Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 29:4

Θα το κατανοήσεις δε αυτό από όσα λέει ο Ιώβ: «Όταν έλαμπε ο λύχνος πάνω από το κεφάλι μου· όταν ήμουν πλήρης υλικών αγαθών». Έλαμπε σε αυτόν ο λύχνος, επειδή βρισκόταν τότε σε αφθονία· όταν όμως όλα του τα υπάρχοντα χάθηκαν, θα μπορούσε να πει και ο ίδιος: «Διότι εξέλιπαν οι ημέρες μου σαν τον καπνό». Τέτοιος είναι ο κατά Θεόν πτωχός, ο οποίος διάγει τις ημέρες της πρόσκαιρης ζωής του χωρίς δόξα και μέσα στην αφάνεια. Έπειτα, υποβάλλοντας τον εαυτό του σε ασιτίες και κακουχίες, τον καταπονεί και τον ξηραίνει με την πείνα και τη δίψα. Και επειδή «κάθε σάρκα είναι χόρτο, και κάθε δόξα της σαν άνθος χόρτου», μαραίνοντας τη δική του σάρκα λέει: «Χτυπήθηκα σαν το χόρτο».

«Θα ήθελα να βρεθώ για έναν μήνα στην παλιά μου ευημερία, ώστε να κλείσω τα στόματά σας, ώστε να φανεί ποιος ήμουν». Έναν μήνα σε αντιστοιχία με τους μήνες των προηγούμενων ημερών. Δεν ζήτησε τίποτα σπουδαίο, τριάντα ημέρες μόνο να βρεθεί στα προηγούμενα αγαθά και να απολαύσει εκείνη την ευμάρεια, την οποία κανείς δεν μπορεί ακόμη να περιγράψει. Έπειτα προχωρά με τον λόγο του. Επειδή, δηλαδή, αυτό ήταν αδύνατο, το παρουσιάζει όσο είναι δυνατόν με τον λόγο και λέει τι έκανε και σε τι κατάσταση βρισκόταν προηγουμένως. Δες την ευσέβεια του άνδρα· τα αποδίδει όλα στον Θεό. Διότι δεν είναι δυνατόν να μπορέσει ποτέ να σταθεί όποιος έχει στερηθεί την άνωθεν βοήθεια. 29,2a 〈ημερών,〉 λέει, 2b 〈που ο Θεός με φύλαγε,〉 29,3a 〈όπως όταν έλαμπε ο λύχνος του πάνω από το κεφάλι μου,〉 3b 〈όταν με το φως του πορευόμουν στο σκοτάδι,〉 29,4a 〈όταν ήμουν φορτωμένος με αγαθά στις οδούς μου,〉 4b 〈όταν ο Κύριος επέβλεπε τον οίκο μου,〉 29,5a 〈όταν ήμουν υπερβολικά πλούσιος,〉 5b 〈και γύρω μου βρίσκονταν τα παιδιά μου.〉 Διότι, το ότι γι' αυτό τον λόγο ζητούσε την προηγούμενη ευημερία του, για να φανεί η πρόνοια του Θεού, είναι φανερό από το ότι λέει: όταν ο Θεός με φύλαγε. Έπειτα αναφέρει τα τεκμήρια της προστασίας του: όταν έλαμπε, λέει, ο λύχνος του πάνω από το κεφάλι μου. Δηλαδή: το φως. Και τον λύχνο μου θα φωτίσεις· διότι όντως υπάρχει ανάγκη από λύχνο.

Τόσο μεγάλο είναι το παρόν σκοτάδι, τόσες πολλές είναι οι περιστάσεις των πραγμάτων, οι επαναστάσεις των σωματικών παθών, οι επιβουλές των πονηρών ανθρώπων, οι μάχες και οι εξεγέρσεις των άγριων δαιμόνων, ώστε να φανερωθεί ακριβώς τούτο: «όταν με το φως του πορευόμουν μέσα στο σκοτάδι». Βλέπεις ότι το σκοτάδι κατέχει τα πάντα; Και «το φως μέσα στη σκοτία φέγγει». Αλλά, όπως ακριβώς αυτό το σκοτάδι είναι χρήσιμο για ανάπαυση, έτσι και εκείνο είναι χρήσιμο σε εμάς, όχι εξαιτίας της δικής του φύσης, αλλά εξαιτίας της σοφίας του Θεού, ο οποίος κατασκεύασε τα πάντα. «Όταν ήμουν κατάφορτος στις οδούς», δηλαδή όταν ήμουν πανταχόθεν γεμάτος από καρπό. «Όταν ο Κύριος επόπτευε τον οίκο μου».