόμα μου δεν θα λαλήσει άδικα» —λέγοντας «Ζει ο Κύριος», εννοεί τον Υιό· και «ο Παντοκράτορας», τον Πατέρα· και «το θείο Πνεύμα», το Άγιο Πνεύμα.

Ανόμ. Και το Πνεύμα, λοιπόν, λες ότι είναι θείας φύσεως; Ορθ. Όχι απλώς θείας φύσεως, αλλά της ίδιας της ουσίας. Διότι ο ίδιος ο Πατέρας είπε: «Τις έσχατες ημέρες θα εκχέω από το Πνεύμα μου επί πάσαν σάρκα»· ο δε Υιός: «Διότι δεν είστε εσείς που μιλάτε, αλλά το Πνεύμα του Πατέρα μου που μιλάει μέσα σας». Και ο Ιώβ ονόμασε το Πνεύμα θείο, λέγοντας τα εξής: «Ζει ο Κύριος, ο οποίος έτσι με έκρινε, και ο Παντοκράτορας που πίκρανε την ψυχή μου· αληθινά, όσο υπάρχει ακόμη μέσα μου η πνοή, και το θείο πνεύμα που παραμένει στους μυκτήρες μου, το στόμα μου δεν θα μιλήσει άδικα». Βλέπεις πώς μνημονεύει την αγία Τριάδα; Λέγοντας «Ζει ο Κύριος», εννοεί τον Υιό· και με το «Ο Παντοκράτορας που πίκρανε την ψυχή μου», τον Πατέρα· ενώ με το «το θείο πνεύμα που παραμένει στους μυκτήρες μου», το Άγιο Πνεύμα.

Ορθ. Μήπως τον κατέκρινε, επειδή ονόμασε το Πνεύμα θείο; Μακεδ. Όμως ο Θεός τον κατέκρινε. Ορθ. Εάν λοιπόν ακούσεις και τον Ιώβ να λέει: «Ζει ο Κύριος, ο οποίος έτσι με έκρινε, και ο Παντοκράτωρ που πίκρανε την ψυχή μου. Αληθινά, όσο υπάρχει ακόμη πνοή μέσα μου, και θείο Πνεύμα παραμένει στα ρουθούνια μου», τι έχεις να πεις και για τον Ιώβ; Μακεδ.

Και στην αρχή των επιστολών ο άγιος Παύλος μνημονεύει τον Πατέρα και τον Υιό και το άγιο Πνεύμα, γράφοντας τα εξής: Παύλος, δούλος του Ιησού Χριστού, κλητός απόστολος, ξεχωρισμένος για το Ευαγγέλιο του Θεού, το οποίο προϋποσχέθηκε μέσω των προφητών του στις άγιες Γραφές σχετικά με τον Υιό του, ο οποίος γεννήθηκε από το σπέρμα του Δαβίδ κατά σάρκα, και ο οποίος αναδείχθηκε Υιός Θεού με δύναμη κατά το Πνεύμα της αγιωσύνης· και πάλι: Η χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και η αγάπη του Θεού και η κοινωνία του αγίου Πνεύματος· και πάλι: Υπάρχουν διαιρέσεις χαρισμάτων, αλλά είναι το ίδιο Πνεύμα· και υπάρχουν διαιρέσεις διακονιών, αλλά είναι ο ίδιος Κύριος· και υπάρχουν διαιρέσεις ενεργημάτων, αλλά είναι ο ίδιος Θεός, ο οποίος ενεργεί τα πάντα σε όλους· και ο Ιώβ: Ζει ο Κύριος ο οποίος έτσι με έκρινε, και ο Παντοκράτορας, ο οποίος πίκρανε την ψυχή μου, και το θείο Πνεύμα που παραμένει στα ρουθούνια μου· και ο Δαβίδ: Εξαπόστειλε το φως σου και την αλήθειά σου· ονομάζοντας φως το Πνεύμα και αλήθεια τον Υιό· και αλλού: Δείξε μας, Κύριε, το έλεός σου, και δώσε μας το Σωτήριό σου.

