Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 3:1

Η παρουσία τους μεν ήταν φιλική, αλλά η προτροπή και η συμβουλή τους δεν ήταν φιλική. 2,12a 〈Βλέποντάς τον δε από μακριά, δεν τον αναγνώρισαν,〉 12b 〈και φωνάζοντας με δυνατή φωνή, έκλαψε ο καθένας τους,〉 12c 〈σχίζοντας το ένδυμά του〉 12d 〈και ρίχνοντας χώμα πάνω στο κεφάλι τους.〉 2,13a 〈Κάθονταν μαζί του στο χώμα επτά ημέρες και επτά νύχτες,〉 13b 〈και κανένας τους δεν του μίλησε·〉 13c 〈διότι έβλεπαν ότι η πληγή του ήταν φοβερή και πάρα πολύ μεγάλη.〉 Όλα αυτά ήταν καλά, αντάξια φίλων και τεκμήρια ανθρώπων που συμπάσχουν, αλλά όσα ακολούθησαν δεν ήταν πλέον τέτοια, αλλά κατά πολύ αντίθετα και κατώτερα από αυτά. Και πρόσεξε τι συμβαίνει· για να μη φανεί ότι όσα θα πουν στη συνέχεια τα λένε ως εχθροί και βλάσφημοι, προλαμβάνοντας με τις πράξεις τους εξάλειψαν την υποψία, ώστε εκείνος που θα έκρινε τα λεγόμενά τους να μην παραπλανηθεί από την υποψία της έχθρας. Και κανένας τους, λέει, δεν του είπε ούτε λέξη. Πρόσεξε ότι η συμφορά ήταν μεγαλύτερη από την παρηγοριά που προσφέρει ο λόγος. Και το έκαναν αυτό με σύνεση, παρηγορώντας τον με τις πράξεις τους, με την παραμονή δίπλα του, με το σχίσιμο των ιματίων τους. 3,1a 〈Και μετά από αυτά άνοιξε ο Ιώβ το στόμα του〉 1b 〈και καταράστηκε την ημέρα του.〉 3,2 〈Και αποκρίθηκε ο Ιώβ λέγοντας·〉 3,3a 〈Ας χαθεί η ημέρα κατά την οποία γεννήθηκα,〉 3b 〈και η νύχτα κατά την οποία ειπώθηκε· ιδού αρσενικό.〉 Το ότι ήταν φοβερά όσα του συνέβησαν, το μαρτυρούσαν και οι ίδιοι με τη σιωπή τους. Δεν θα τολμούσαν να του μιλήσουν παρηγορητικά, εάν δεν είχε κάνει πρώτος εκείνος την αρχή.

ΚΕΦ. Γ. «Μετά από αυτό άνοιξε ο Ιώβ το στόμα του.» Του Πολυχρονίου και του Χρυσοστόμου. Με μεγάλη ακρίβεια τίθεται η φράση «μετά από αυτό». Διότι, βλέποντας πολλούς να προσέρχονται σε αυτόν και πάλι να αναχωρούν, παρέμενε καρτερικός στα πάθη του· όταν όμως είδε τον Ελιφάζ και τους συντρόφους του να καταφθάνουν με γνήσιο ενδιαφέρον και να παραμένουν για πολύ χρόνο· οι οποίοι μάλιστα με τη σιωπή τους μαρτυρούσαν πόσο φοβερά ήταν τα όσα του είχαν συμβεί· διότι δεν τόλμησαν να τον παρηγορήσουν, εάν δεν έκανε πρώτος εκείνος την αρχή· τότε ακριβώς, θεωρώντας ότι στο εξής θα τους γινόταν φορτικός εξαιτίας της σιωπής του, τη λύει. Ας δούμε, λοιπόν, τι λέει ανοίγοντας το στόμα του. «Και καταράστηκε την ημέρα του, λέγοντας: Ας χαθεί η ημέρα κατά την οποία γεννήθηκα, και η νύχτα εκείνη κατά την οποία είπαν: Ιδού άρρεν.» Ας μην εξετάζουμε, επομένως, τα λόγια επιφανειακά, αλλά ας αναλογιστούμε ότι λέγονται από μια ψυχή που διακατέχεται από αθυμία· διότι, εάν δεν ξεστόμιζε ούτε αυτά, θα έδινε την εντύπωση ότι δεν μετέχει καν στην κοινή ανθρώπινη φύση. «Η νύχτα εκείνη ας είναι σκοτάδι, και ας μην την αναζητήσει ο Κύριος από ψηλά, ούτε να έλθει σε αυτήν φως· ας την καταλάβει το σκοτάδι, και η σκιά του θανάτου.»

Και έφθασαν σε αυτόν, ο καθένας από τη δική του χώρα, για να τον επισκεφθούν, και αφού τον αναγνώρισαν, έσκισε ο καθένας το ένδυμά του εξαιτίας του παθήματός του. Έπειτα δε από την πληγή, πρώτος άνοιξε το στόμα του ο Ιώβ και καταράστηκε την ημέρα και τη νύχτα κατά την οποία γεννήθηκε. Σχετικά με το χωρίο: Όπως ο δούλος που φοβάται τον κύριό του, έτσι δίδεται το φως σε όσους βρίσκονται σε πικρία, οι οποίοι ποθούν τον θάνατο και δεν τον επιτυγχάνουν. Διότι ο θάνατος αποτελεί ανάπαυση για τον άνθρωπο.

Υποτάχθηκε λοιπόν στον παράνομο η τρισκατάρατη ημέρα της πονηρής του γεννήσεως, την οποία καταράστηκε και ο ίδιος ο Ιώβ μιλώντας έτσι, ή όπως είπε ο Ζαχαρίας: «Εκείνη η ημέρα θα είναι σκοτάδι και όχι φως». Διότι, έστω κι αν ειπώθηκε αυτό για την ημέρα που το φως εκείνων που βρίσκονταν στο σκοτάδι βρισκόταν πάνω στον σταυρό, όμως ταιριάζει και στην ημέρα του Ηρώδη, επειδή σε αυτήν σκοτώθηκε ο φίλος του φωτός. Και αυτός μεν που σκότωσε δεν υπάρχει πλέον, αυτός όμως που σκοτώθηκε και υπάρχει και μιλά μετά τον θάνατό του, ελκύοντας τους πάντες προς τη ζωή την αιώνια και όχι την πρόσκαιρη.