ἢ ὅτι τὰ μὲν ἄλλα δῆλά ἐστιν, ἡ δὲ οἰκονομία ἄδηλος τοῦ θεοῦ. ἀργύριον μὲν γὰρ καὶ χαλκὸς τόπον ἔχει, τῆς δὲ σοφίας τόπον οὐδεὶς ἔγνω, ἀλλ᾽ αὐτὸς μόνος οἶδε τὴν σοφίαν. ἀνθρώποις δὲ εἶπεν, ὅτι ἡ θεοσέβειά ἐστι σοφία καὶ τὸ καλὰ πράττειν ἐπιστήμη. τάξιν ἔθετο σκότει, φησίν. καλῶς εἶπε τάξιν. οἶδε παραχωρεῖν καὶ ὑπεξίστασθαι. τίς ἀπελαύνει τὸν ζόφον ἐκεῖνον; πόθεν εὐταξία τοιαύτη ἐν πράγματι τοιούτῳ; εἶτα τὴν δύναμιν, εἶτα τὴν σοφίαν αὐτοῦ διηγεῖται πείθων μὴ θέλειν ἀπαιτεῖν αὐτὸν εὐθύνας. «διὰ τί σκότος», φησίν, «μὴ ἴσμεν. πάντα δύναται, πάντα σοφῶς ποιεῖ.» εἶτα πολλὰ τὰ μεταξὺ εἰπών φησιν· 28,28a 〈ἰδοὺ ἡ θεοσέβειά ἐστι σοφία,〉 28b 〈τὸ δὲ ἀπέχεσθαι ἀπὸ κακῶν ἐστιν ἐπιστήμη.〉 οὐδὲν ταύτης τῆς τέχνης ἴσον, οὐδὲν ταύτης τῆς σοφίας δυνατώτερον. ἀρχὴ σοφίας φόβος κυρίου, σύνεσις δὲ ἀγαθὴ πᾶσι τοῖς ποιοῦσι αὐτήν. τοῦτό ἐστι τὸ μέγιστον ἀγαθόν, τοῦτο ἡ μεγίστη σοφία, τὸ θεοσεβεῖν, οὐ τὸ περιεργάζεσθαι καὶ ψήφους τιθέναι καὶ εὐθύνας ἀπαιτεῖν τῶν γινομένων. μὴ δὴ ἑτέραν νομίζετε σοφίαν εὑρίσκειν. 29,1 ΠΡΟΣΘΕΙΣ ΔΕ ΙΩΒ ΛΕΓΕΙ ΤΩ ΠΡΟΟΙΜΙΩ· 29,2a 〈τίς ἄν με θείη μῆνα κατὰ μῆνα ἡμερῶν τῶν ἔμπροσθεν;〉 τί ἐστιν· προσθεὶς τῷ προοιμίῳ; οὐ τελειοῖ τοὺς λόγους, ἀλλὰ εἰς ἀρχὴν πάλιν ἀνήγαγε μὴ συγχωρῶν διακόπτειν ἐκείνοις μηδὲ εἰς ἀντιλογίαν καθιέναι. τί οὖν φησιν; «
Μετάφραση
Ή ότι τα μεν άλλα είναι φανερά, ενώ η οικονομία του Θεού είναι άδηλη. Διότι το ασήμι και ο χαλκός έχουν τον τόπο τους, αλλά τον τόπο της σοφίας κανείς δεν τον γνώρισε, παρά μόνος Αυτός γνωρίζει τη σοφία. Στους ανθρώπους όμως είπε, ότι η θεοσέβεια είναι σοφία και το να πράττει κανείς τα καλά, επιστήμη. «Έθεσε τάξη στο σκοτάδι», λέει. Ορθώς είπε τάξη. Γνωρίζει να παραχωρεί τη θέση του και να υποχωρεί. Ποιος απομακρύνει τον ζόφο εκείνο; Από πού προκύπτει τέτοια ευταξία σε ένα τέτοιο πράγμα; Έπειτα διηγείται τη δύναμή Του, έπειτα τη σοφία Του, πείθοντας τον άνθρωπο να μην επιθυμεί να Του ζητά ευθύνες. «Το γιατί υπάρχει το σκοτάδι», λέει, «δεν το γνωρίζουμε. Τα πάντα τα δύναται, τα πάντα τα ποιεί με σοφία.» Έπειτα, αφού είπε πολλά ενδιάμεσα, λέει: 28,28α 〈ιδού, η θεοσέβεια είναι σοφία,〉 28β 〈και η αποχή από τα κακά είναι επιστήμη.〉 Τίποτα δεν είναι ίσο με αυτή την τέχνη, τίποτα δεν είναι ισχυρότερο από αυτή τη σοφία. Αρχή σοφίας είναι ο φόβος του Κυρίου, και αγαθή σύνεση υπάρχει σε όλους όσους την εφαρμόζουν. Αυτό είναι το μέγιστο αγαθό, αυτό είναι η μέγιστη σοφία: το να είναι κανείς θεοσεβής, και όχι το να περιεργάζεται και να κρίνει και να ζητά εξηγήσεις για όσα συμβαίνουν. Μη νομίζετε, λοιπόν, ότι θα βρείτε άλλη σοφία. 29,1 ΠΡΟΣΘΕΤΟΝΤΑΣ ΔΕ Ο ΙΩΒ ΛΕΓΕΙ ΣΤΟ ΠΡΟΟΙΜΙΟ: 29,2α 〈Ποιος θα μπορούσε να με επαναφέρει, μήνα με τον μήνα, στις ημέρες του παρελθόντος;〉 Τι σημαίνει «προσθέτοντας στο προοίμιο»; Δεν ολοκληρώνει τους λόγους του, αλλά τους επανέφερε πάλι στην αρχή, μη επιτρέποντας σε εκείνους να τον διακόψουν ούτε να περιπέσουν σε αντιλογία. Τι λέει λοιπόν; «
Περισσότερα
Λεπτομέρειες