Διότι προς τους φαύλους έλεγε ο Σωτήρας: «Αποχωρήστε από εμένα, εργάτες της ανομίας, ποτέ δεν σας γνώρισα.» Και ο λαός από τα έθνη, λοιπόν, που παλαιότερα ειδωλολατρούσε και αμάρτανε, και για αυτόν τον λόγο δεν τον γνώριζε ο Σωτήρας, καθώς μεταβαίνει μέσω της μετάνοιας, λέγεται ότι είναι δούλος του. Γι' αυτό δεν είπε: Αυτόν που δεν γνωρίζω (διότι εκείνος που ακόμη πράττει τα έργα της κακίας, δεν αναγνωρίζεται), αλλά αυτόν που δεν γνώριζε παλαιότερα, είναι όμως φανερό ότι τον γνωρίζει τώρα. Παρόμοιο με το αποστολικό χωρίο: «Αλλά τότε μεν, επειδή δεν γνωρίζατε τον Θεό, γίνατε δούλοι σε εκείνους που εκ φύσεως δεν είναι θεοί· τώρα όμως που γνωρίσατε τον Θεό, ή μάλλον που γνωριστήκατε από αυτόν.» Διότι, όταν αγνοούσαν, αγνοούνταν· όταν όμως γνώρισαν, αναγνωρίστηκαν. <Υιοί αλλότριοι.> (D f. 67, L f. 67.) Ο Ισραήλ, που ονομάστηκε πρωτότοκος γιος, ονομάστηκε αλλότριος γιος εξαιτίας της απιστίας του. <Πάλιωσαν και χώλαναν από τις τρίβους του.> (L f. 67.) Αντί δε του, Πάλιωσαν και χώλαναν, ο Σύμμαχος έχει πει: Θα ατιμαστούν και θα ντραπούν. <Ζει ο Κύριος.> (C f. 37.) Το «Ζει ο Κύριος», αντί του, Μα τον ζώντα Κύριο, το αναφέρει η Γραφή· όπως λέει και ο Ιώβ: «Ζει ο Κύριος που με έκρινε έτσι, και αυτός που πίκρανε την ψυχή μου· όσο ακόμη υπάρχει η πνοή μου, και το θείο πνεύμα που παραμένει στα ρουθούνια μου».

ΚΒʹ. Περί του Αγίου Πνεύματος. Ο Ησαΐας: «Και τώρα ο Κύριος απέστειλε εμένα, και το Πνεύμα του.» Από την Έξοδο: «Και είπε στον Μωυσή: Ανέβασέ μου εβδομήντα πρεσβυτέρους, και θα λάβω από το Πνεύμα που είναι επάνω σου, και θα το εκχέω σε αυτούς, και θα σε συνδράμω.» Ο Δαβίδ: «Καρδιά καθαρή κτίσε μέσα μου, Θεέ, και Πνεύμα ευθές εγκαίνισε στα έγκατά μου, και το Πνεύμα σου το Άγιο μην το αφαιρέσεις από εμένα, και με Πνεύμα ηγεμονικό στήριξέ με.» Και πάλι: «Πού να πορευθώ μακριά από το Πνεύμα σου;» Ο Ιώβ: «Πνεύμα θείο είναι αυτό που με δημιούργησε.» Και πάλι: «Υπάρχει πνεύμα στους θνητούς, και η πνοή του Παντοκράτορα είναι αυτή που με διδάσκει.» Και πάλι: «Ζει ο Κύριος, ο οποίος έτσι με έκρινε, και ο Παντοκράτορας, ο οποίος πίκρανε την ψυχή μου. Θείο δε Πνεύμα είναι αυτό που παραμένει στα ρουθούνια μου.» Ο Ζαχαρίας: «Εγώ είμαι ανάμεσά σας, και το Πνεύμα μου στέκεται στο μέσο σας.» Ο Σολομών: «Το Πνεύμα του Κυρίου έχει γεμίσει την οικουμένη.» Ο Ησαΐας: «Παρόξυναν το Άγιο Πνεύμα, και στράφηκε εναντίον τους με έχθρα. — Ο οίκος του Ιακώβ παρόξυνε το Πνεύμα του Κυρίου.» Ο Ιωήλ: «Και θα συμβεί κατά τις έσχατες ημέρες, θα εκχέω από το Πνεύμα μου σε κάθε σάρκα», δηλαδή σε αυτήν που πιστεύει, «και στους γιους σας, και στις θυγατέρες σας», και τα εξής. Ο Ησαΐας: «Πνεύμα Κυρίου είναι επάνω μου, για τον λόγο αυτό με έχρισε», και, «Θα αναπαυθούν επάνω του επτά πνεύματα.» Και, «Κατέβηκε το Πνεύμα του Κυρίου και τους οδήγησε.»

Και ο Ιώβ επίσης λέγει: Ζει ο Κύριος, ο οποίος με έκρινε κατ' αυτόν τον τρόπο, και ο Παντοκράτωρ, ο οποίος πίκρανε την ψυχή μου, και το θείο Πνεύμα που παραμένει στους μυκτήρες μου. Και ο Ζαχαρίας, μιλώντας εκ προσώπου του Θεού και Πατρός, αναφέρει: Εγώ είμαι μαζί σας, και ο Λόγος μου, και το Πνεύμα μου. Και ο Ησαΐας: Τώρα ο Κύριος απέστειλε εμένα, και το Πνεύμα του.

