Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 29:25

ΘΗ΄. ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΙΔΙΟ. Τι σημαίνει, «Ήμουν βασιλιάς ανάμεσα σε μονοζώνους». Επειδή θέλησας να μάθεις αυτό που ειπώθηκε από τον αοίδιμο Ιώβ, «Ήμουν βασιλιάς ανάμεσα σε μονοζώνους», νομίζω ότι, επειδή η λέξη μονόζωνοι υποδηλώνει είτε στρατιωτικά τάγματα, είτε βαρβαρικά στίφη, είτε ληστρικές ομάδες, εννοεί κάτι τέτοιο: Ότι δηλαδή είτε κυβερνούσα νομίμως στρατιώτες, είτε κυριαρχούσα ανδρείως επί βαρβάρων, είτε προκαλούσα φόβο σε ληστές και τους εμπόδιζα να εφαρμόζουν τις πρακτικές τους· εάν δε δεν υπάκουαν, τους έκλεινα στα δίχτυα των νόμων.

Έπειτα λέγει: 29,19α 〈η ρίζα μου έχει απλωθεί στα νερά,〉 19β 〈και δροσιά θα καταλύσει πάνω στη σοδειά μου.〉 29,20α 〈η δόξα μου θα ανανεώνεται μαζί μου,〉 20β 〈και το τόξο μου θα πορεύεται στο χέρι του.〉 29,21α 〈οι πρεσβύτεροι όταν με άκουγαν πρόσεχαν,〉 21β 〈και σωπούσαν ακούγοντας τη συμβουλή μου,〉 29,22α 〈και στα λόγια μου δεν πρόσθεταν τίποτα,〉 22β 〈και γίνονταν περιχαρείς όποτε τους μιλούσα.〉 29,23α 〈όπως η διψασμένη γη που περιμένει τη βροχή,〉 23β 〈έτσι και αυτοί περίμεναν τα λόγια μου.〉 29,24α 〈αν τους χαμογελούσα, δεν το πίστευαν.〉 Δες, τι λέει: δεν τον έκανε ο πλούτος αντικείμενο φθόνου, ούτε η υπεράσπιση των αδικουμένων, ούτε τίποτα άλλο παρόμοιο. 29,24β 〈και το φως,〉 λέει, 〈του προσώπου μου δεν έπεφτε.〉 29,25α 〈Διάλεξα τον δρόμο τους και κάθισα ως άρχοντας〉 25β 〈και κατασκήνωνα σαν βασιλιάς ανάμεσα σε πολεμιστές,〉 25γ 〈με τον τρόπο εκείνου που παρηγορεί με συμπάθεια.〉 30,1α 〈Τώρα όμως με περιγέλασαν〉 1β 〈οι ελάχιστοι.〉 Ποια είναι λοιπόν τα παρόντα σε σύγκριση με εκείνα; Με περιγέλασαν, λέει, οι ελάχιστοι. 30,1β 〈τώρα με νουθετούν με τη σειρά,〉 1γ 〈εκείνοι των οποίων τους πατέρες περιφρονούσα,〉 1δ 〈τους οποίους δεν θεώρησα άξιους να είναι μαζί με τους σκύλους των κοπαδιών μου.〉 Δεν ήταν υπερόπτης, ούτε αλαζόνας ώστε να συγκρίνει ανθρώπους με σκύλους, αλλά υπονοεί τους πονηρούς και τους μιαρούς. Διότι τέτοιου είδους ανθρώπους δεν τους υπολόγιζε καθόλου. {

Η ευλογία εκείνων που χάνονταν ας έλθει επάνω μου. Ήμουν, λέει, οφθαλμός των τυφλών, πόδι των χωλών, και πατέρας των αδυνάτων. Συνέτριψα τους μύλιους οδόντες των αδίκων, και μέσα από τα δόντια τους απέσπασα το άρπαγμα. Όπως η διψασμένη γη που προσδέχεται τη βροχή, έτσι προσδέχονταν και αυτοί τα λόγια μου. Κατασκήνωνα σαν βασιλιάς ανάμεσα σε στρατιώτες. Γιοι αφρόνων και άνθρωποι χωρίς όνομα· τώρα όμως εγώ έγινα το τραγούδι τους, και με έχουν κάνει περίγελο. Και δεν συγκράτησαν το φτύσιμο από το πρόσωπό μου. Με θεώρησες ίσο με τον πηλό, στο χώμα και στη στάχτη βρίσκεται η μερίδα μου. Με κραταιό χέρι με μαστίγωσες. Έγινα, λέει, αδελφός των σειρήνων, και σύντροφος των στρουθοκαμήλων. Αν η καρδιά μου παρασύρθηκε από γυναίκα άλλου άνδρα, τότε ας αρέσει και η δική μου γυναίκα σε άλλον. Διότι ο θυμός του άνδρα είναι ασυγκράτητος εναντίον εκείνου που θα μολύνει τη γυναίκα του. Αν περιφρόνησα γυμνό που χανόταν και δεν τον έντυσα, και αν από το μαλλί των προβάτων μου δεν ζεστάθηκαν οι ώμοι του, τότε ας αποκοπεί ο ώμος μου από την κλείδα μου. Διότι αν χάρηκα με την πτώση των εχθρών μου, και αν η καρδιά μου είπε «Εύγε», τότε ας ακούσει το αυτί μου τη δική μου κατάρα. Αν δεν έσκισα τη χρεωστική ομολογία και δεν την επέστρεψα, χωρίς να λάβω τίποτα απολύτως από τον οφειλέτη, και αν η γη στέναξε εξαιτίας μου, τότε αντί για σιτάρι ας φυτρώσουν σε εμένα τσουκνίδες.