Διότι είναι δυνατόν να εκφέρει κανείς λόγο υπέρ του Θεού και να μην τον αφήσει να καταστεί υπόλογος σε κατηγορίες. 26,5a 〈Μήπως οι γίγαντες θα γεννηθούν με πόνους〉 5b 〈κάτω από το νερό και από τους γείτονές του;〉 26,6a 〈Γυμνός είναι ο Άδης ενώπιόν Του〉 6b 〈και δεν υπάρχει σκέπασμα για την απώλεια.〉 26,7a 〈Είναι Αυτός που εκτείνει τον βορρά στο κενό,〉 7b 〈που κρεμάει τη γη πάνω στο τίποτα,〉 26,8a 〈που δεσμεύει το νερό στα σύννεφά Του,〉 8b 〈και δεν διαρρηγνύεται το σύννεφο υποκάτω Του.〉 26,9a 〈Είναι Αυτός που κρατά το πρόσωπο του θρόνου Του,〉 9b 〈απλώνοντας πάνω του το σύννεφό Του.〉 26,10a 〈Το πρόσταγμά Του έθεσε ως κυκλικό όριο πάνω στην επιφάνεια του νερού〉 10b 〈μέχρι τη συντέλεια του φωτός μαζί με το σκοτάδι.〉 26,11a 〈Οι στύλοι του ουρανού συγκλονίστηκαν〉 11b 〈και έφριξαν από την επιτίμησή Του.〉 26,12a 〈Με τη δύναμή Του κατέπαυσε τη θάλασσα,〉 12b 〈και με τη σοφία Του υπέταξε το κήτος.〉 26,13a 〈Και τα κλείστρα του ουρανού Τον φοβήθηκαν,〉 13b 〈και με το πρόσταγμά Του θανάτωσε τον αποστάτη δράκοντα.〉 26,14a 〈Ιδού, αυτά είναι μέρη των οδών Του,〉 14b 〈και μόνο μια ικμάδα του λόγου Του θα ακούσουμε σε αυτόν.〉 14c 〈Τη δύναμη όμως της βροντής Του, ποιος γνωρίζει πότε θα την προκαλέσει;〉 27,1 ΠΡΟΣΘΕΤΟΝΤΑΣ ΔΕ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ Ο ΙΩΒ ΕΙΠΕ ΣΤΟ ΠΡΟΟΙΜΙΟ: 27,2a 〈Ζει ο Κύριος, ο οποίος με έκρινε κατ' αυτόν τον τρόπο,〉 2b 〈και ο Παντοκράτωρ που πίκρανε την ψυχή μου·〉 27,3a 〈στ' αλήθεια, όσο η πνοή μου υπάρχει ακόμη μέσα μου,〉 3b 〈και το θείο πνεύμα παραμένει ακόμη στους μυκτήρες μου,〉 27,4a 〈δεν πρόκειται να λαλήσουν,〉 λέει, 〈τα χείλη μου άνομα λόγια〉 4b 〈ούτε η ψυχή μου θα μελετήσει άδικα πράγματα.〉 Τουτέστιν: «Θα εμμείνω στην ίδια απόφαση».

Και πάλι σε άλλο σημείο η Γραφή αναφέρει: «Ελάτε, και αφού κατεβούμε ας συγχύσουμε τις γλώσσες τους». Με το να πει, «Ελάτε», καλεί τους ομοτίμους του. Διότι, αν έδινε προσταγή σε αγγέλους, δεν θα είχε πει, «Ελάτε», αλλά θα έλεγε προστακτικά: «Πορευθείτε». Παρατήρησε δε τη φωνή του Πατρός, η οποία καλεί τον Υιό και το Πνεύμα. Διότι, εάν αυτό είχε λεχθεί προς έναν μόνο, θα είχε πει: «Έλα, και αφού κατεβούμε ας συγχύσουμε τις γλώσσες τους»· το να πει όμως, «Ελάτε», αποτελεί φωνή ενός προς δύο ομοτίμους του. Άκουσε και τον μακάριο Ιώβ, ο οποίος δηλώνει σαφώς την αχώριστη Τριάδα, διότι λέει: «Ζει ο Κύριος, ο οποίος έτσι με έκρινε, και ο Παντοκράτωρ, ο οποίος πίκρανε την ψυχή μου, και το θείο πνεύμα που υπάρχει στους μυκτήρες μου».

Ζει, λέγει, ο Κύριος, ο οποίος έτσι με έκρινε, και ο Παντοκράτοράς μου, ο οποίος πίκρανε την ψυχή μου· στ' αλήθεια, όσο υπάρχει ακόμη πνοή μέσα μου και το θείο πνεύμα παραμένει στα ρουθούνια μου, τα χείλη μου δεν θα λαλήσουν ανομία. Θα σας αναγγείλω τι βρίσκεται στο χέρι του Κυρίου. Ιδού λοιπόν, όλοι γνωρίζετε ότι μάταια μηχανεύεστε μάταια πράγματα.